Τὸ μόνο συμπέρασμα ποὺ μπορῶ νὰ βγάλω ἀπὸ τὴν συντριπτικὴ πλειοψηφία τῶν ἀναρτήσεων ποὺ ἐδιάβασα σήμερα, καὶ ποὺ ἀνεφέροντο στὸν θάνατο τοῦ Μάκη Ψωμιάδη, εἶναι ὅτι ὁ πιὸ πολὺς κόσμος θεωρεῖ πώς, παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι πληρώνουμε τὸ πιὸ ἀκριβὸ κράτος στὸν κόσμο, ὁ μόνος τρόπος γιὰ νὰ ἀπαλλαγοῦμε ἀπὸ τὴν παράνομο δράσι ἑνὸς ἐγκληματία στὴν χώρα μας εἶναι νὰ εὐχόμεθα καὶ νὰ περιμένουμε τὸν θάνατό του ἀπὸ φυσικὰ αἴτια. Ταὐτίζοντας αὐτὸν τὸν θάνατο μὲ τὴν δικαιοσύνη.
Ἄν δὲν ἦταν ἔτσι δὲν θὰ ἀκούγονταν τόσες κατάρες καὶ τόσες ἰαχὲς χαρᾶς, γιὰ τὸ θέλημα τοῦ θεοῦ ποὺ ἀπεκατέστησε αὐτήν την τόσο ἀκριβῆ δικαιοσύνη, τὴν ὁποία γιὰ δεκαετίες ὁλόκληρες ἠρνεῖτο νὰ ἀποκαταστήσῃ τὸ τριτοκοσμικὸ καὶ διεφθαρμένο κράτος μας, χωρὶς κάποιος βέβαια νὰ διαμαρτύρεται. Συνέχεια →