Ὁ Καθηγητής Βασίλης Φίλιας, πρώην Πρύτανις Παντείου Πανεπιστημίου, γράφει:
Ενας αποτελεσματικός τρόπος – ίσως ο αποτελεσματικότερος – για να αποφύγεις να κριθεί μια επιστημονική εργασία επί της ουσίας, δηλαδή με ποιοτικά κριτήρια, είναι να επιτύχεις να χαρακτηρισθεί ως «προοδευτική προσέγγιση» σαν αντιπαράθεση και κατ’ αντιδιαστολή με τις «λοιπές», που συλλήβδην στιγματίζονται ως «ξεπερασμένες», «πεπαλαιωμένες», ακόμη και αντιδραστικές.
Τί πρέπει νά γίνη γιά νά ἀφυπνιστοῦμε, ἐπιτέλους; Τόσο κοντόφθαλμοι εἶναι αὐτοί πού στηρίζουν τέτοιες πολιτικές; Δέν μπορεῖ νά μή ὑποψιάζονται, τώρα πιά, τί πρόκειται νά συμβῆ; Ἐκτός ἄν ἔχουν ἄλλα συμφέροντα. Συνέχεια
Ὥς τό ὑπ΄ἀριθμόν ἕνα πρόβλημα τῆς Ἀθήνας καί ὄχι μόνον, χαρακτήρισε προχθές ὁ δήμαρχος Ἀθηναίων Γιῶργος Καμίνης τό λαθρομεταναστευτικό πρόβλημα στό ὁποῖο “ἄν δέν καταφέρουμε νά ἀπαντήσουμε, δέν θά μπορέσουμε ταυτόχρονα νά ἀσκήσουμε πολιτική ἀνάταξης τῆς πρωτεύουσας, πού περνᾶ βαθυτάτη κρίσι”. Συνέχεια
ὉΚώστας Χαρδαβέλλας σὲ ἕνα ἄρθρο, ἀρκετὰ «μαλακὸ» θὰ τὸ ἐχαρακτήριζα, μᾶς παρουσιάζει τὴν κατάστασι ποὺ ἀρχίζει πλέον νὰ γίνεται ἀντιληπτή ἀκόμη κι ἀπὸ …δημοσιογράφους, ἀναφορικὰ μὲ τὸ ἰσλάμ καὶ τὴν ἐξάπλωσί του στὴν χώρα μας.
«Βράζουν» τα υπόγεια τζαμιά της Αθήνας
του Κώστα Χαρδαβέλλα
Ἡ κατεχομένη Ἀθήνα.Ἠ κατεχομένη Πατρίδα μας.
Σὲ κάθε μας βῆμα καὶ μία σκιά. Σὲ κάθε μας ἔξοδο κι ἕνα κτύπημα. Σὲ κάθε μας φωνή κι ἕνας φόνος.
Ἀλήθεια, πόσο δύσκολο εἶναι νὰ κατανοήσουν κάποιοι πὼς πλέον ἡ ζωή μας, ἐὰν δὲν ἀλλάξῃ κάτι συντόμως, δὲν θὰ εἶναι ζωή, ἀλλὰ κάτι ἀνάμεσα σὲ Συνέχεια
Νεκροί!! Πολλοὶ νεκροί! Πάρα πολλοί νεκροί!
Νεκροί γιατί ἀντιστάθηκαν στήν ληστεία. Νεκροί γιατί ἀντιστάθηκαν στόν βιασμό. Νεκροί γιατί ἀντιστάθηκαν στήν βία!
Ἐὰν δὲν ἀντιστέκονταν θὰ ἦταν νεκροί; ΝΑΙ!!! Θὰ ἦταν! Δυστυχῶς. Τὸ μάθαμε στὰ πτώματα τῶν σφαγμένων καὶ βιασμένων γερόντων μας. Στὰ σώματα τῶν κοριτσιῶν ποὺ βιάζουν. Ποὺ ἀκόμη δὲν ἀνακοινώνουν οὔτε τὰ ὀνόματά τους κάποιες (ἀνύπαρκες πλέον) ἀστυνομικὲς καὶ δικαστικὲς ἀρχές.
