Εἶναι κοινὴ παραδοχὴ καὶ θέσφατον πὼς τὸ παρὸν πολιτικὸ σύστημα ἔχει καταφέρει νὰ πείσῃ τὸν παραγωγικὸ ἱστὸ πὼς τὸ τραπεζικὸ κατεστημένο εἶναι ὁ κυριότερος στῦλος τῆς οἰκονομίας.  Εἶναι κοινὴ παραδοχὴ πὼς φυσικὰ καὶ νομικὰ πρόσωπα εἶναι οἱ μοναδικοὶ παραγωγοὶ πλούτου. Εἶναι τραγικό, τὰ φυσικὰ καὶ νομικὰ πρόσωπα νὰ εὑρίσκονται στὸ ἔλεος ἑνὸς τραπεζικοῦ κατεστημένου καὶ νὰ περιμένουν τὸ πότε καὶ ὑπὸ ποίους ὅρους, οἱ τράπεζες θὰ ἱκανοποιήσουν τὶς πιστωτικὲς καὶ καταθετικὲς ἀνάγκες τους. Ἡ μοναδικὴ διέξοδος ἀπὸ αὐτὸ τὸ ἀδιέξοδο εἶναι νὰ εὑρεθῇ ἕνας τρόπος, οἱ ἴδιοι οἱ παραγωγοὶ τοῦ πλούτου νὰ δημιουργήσουν πιστωτικοὺς θεσμοὺς σὲ ἄμεσο ἀναφορὰ πρὸς τοὺς ἰδίους, ἀκυρώνοντας de facto τὴν ἀπόλυτο ἐξάρτησί τους ἀπὸ τὸ τραπεζικὸ σύστημα καὶ παίρνοντας οἱ ἴδιοι οἱ παραγωγοὶ τοῦ πραγματικοῦ πλούτου τὸ πιστωτικὸ σύστημα στὰ δικά τους χέρια. Συνέχεια →