Δὲν ἔχει σημασία ἐὰν αὐτὰ εἶναι ἄνθρωποι, συνήθειες ἤ καταστάσεις.
Γνωρίζω πάντα, μέσα μου, τὸ τὶ εἶναι αὐτὸ ποὺ δὲν μὲ βοηθᾶ στὸ νὰ γίνῳ καλλίτερος καὶ χρησιμότερος ἄνθρωπος.
Ἴσως νὰ εἶναι κάποιες σχέσεις μου μὲ ἄλλους ἀνθρώπους, ποὺ δὲν προάγουν τὸν σεβασμό…
Ἴσως κάποιες συνήθειές μου, ποὺ μοῦ περιορίζουν τὸ ὀπτικὸ πεδίον…
Μὰ ἴσως πάλι νὰ εἶναι κάποιες καταστάσεις ποὺ μὲ βαλτώνουν καὶ μὲ καθιστοῦν ἀδύναμο…
Ὅλα τὰ ξέρω… Ὅλα τὰ κατανοῶ… Ὅλα τὰ βλέπω…
Καὶ γιὰ ὅλα αὐτὰ εἶμαι μόνον ἐγὼ αὐτὸς ποὺ μπορεῖ νὰ ἀποφασίσῃ νὰ τὰ σταματήσῃ.
Ἄς ξεκινήσουμε ἀπὸ τὰ ἁπλᾶ… Συνέχεια
χάρης θεοχάρης….. 
Τὰ μάτια δακρύζουν…