Τὸ σκεπτικὸν τῆς ἰδιωτικοποιήσεως αὐτῶν εἰδικῶς τῶν δημοσίων ἐπιχειρήσεων, εἶναι ἕνα δίκοπο μαχαίρι, ποὺ μᾶς ἀπειλεῖ ὄχι μόνον σὰν κοινωνίες ἀλλὰ καὶ σὰν Ἔθνος. Διότι ἡ ἐκμετάλλευσις αὐτῶν εἰδικῶς τῶν ἐπιχειρήσεων ὀφείλει καὶ πρέπει νὰ γίνεται ΜΟΝΟΝ ἀπὸ Δημόσιον φορέα, πρὸ κειμένου νὰ διασφαλίζεται σίγουρα ἡ ἀνεξαρτησία τῶν πολιτῶν, τοῦ κράτους καὶ τῆς ἰδίας τῆς χώρας.

Φαντάζεστε τό τί μπορεῖ νά συμβῇ ἐάν, γιά παράδειγμα, σέ περίπτωσιν πολέμου, κάποιοι ἄλλοι κρατοῦν τήν στρόφιγγα αὐτῶν τῶν τριῶν βασικῶν παραγόντων αὐταρκείας;
Φαντάζεστε τό τί μπορεῖ νά συμβῇ σέ περίπτωσιν πού κάποιοι ἄλλοι ἀποφασίζουν γιά τό ἐάν θά ὑδρευθῇ ὁ στρατός, οἱ πόλεις καί ἡ ὕπαιθρος; Συνέχεια →