Γιὰ νὰ διαπιστώσῃ κάποιος πόσο βαθειὰ κομπλεξικοὶ καὶ ὑποτακτικοί, ξενόδουλοι εἴμαστε, ἀρκεῖ νὰ κυττάξῃ γύρω του καὶ νὰ προσέξῃ ὅτι το 95% τῶν καταναλωτικῶν προϊόντων ποὺ ἀγοράζει ἔχουν ξενικὴ ὀνομασία.
Τὶς περισσότερες φορὲς δίχως κάποιαν ἔννοια, ἡ ὁποία ἀναγράφεται πάντα μὲ λατινικούς, φυσικά, χαρακτῆρες.
Ἀρχεῖα συγγραφέως: Φιλονόη
Τὰ «ἑπτὰ κομμάτια τοῦ πᾶζλ»
Ἕνα ἰδιαιτέρως προφητικὸ κείμενον.
Τὰ «ἑπτὰ κομμάτια τοῦ πᾶζλ», 1997
«Ὁ νεοφιλελευθερισμὸς εἶναι ὁ καινούργιος πόλεμος γιὰ τὴν κατάκτηση τῆς ὑφηλίου. Τὸ τέλος τοῦ ψυχροῦ πολέμου δὲν σημαίνει ὅτι τελείωσε ἡ κατάστασις διπολισμοῦ καὶ ἡ σταθερότης ἀπεκατεστάθη, ὑπὸ τὴν κυριαρχία τοῦ νικητοῦ. Ἐπίσης, ἐνῶ εἶναι γνωστὴ ἡ ταυτότης τοῦ ἡττημένου, εἶναι ἄγνωστο ποιὸς εἶναι ὁ νικητής, οἱ ΗΠΑ, ἡ ΕΟΚ, ἡ Ἰαπωνία, ἢ καί οἱ τρεῖς μαζύ;
Ἡ ἧττα τῆς «αὐτοκρατορίας τοῦ κακοῦ» ἄνοιξε νέες ἀγορὲς καὶ ὁ ἀγὼν γιὰ τὴν ἐπικράτηση σὲ αὐτὲς ὁδηγεῖ στὸν τέταρτο παγκόσμιο πίλεμο. Ὅπως σὲ ὄλες τις μεγάλες συγκρούσεις, αὐτὸς ὁ πόλεμος ὑποχρεώνει τὰ κράτη να ἐπαναπροσδιορίσουν τὴν ταὐτότητά τους, ἐνῶ ἡ παγκόσμια τάξις δείχνει νὰ ἐπιστρέφῃ σὲ ἐποχὲς καὶ πρακτικὲς ποὺ θυμίζουν τὴν κατάκτηση τῆς Ἀμερικῆς, τῆς Ἀφρικῆς καὶ τῆς Αὐστραλίας. Συνέχεια
Ὅπως μὲ τὴν Treuhand τότε, ἔτσι καὶ μὲ τὴν Ἑλλάδα τώρα…
Τὸ 2012 δημοσιεύσαμε ἕνα ἄρθρον, ἀναφορικῶς μὲ τὸν ῥόλο τῆς Treuhand στὸ ξεπούλημα τῆς περιουσίας τῶν Ἀνατολικογερμανῶν, γιὰ τὸν ὁποῖον ἐλάχιστα μάθαμε στὴν πορεία τοῦ χρόνου.
Τὸ μόνον ποὺ διεπίστωσαν οἱ Γερμανοί, κατόπιν ἑορτῆς, ἦταν πὼς τοὺς εἶχαν λεηλατήση κανονικότατα ὑπὸ τὸ πρόσχημα τῶν ἀποκρατικοποιήσεων, τοῦ ἐκσυχρονισμοῦ καὶ τῆς εὐρωπαιο-ποιήσεώς τους.
Ξεῤῥιζώνοντας τὸν βάρβαρο ἀπὸ μέσα μας…
Ἐχθὲς τὸ πρωΐ, κατὰ τὴν διάρκεια ἑνὸς περιπάτου μου (καὶ στὴν ἀγορά), ἔπεσα «μούρη μὲ μούρη» μὲ κάποιους φίλους ἀπὸ τὰ παλαιότατα χρόνια, τὰ παιδικά.
Χαρές, ἀγκαλιές, γέλια…
Τὰ νέα μας, ἐπὶ τροχάδην περισσότερο, καὶ γρήγορα περάσαμε στὰ τωρινὰ γεγονότα, ποὺ λίγο ἔως πολὺ ὅλους μᾶς ἀπασχολοῦν. Συνέχεια
Ἀνοικτὴ ἐπιστολὴ πρὸς τοὺς πολιτικοὺς καὶ τὰ κομματόσκυλά τους
Ξέρεις κάτι ἀλήτη πολιτικέ;
Ἐμέναν δὲν θὰ μὲ πείσης ὅτι εἶμαι ἔνοχος γιὰ τὴν κατάσταση τῆς Πατρίδος μου καὶ τὴν ἐξαθλίωση τῶν Ἑλλήνων…
Δὲν θὰ μὲ κάνης νὰ νοιώσω ἐνοχὲς ποὺ δὲν ἔκοψα ἐκεῖνο τὸ τιμολόγιο τῶν 200 εὐρῶ στὸν πελάτη του…
Δὲν θὰ μετανοιώσω ποὺ δὲν ζήτησα ἀπόδειξη ἀπὸ τὸν ψιλικατζῆ τῆς γειτονιᾶς μου γιὰ τὰ γαριδάκια καὶ τὴν σοκολάτα, ποὺ ἀγόρασα γιὰ τὸ παιδί μου…
Οὔτε ποὺ δὲν πῆρα ἀπόδειξη γιὰ τὰ παπούτσια ποὺ ἀγόρασα ἀπὸ τὸν βιοπαλαιστὴ καταστηματάρχη τῆς γειτονιᾶς. Συνέχεια
Ὥρα νὰ ἀπολαύσουμε (ἐν ζῳῇ) τὸν ἐπικήδειό μας…
Δὲν ὑπῆρξα ποτὲ ὑπέρμαχος τῶν κρατικοποιήσεων.
Στὰ μέσα τοῦ 70 ὁ Καραμανλῆς σὲ χρόνο ῥεκόρ, κρατικοποίησε μία σειρὰ κερδοφόρων ἐπιχειρήσεων, στὰ πλαίσια- ἔτσι δήλωσε ἐπισήμως- τοῦ τερματισμοῦ τῶν προκλητικῶν φοροαπαλαγῶν ποὺ ἔδωσε ἡ ἑπταετία στὸ μεγάλο κεφάλαιο.
Στὴν οὐσία προσπάθησε νὰ ἑδραιώσῃ πελατειακὰ τὸ νεοσύστατο κόμμα του, βλέποντας ἀφ ἑνὸς τὸν Ἀνδρέα νὰ ἔρχεται ὁλοταχῶς, ἀφ ἑτέρου γνωρίζοντας πὼς ἡ εἴσοδός μας στὴν ΕΟΚ θὰ ἐξασ Συνέχεια