Ἄτυχος, καϋμένος, φουκαρᾶς, πρόσφυγας, κυνηγημένος, ταλαίπωρος…
Γιατί;
Ποιός τοῦ ζήτησε νά ἀφήσῃ τήν ἑστία του καί νά φθάσῃ ἔως ἐδῶ, μέσα ἀπό τίς ἀμέτρητες περιπέτειες ποὺ ἐβίωσε; Ἡ ἀνάγκη;
Ἀλήθεια, πόσοι ἀπό αὐτούς ἔχουν πράγματι ἀνάγκη; Πόσοι;
Ὅταν μέσα στὴν Ἑλληνικὴ ἐπικράτεια διαβιοῦν τοὐλάχιαστον 5,5-6 ἑκατομμύρια ΛΑΘΡΟμετανᾶστες, πόσοι ἀπό αὐτούς προέρχονται ἀπό χῶρες πού πάσχουν; Οἱ 50.000; Οἱ 100.000; Οἱ 500.000; Οἱ λοιποί;
Ἕνα «ΟΧΙ» ἐὰν λέγαμε ὅλοι……
Ἡ Σοφία, φίλη τοῦ ἱστολογίου, ἔδρασε. Ἔπραξε, κάτι ποὺ μᾶλλον ὅλοι μας πλέον πρέπει νὰ κάνουμε.
Κατὰ πῶς δείχνουν τὰ πράγματα, μᾶλλον.
Οἱ ἀγορεύσεις θαυμάσιες, ἡ παρουσίασις ἐξαιρετικὴ καὶ ἡ ὁμάδα τῶν πανεπιστημιακῶν (;;;) ἐκπροσώπων σαρ-Ῥαγκούση ὁλίγιστος!
Ἐχθὲς ἔλαβα μίαν σοβαροτάτη καταγγελία ἀπὸ φίλη, σχετικῶς μὲ ἕνα ἔντυπο ποὺ διένειμαν στὰ Γυμνάσια.
Ὄχι ἀκριβῶς ἔντυπο. Βιβλίο εἶναι.
Ἕνα βιβλίο-ὁδηγὸς γιὰ τὸ πῶς πρέπει νὰ ὑποδεχόμαστε τοὺς νεοεισερχομένους δούλους. (Δὲν εἶνα δικός μου χαρακτηρισμός. Προκύπτει μέσα ἀπὸ τὰ γραφόμενα τοῦ ἐντύπου.)
Μέσα στὰ πολλὰ ποὺ γράφει (τὸ βιβλίο θὰ τὸ λάβω στὰ χέρια μου ἐντὸς τῶν ἐπομένων ἡμερῶν κι ἐπιφυλάσσομαι νὰ τὸ «ξετινάξω») ἀναφέρει καὶ τοὺς λόγους γιὰ τοὺς ὁποίους «χρειαζόμαστε» τοὺς ΛΑΘΡΟμετανᾶστες.
Μᾶς ἀναβαθμίζουν κοινωνικὰ καὶ οἰκονομικά!
Διαβᾶστε:
Ἔχει καταντήσει τραγελαφικὸν τὸ φαινόμενον.
Νὰ θέλουν νὰ φύγουν οἱ ΛΑΘΡΟέποικοι καὶ ἐμεῖς νὰ τοὺς κρατᾶμε μὲ τὸ ζόρι ἐδῶ!
Ἀπὸ τὴν μία μπάζουν 10.000 τὸν μῆνα κι ἀπὸ τὴν ἄλλην, διὰ τῆς νομίμου ὁδοῦ, μποροῦν νὰ φύγουν 66 τὸν χρόνο!
Πλάκα μᾶς κάνουν.
Στὸ μεταξύ, αὐτοὶ ἐν τελῶς ἀπελπισμένοι, πασχίζουν νὰ ἐξέλθουν ἀπὸ τὴν παγίδα ποὺ ἔπεσαν.
Διότι πρόκειται περὶ παγῖδος τελικῶς.
Το ξύλο της χρονιάς τους έφαγαν, όταν πήγαν να τρυπώσουν σε νταλίκα
Ξεκινήσαμε, πρὸ ἑνὸς ἔτους περίπου, νὰ παρακολουθοῦμε τὴν βαθυτάτη «ἀγάπη» τῶν «λουλουδιῶν» καὶ τῶν τσουκνίδων ποὺ ἀπεφάσισαν νὰ κάνουν μὲ τὸ καλὸ καὶ τὸ κακό, πατρίδα τους τὴν Ἑλλάδα μας.
Δὲν μᾶς εἶπαν ὅμως τοὺς πραγματικοὺς λόγους ποὺ τοὺς ὠθοῦσαν σὲ μίαν τέτοιαν (πλαστὴ ὅπως ἀπεδείχθῃ γιὰ τὸ μεγαλύτερο μέρος τῶν συμμετεχόντων-τοὐλάχιστον) ἀπεργία πείνας.
Δὲν μᾶς εἶπαν γιὰ παράδειγμα πὼς θεωροῦν τὴν Ἑλλάδα παράδεισο γιὰ νὰ ληστεύουν γριοῦλες. Οὔτε γιὰ νὰ ἀδειάζουν νοικοκυριά. Οὔτε γιὰ νὰ φτιάχνουν μὲ τὰ κλοπιμαῖα τὴν προίκα τῆς ἀδελφῆς καὶ τῆς γκόμενάς τους.
Ἐπίσης δὲν μᾶς εἶπαν πὼς προτιμοῦν νὰ διαβιοῦν ἐδῶ, διότι ἡ ἀτιμωρησία εἶναι παραδειγματική! Δὲν μᾶς εἶπαν Συνέχεια
