Θεωρῶ πὼς ἂν πραγματικὰ κάποιος ἤ κάποια, ἀγαπᾷ τὰ παιδιά του παραπάνω ἀπὸ τὸν ἑαυτόν του, τότε, δὲν χωρίζῃ…
Συνεπὼς λαμβάνοντας αὐτὸ τὸ συμπέρασμα ὑπ’ ὄψιν (ἂς εἶναι αὐθαίρετο), τὰ ζευγάρια τῆς «ἰσότητας» ἁπλᾶ ἐκμεταλλεύθηκαν τὴν ἠθικὴ χαλάρωση, ὥστε νὰ διαλυθῇ ἡ οἰκογένεια πρὸς ὄφελος προσωπικῶν παθῶν καὶ ἡδονῆς. Συνέχεια
Ἀρχεῖα συγγραφέως: Φιλονόη
Καί Μαροκινός καί πρόσφυγας;
Ἔχουμε κάποιον πόλεμο στό Μαρόκο;
Μήπως ἔχουμε κάποιον πόλεμο, αὐτήν τήν ἐποχή, στήν εὑρυτέρα περιοχή τοῦ Μαρόκου;
Μήπως τό Μαρόκο συνορεύει μέ τήν χώρα μας ἤ μέ τήν Τουρκία;
Σκοτῶστε τὰ κατοικίδιά σας!!!
Ὁ Χίτλερ, μεγάλος …φιλόζῳος, μείωσε (καὶ τελικῶς κατήργησε) ἕναν νόμο ποὺ ἐπέβαλε φορολογία στὰ κατοικίδια τῶν Γερμανῶν, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ γλυτώσουν μερικὰ τετράποδα ἀπὸ τὸ κρατικὸ μένος.
Βάσει αὐτοῦ τοῦ νόμου, ποὺ ἐπεβλήθη τὸ 1830 ἀπὸ τὸν Φρειδερίκο Γουλιέλμο Γ’, ὁ κάθε ἰδιοκτήτης σκύλου ὄφειλε τρία τάληρα στὸ κράτος. Μόνον γιὰ τὴν φιλοζῳΐα του. Ὁ φόρος ἐξελίχθηκε στὰ 60 μάρκα (περίπου στὰ 500 εὐρῶ) ἐτησίως, τὴν περίοδο ποὺ ἀνέβηκε ὁ Χίτλερ στὴν ἐξουσία.
Αὐτὸς ὁ φόρος ὁδήγησε στὴν θανάτωσιν περισσοτέρους ἀπὸ 40.000 σκύλους, ἐφ΄ ὅσον οἱ ἰδιοκτῆτες τους ἀδυνατοῦσαν νὰ τοὺς συντηρήσουν, πληρώνοντας καὶ τὸν φόρο. Συνέχεια
Ἀκολουθεῖ τό τεκμήριον τῶν κατοικιδίων;
Ἔμαθα ὅτι μετὰ τὴν δήλωση τῶν μετρητῶν καὶ τῶν χρυσαφικῶν στὸ σπίτι, ποὺ θέλει νὰ κάνουμε τὸ «νέο καθεστώς», γιὰ νὰ μπορῇ νὰ «ξέρῃ» τὶ ἔχει ὁ καθένας καὶ ἀπὸ ποῦ νὰ τὰ πάρῃ, θὰ μᾶς καλέσουν νὰ δηλώσουμε καὶ τὰ κατοικίδια σὰν τεκμήριο.
Ἔχεις πέντε σκύλους; Ἄρα βγάζεις 10.000 εὐρπω, ἀλλοιῶς πῶς τούς ταΐζεις; Πῶς τούς πᾶς στόν γιατρό; Συνέχεια
Αὐτὸ τὸ βασανιστήριο θὰ πληρωθῆ!!!
Θέλω νὰ μοιρασθῶ μαζύ σας κάτι ποὺ μοῦ συνέβῃ σήμερα καὶ τὸ ὁποῖο μοῦ ἔκανε ἐντύπωσι, γιὰ νὰ μὴ πῶ ὅτι μὲ συνεκλόνισε.
Εὑρισκόμουν στὸ αὐτοκίνητο σταματημένος σὲ ἕνα κόκκινο φανάρι. Περίμενα γιὰ νὰ στρίψω ἀριστερὰ ἀπὸ τὴν λεωφόρο ὅπου ἤμουν, σὲ κάποιαν ἄλλη. Ἑκατοντάδες αὐτοκίνητα καὶ πολὺ κίνησις, ὥρα αἰχμῆς 11.30 π.μ.
Στὰ 30” ποὺ ἐκράτησε τὸ κόκκινο φανάρι, ἔγινε τὸ ἑξῆς. Συνέχεια
Πῶς σταματᾶ ἡ φοροδιαφυγή;;
Ἡ φοροδιαφυγή, μὲ τὸν τρόπο ποὺ τὴν ἔχουμε μάθει, ἐντὸς τοῦ ὑπάρχοντος πολιτικοκοινωνικοῦ συστήμαοτος, δὲν πρόκειται νὰ παύσῃ ποτέ. Κι ὅταν λέω «φοροδιαφυγή», ἐννοῶ τὴν πραγματικὴ φοροδιαφυγή, κι ὄχι τὰ «ψίχουλα», ποὺ ἴσως κάποιοι, μέσα στὴν ἀπελπισία τους ἤ καὶ τὴν μιζέρια τους, διαπράττουν.
Διότι ὁ φόρος, ὁ σεβασμὸς πρὸς τὴν πολιτεία, ἡ ἔννοια τοῦ κοινοῦ εἶναι κάτι ποὺ οὔτε θέλουν νὰ μάθουμε, μὰ οὔτε καὶ τοὺς ἐνδιαφέρει. Μὲ τὸν τρόμο, τὸν φόβο καὶ τὴν ἀπειλὴ διακυβερνοῦν ἐδω κι αἰῶνες, κι ἄς ἀλλάζουν τὶς ἀμφιέσεις, τὰ ὀνόματα καὶ τὰ πολιτικὰ συστήματα. Συνέχεια