Ἡ μόνη περίπτωσις ποὺ θὰ μὲ ἐνδιέφερε τὸ χρῶμα τῆς γλάστρας εἶναι ἐκείνη ποὺ ἡ γλάστρα θὰ εἶχε κάποιον χρηστικὸ λόγο ὑπάρξεως. Ἐὰν ἁπλῶς τὴν θέλω γιὰ νὰ τὴν γεμίσῳ μὲ χῶμα καὶ μὲ φυτά, δίχως νὰ μὲ ἀπασχολῇ τὸ ποῦ, πῶς κι ἀπὸ ποῦ κρατᾶ ἡ σκούφια της, τότε θὰ μοῦ ἦταν παντελῶς ἀδιάφορον τὸ ἐὰν εἶναι κόκκινη, πράσινη ἤ γκρί.
Ἀκόμη πιὸ ἀδιάφορον θὰ ἦταν τὸ ἐὰν τὴν ἐγκρίνουν οἱ ὑπόλοιπες …γλάστρες. Συνέχεια
Ἀρχεῖα συγγραφέως: Φιλονόη
Ὁ φόβος πνίγει τὸ πάθος.
Νοιώθουμε πλήξη καὶ ἀνία…
Ὅταν δὲν μποροῦμε νὰ παραδεχθοῦμε πὼς ἔχουμε ἐπιθυμίες….
Ὅταν οἱ ἐπιθυμίες δὲν κάνουν τὸν κύκλο τους, ἡ ὕπαρξίς μας μοιάζει ἀνωφελής.
Ἡ ἀνία εἶναι ἁπλῶς ἡ παθητικὴ ὄψις τῆς προσπάθειας νὰ ἐξαφανίσουμε τὶς ἐπιθυμίες. Συνέχεια
Τὰ πουλιὰ τῆς λίμνης…
Ἐπεστρατεύτησαν οἱ τράπεζες στὸ Χρηματιστήριον
Μετὰ τὸν «μεγαλοεπενδυτὴ» Τζὸν Πόλσον, ἐπιστρατεύθησαν οἱ τράπεζες καὶ οἱ «ἀδελφές» ἑταιρεῖες ἤ καὶ ἑταιρεῖες ἐλεγχόμενες ἀπὸ τὸ κράτος, γιὰ νὰ κατακρημνίσουν τὸ Χρηματιστήριο, διαγράφοντας μία πτώση ἄνω τοῦ 16%, ἀπὸ τὴν ῥευστοποίηση ὁλοκλήρων χαρτοφυλακίων, παρασύροντας καὶ ἄλλους μικρο-ἐπενδυτές. Συνέχεια
«Θὰ πάω σὲ μία χώρα ποὺ θὰ βλέπω μόνον λευκούς…»
Ὁ Γιῶργος*, πολὺ πικραμένος, ἔπιασε νὰ ἑτοιμάζεται νὰ ξενιτευθῇ.
Δύο χρόνια χωρὶς δουλειά.
Εἶχε ἕνα μαγαζάκι κάποτε καὶ δούλευε καλά. Τὸ μεροκάματο ἔβγαινε. Βοηθοῦσε καὶ ἡ κυρά του… Δούλευαν οἱ ἄνθρωποι, μὰ δὲν εἶχαν μέλλον ἐδῶ.
Στὰ τρίτα ἤ τέταρτα ἤ πέμπτα ἐπεισόδια γιὰ τὸν Ἀλέξη, γιὰ τὸ κοράνι, γιὰ τὸν Καραμανλῆ, δὲν θυμᾶται ἀκριβῶς, τὸ ἔκλεισε γιὰ πάντα. Τὶς προηγούμενες φορὲς τοῦ εἶχαν σπάση τὸ μαγαζὶ λίγο. Τὴν τελευταῖα φορὰ ὅμως τοῦ πῆραν ἀκόμη καὶ τὶς κοῦπες τοῦ καφέ. Τίποτα δὲν ἄφησαν. Τίποτα.
Κι ἔτσι… Ὁ Γιῶργος ἀπὸ τὴν μία ἡμέρα στὴν ἄλλην εὑρέθη χωρὶς δουλειά. Συνέχεια
Πῶς ἀντιλαμβάνομαι τόν κόσμο;
Πῶς τόν βλέπω τόν δικό μου κόσμο; Εἶναι πραγματικός ἤ εἶναι δημιούργημα τῆς φαντασίας μου;
Πῶς φαίνονται οἱ ἄλλοι στά μάτια μου; Ὁ πλανήτης; Τά θαυμαστά τῆς φύσεως πλάσματα;
Μέσα ἀπό φίλτρα; Μέσα ἀπό σκιές; Ἀπό κάποιες γωνίες; Συνέχεια