Μὲ τὸν ὀχετὸ καὶ τὴν Τρούμπα ποὺ εἴμαστε τώρα, ἐλπίδα δὲν βλέπω!

ΤΟΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΚΑΙΡΟ ΕΧΟΥΝ ΑΡΧΙΣΕΙ κάποια «χουνιά» καὶ «ντουντοῦκες» νὰ ζητοῦν διεξαγωγὴ ἐκλογῶν καὶ φαίνεται ὅτι κάποια στιγμὴ θὰ καλέσουν οἱ «καμπάνες» τοὺς δούλους ν’ ἀναδείξουν καὶ νὰ προσκυνήσουν γιὰ πολλοστὴ φορὰ τοὺς ὑποτιθέμενους κυβερνῆτες μας.
Σ’ αὐτὲς τὶς κρίσιμες κι ἀποφασιστικές, γιὰ τὸ μέλλον τῆς χώρας, στιγμὲς ὁ ὄχλος θὰ σκεφτῇ μὲ τὸν ἴδιο ἀκριβῶς τρόπο ποὺ σκεφτόταν τὰ τελευταῖα 100 καὶ χρόνια. Δηλαδή: 1) Δὲν ὑπάρχει ἄλλη λύσις γιὰ τὴν ἐπίλυσι τῶν προβλημάτων μας παρὰ μόνο ἡ διενέργεια ἐκλογῶν κι ἡ συνεπακόλουθος ἄσκησις τοῦ ἐκλογικοῦ δικαιώματος καὶ 2) Ἀφοῦ οἱ τωρινοὶ «ἄρχοντες» μᾶς ψήνουν τὸ ψάρι στὰ χείλια κι ἔχουν καταντήσει τὸν τόπο ἕνα ἀρτζιμπουρτζαριό, θὰ ψηφίσουμε ὁποιονδήποτε ἄλλον, φθάνει νὰ ξεκουμπισθοῦν οἱ σημερινοί.
Συνέχεια →

Οἱ σταθμοί.

Οἱ σταθμοὶ τῆς ζωῆς μας, δῆλα δὴ ἐκεῖνα τὰ σημεῖα ποὺ μᾶς ὠθοῦν στὸ νὰ ἀναθεωρήσουμε ἀκόμη κι …ὁλόκληρο τὴν ἔως τότε ζωή μας, εἶναι συνήθως στιγμὲς ἐντόνου βίας ἤ μεγάλου πόνου.
Μία ἀπώλεια ἤ μία ἀσθένεια μᾶς προκαλοῦν πολὺ μεγάλο πόνο. Δὲν ἔχει σημασία ἐὰν αὐτὸς ὁ πόνος προέκυψε ἀπὸ δικό μας λάθος ἤ ἀπὸ λάθος ἄλλων, ἤ ἀκόμη κι ἀπὸ ἄλλους, ἐξωτερικοὺς παράγοντες. Σημασία ἔχει πὼς αὐτὲς ἀκριβῶς οἱ στιγμὲς εἶναι τὰ σημεῖα σταθμὸς τῆς ζωῆς μας καὶ ἀκριβῶς τότε μᾶς συμβαίνουν οἱ πολὺ μεγάλες ἀλλαγές. Συνέχεια →

Ζωὴ σημαίνει συμμετοχή.

Δυστυχῶς πολλὲς φορὲς τὸ ἀληθινὸ νόημα τῆς ζωῆς μας χάνεται στὸν κόσμο τῆς δυσπιστίας. Φοβόμαστε τὴν ζωή, γι΄ αὐτὸ δεν ἀφήνουμε τὸν ἑαυτό μας νὰ νοιώσει, νὰ αἰσθανθεῖ, νὰ τολμήσει, νὰ νοιαστεῖ….
Δὲν ἀφήνουμε τὸν ἑαυτό μας νὰ ζήσει. Συνέχεια →

Ἀντί τῶν εἰδήσεων καταπιανόμεθα καλλίτερα μέ τόν πατέρα ἑνός υἱοῦ;

Καλησπέρα μας…
Εἰδήσεις καὶ πάλι σὲ λίγο… Ὅπως κάθε βράδυ… κι ὁ ἐφιάλτης ἐπιστρέφει…

Ἀγωνίες ἀμέτρητες ἀπὸ τὰ συστημικὰ μέσα ἐνημερώσεως νὰ κρατήσουν τὸ ἐνδιαφέρον μας ἀμείωτον καὶ νὰ μᾶς περάσουν μερικὰ ἀκόμη …δηλητήρια στὶς σκέψεις μας… Τόσο ἁπλᾶ γιὰ αὐτούς… Μὲ μερικὰ χιλιάρικα τὸν μήνα ξεπλένουν κάθε τους συνειδησιακὸ πρόβλημα… Συνέχεια →

Παραμυθᾶς τώρα – παραμυθᾶς καὶ τότε.

Παραμυθᾶς τώρα – παραμυθᾶς καὶ τότε.
Ἀντάλλαξε τὸν ρόλο τοῦ ἥρωα ποὺ τὸν καθιέρωσε ὡς ταγὸ τῆς ἀδούλωτης ἑλληνικῆς ψυχῆς μὲ τὸν ρόλο τοῦ «παραμυθᾶ» καὶ ἐκρύφθη πίσω του.
Τώρα ποὺ αὐτό-ἀκυρώθηκε, αὐτο-λοιδορήθηκε, τώρα ποὺ ἔγινε ρόμπα ξεκούμπωτη, φωνὴ «γκεμπελικὴ» γαλίφικη στὴν προσπάθεια νὰ Συνέχεια →

Εἶναι ἀνάγκη νὰ ἀνατρέξουμε στὴν Ἀρχαία Ἑλληνικὴ Σκέψι.

Ἡ ἐποχὴ μας εἶναι κατὰ γενικὴ ὁμολογία ἐξαιρετικὰ δύσκολη.
Εἶναι καιρὸς καὶ πάλι, λοιπόν, τώρα που οἱ «εἰδικοί» Εὐρώπης καὶ Ἀμερικῆς ἐξήτασαν τὰ συμπτώματα τῆς παγκόσμιας κοινωνικῆς πολιτικῆς καὶ οἰκονομικῆς καταπτώσεως καὶ διέγνωσαν ὡς σοβαρὴ ἕως καὶ μοιραία τὴν νόσο γιὰ ἔθνη καὶ πολίτες, νὰ ἀνατρέξουμε, ἐμεὶς οἱ Ἕλληνες, στὴν Ἀρχαία Ἑλληνικὴ Σκέψι καὶ στην Ἱστορία μας γιὰ νὰ ἀναζητήσουμε ταπεινὰ μιὰ «δεύτερη γνώμῃ». Συνέχεια →