Ὑπὸ πίεσιν…;;;

 Ναί, ὑπὸ πίεσιν.
Μὰ ὑπάρχει μεγάλη διαφορὰ πιέσεως ἀπὸ πίεσιν.
Καὶ ἡ διαφορὰ εἶναι στὸ ποιὸς ἀσκεῖ τὴν πίεσιν καὶ στὸ γιατί.

Ἐὰν ἡ πίεσις εἶναι ἐπιλογή μας, τότε πάντα εἶναι ἀποδοτική. Πάντα προάγει τὰ ἀνθρώπινα ἔργα. Συνέχεια →

Κάποιος ποὺ νὰ βάλῃ πρῶτα τὴν Πατρίδα…

Ἡ …«δημοκρατία» ποὺ μᾶς ἔχει χαρισθεῖ, δὲν μᾶς ἀφορᾶ…
Ἔχει τὸ στυγνὸ πρόσωπο τῆς δικτατορίας…
Φορῶντας τὸ πρόσωπο ἑνὸς γιωργάκη… ἑνὸς σημίτου… ἑνὸς ἀντωνάκη… ἢ ἑνὸς ἀνδρέα, ὡς πρώτου διδάξαντος…

Ἄλλοτε πάλι ἔχει τὸ πρόσωπο τοῦ βενιζέλου… τοῦ κουβέλη… τοῦ στουρνάρα… τοῦ χρυσοχοΐδου… τοῦ δένδια… τοῦ κικίλια… τοῦ ἀδώνιδος… τῆς βούλτεψη…
Συνέχεια →

Δὲν μὲ πειράζει ποὺ εἶναι ἄθεος. Μὲ πειράζει ποὺ ΔΕΝ εἶναι ἔνθεος!!!

Εἰλικρινῶς κι ἀπὸ καρδιᾶς.
Οὐδέποτε μὲ ἐνόχλησε τὸ ὅποιο «πιστεύω» κάποιου συμπολίτου μου. Μπορῶ νὰ συνδιαλαγῷ μαζύ του, νὰ διαφωνήσῳ, νὰ συμφωνήσῳ ἀλλὰ τὸ πιστεύω του, στραβὸ ἤ ἴσιο, εἶναι σεβαστό. Πολλῶ δὲ μᾶλλον ὁ θεός του ἤ ἡ ἀθεΐα του.

Αὐτὸ ποὺ δὲν ἀντέχω ὅμως εἶναι ἡ ὑποκρισία. Αὐτὴν δὲν τὴν παλεύω καὶ δὲν τὴν θέλω στὴν ζωή μου.
Καὶ εἶναι σημαντικὸς δείκτης γιὰ ἐμέναν, ὁ σημαντικότερος ὅλων, πρὸ κειμένου νὰ ἀντιληφθῷ ἐὰν αὐτὸς ποὺ ἔχῳ ἀπέναντι μου εἶναι σοβαρὸς καὶ χρήσιμος ἄνθρωπος ἤ, στὴν καλλιτέρα τῶν περιπτώσεων, καραγκιόζης. Συνέχεια →