Θυσία ἐμεῖς σὲ μίαν δημοκρατία ποὺ σκοτώνει

Εἶναι:

«Αὐτοί» – «Ἐμεῖς»!

Συνέχεια





Ὥρα πραγματικῆς Ἀντιστάσεως… (ι)

…καὶ ἐπαναδομήσεως, λέμε, τοῦ κόσμου μας…
Μά, ὁ κόσμος μας γιὰ νὰ ἐπαναδημιουργηθῇ ἐμεῖς ὀφείλουμε νὰ  ἀλλάξουμε ὁπτικές, τακτικὲς καὶ συμπεριφορές.
Ἀρκετὰ ἀνεχθήκαμε μὲ τὶς ἐξ ἄνωθεν ἐπιβολὲς τῆς κάθε πSoro-χρηματοδοτουμένης Μ.Κ.Ο., μὲ τὶς «ἀντί-ῥατσιστικές» κραυγὲς τῶν δουλεμπόρων καὶ μὲ τὶς ὑστερίες τῶν «ἀνθρωπιζτῶν»!!!

Οὐδέποτε ὑπήρξαμε ῥατσιστές, πάντα συντρέχαμε στὸν ἀνθρώπινο πόνο καὶ πάντα στεκόμασταν δίπλα σὲ κάθε Συνέχεια





Ὥρα πραγματικῆς Ἀντιστάσεως… (θ)

…καὶ ἐπαναδομήσεως, λέμε, τοῦ κόσμου μας…
Ἀπὸ τὸ πρῶτο καὶ τὸ βασικότερόν του λιθαράκι!!!

Ποιό εἶναι αὐτό;
Συνέχεια





Ὥρα πραγματικῆς Ἀντιστάσεως… (η)

…καὶ ἐπαναδομήσεως τοῦ κόσμου μας, θὰ ἔπρεπε νὰ συμπληρώσω.
Ἑνὸς κόσμου ποὺ ἄλλοι θέτουν τοὺς κανόνες καὶ ἐμεῖς τοὺς ἐφαρμόζουμε ἂνευ δυνατότητος (ἢ καὶ θελήσεως) ἀντιδράσεως.
Ἑνὸς κόσμου ποὺ κατήντησε ἀφιλόξενος γιὰ ὅσους σκέπτονται, ἐνᾦ θὰ ἔπρεπε νὰ συμβαίνῃ τὸ ἀντίθετον.
Ἑνὸς κόσμου ποὺ τὰ σκουπίδια διαφημίζονται ὡς πρότυπα, ἐνᾦ τὰ πρότυπα διώκονται κι ἐξαφανίζονται ὡς ἐπικίνδυνα καὶ ἀπειλητικά…

Συνέχεια





Δὲν γνωρίζουμε ἀκόμη τὸν ἀριθμὸ τῶν θυμάτων τοῦ Πολυτεχνείου

Μία μελαγχολικὴ ἡμέρα στὴν ἀκόμη μελαγχολικότερη πρωτεύουσα τῶν θυμάτων τοῦ Πολυτεχνείου
17 Νοεμβρίου 1973

Εἶναι λάθος νὰ θεωροῦμε πὼς δὲν ὑπῆρξαν θύματα στὸ Πολυτεχνεῖο τὸ 1973. Πτώματα δὲν ὑπῆρξαν! Συνέχεια





Ὥρα πραγματικῆς Ἀντιστάσεως… (ζ)

…καὶ ἐπαναδομήσεως… Ἐκ θεμελίων… τῶν πάντων…
…γιὰ νὰ μπορέσουμε, σιγὰ σιγά, νὰ ἐπανακτήσουμε τὴν χαμένη μας αὐτοεκτίμησιν, τὸν χαμένο μας ἑαυτὸν καὶ τὴν κλεμμένη μας ζωή.
Ἡ ἀντίστασις, ἐπὶ τῆς οὐσίας, γιὰ νὰ λέμε τὰ πράγματα μὲ τὸ ὄνομά τους, πρέπει νὰ γίνεται μὲ ὅπλα κι ἐργαλεία στὰ ὁποία δὲν ἔχουν πρόσβασιν κι ἔλεγχο οἱ κρατοῦντες, διότι σὲ κάθε ἄλλην περίπτωσιν θὰ τὰ διαφθείρουν καὶ θὰ τὰ καταστρέψουν.
Καί ποιό εἶναι τό μέγιστον ὅπλο τοῦ κόσμου μας; Μήπως ἡ σκέψις μας; Μήπως τό μυαλό μας;
Συνέχεια