Καὶ μιὰ καὶ ὁ λόγος γιὰ τὸν τζαναμπέτη τὸν Σύριζα, ποὺ ἐβάλθη νὰ ἀνατρέψῃ ἕναν αἰῶνα χρηστῆς διοικήσεως, βολεύοντας συγγενεῖς, θυμᾶμαι μιὰ φορά, τὸ εὐλογημένο 2004, ποὺ πῆγα στὸ ὑπουργεῖο ἐμπορίου νὰ μιλήσω γιὰ σοβαρότατα θεσμικὰ ζητήματα ἀναθέσεων δημοσίων συμβάσεων.
Μὲ παρέπεμψαν στὴν γενικὴ δερβέναγα τοῦ ὑπουργικοῦ γραφείου τοῦ Παπαθανασίου, ἡ ὁποία, ὅλως τυχαίως, ἦταν ἡ ἀδελφή του.
Ἔκατσα λίγη ὥρα ἀπὸ εὐγένεια, μιὰ καὶ στάθηκε ἀδύνατον νὰ τῆς ἐξηγήσω ὅτι δὲν ἤθελα ῥουσφέτι. Ἡ κυρία δὲν μποροῦσε νὰ ἐννοήσῃ ὅτι ὑπῆρχε καὶ ἄλλος λόγος ἐπισκέψεως σὲ ἕνα γραφεῖο τῆς διοικήσεως καὶ ἀνυπομονοῦσε νὰ τελειώνω μὲ τίς θεσμικὲς προφάσεις, γιὰ νὰ τῆς πῶ ἐπὶ τέλους τί ἤθελα. Συνέχεια →