Ἀντι-εἰδήσεις 6 Δεκεμβρίου 2013.

Ἕνα γρήγορο σταχυολόγημα εἰδήσεων, μήπως καὶ δοῦμε πιὸ …ἀποστασιοποιημένα τὸν κόσμο μας!!!

παρ’ ὁλίγον …πολιτική!!!

  • Τὸ Μπένυ τὰ «χώνει» στὴν τρόικα.
    [Ἐπαναστάσεως συνέχεια (Ε’).]
    Καὶ ζητᾶ ἀναγνώρισιν γιὰ τὶς θυσίες τῶν Ἑλλήνων.
    Ὄχι τὶς δικές του, διότι αὐτὸ τὸ πρᾶγμα δὲν ἀναφέρεται στὶς δικές του μεγάλες θυσίες… (Οἱ ὁποῖες παραμένουν μεγάλες… Μεγαλύτερες ἀπὸ τὶς δικές μας!!! Ὁλόκληρο κόμμα κατέστρεψε!!! Ὁλοκληρη ἀρχηγεία χάνει!!! Ὁλόκληρος γιὰ φτύσιμο εἶναι!!!)
    Τὶς δικές μας θυσίες ἀξιώνει νὰ ἀναγνωρίσῃ ἡ τρόικα. Συνέχεια →

Οἱ πρώην ΚΝίτες Τσακαλῶτος καὶ Στουρνάρας.

 

Οἱ πρώην ΚΝίτες Τσακαλῶτος καὶ Στουρνάρας.Δὲν μὲ ἐκπλήσσει ὅτι ὁ εἰσηγητὴς τοῦ ΣΥΡΙΖΑ Εὐρ. Τσακαλῶτος συμφωνεῖ μὲ τὸν Στουρνάρα ὅτι οἱ Ἕλληνες δὲν φορολογούμαστε ἀρκετά. Πρῴην κνίτες καὶ οἱ δύο, σοσιαλιστὲς και οἱ δύο, κρατιστὲς καὶ οἱ δύο, τὸ μόνο ποὺ ξέρουν εἶναι νὰ βάζουν φόρους, νὰ δημεύουν περιουσίες, ἀκίνητα καὶ καταθέσεις γιὰ νὰ «μᾶς βγάλουν» ἀπὸ τὴν κρίση. Συνέχεια →

Ἀν τί τῶν εἰδήσεων νά ἀπολαύσουμε τήν …θεία ἀπό τό Σικάγο;

Ἀν τί τῶν εἰδήσεων νά ἀπολαύσουμε τήν ...θεία ἀπό τό Σικάγο;Εἶναι μία ὑπέροχη στιγμὴ τοῦ Ἑλληνικοῦ μας κινηματογράφου, μὲ μίαν καταπληκτικὴ Γεωργία Βασιλειάδου κι ἔναν ἀνεπανάληπτο Ὀρέστη Μακρῆ. Ἴσως λίγο …ἐκτὸς τόπου καὶ χρόνου, τὸ θέμα, γιὰ τὰ δικά μας δεδομένα, ἀλλὰ εἰδικῶς αὐτὴν τὴν περίοδο, τώρα ποὺ ὅλα γκρεμίζονται, ἴσως εἶναι μία καλὴ εὐκαιρία νὰ βροῦμε τὸ χαμένο μας …«σταυροδρόμι».

Τί εἶναι τό χαμένο μας … «σταυροδρόμι»; Συνέχεια →

Τελικῶς τά προσκυνήματα θεραπεύουν;

 

Ἄν ἦταν μὲ τὰ προσκυνήματα νὰ γινόμασταν καλά, πρῶτοι στὴν γραμμὴ θὰ ἦσαν οἱ παπᾶδες.
Εἴδατε κάποιον παπᾶ στήν Τῆνο νά προσκυνᾶ ἔτσι;
Γιὰ τὸν κόσμο δὲν λέω τίποτα… Συνέχεια →

Καὶ γιὰ τὸ πλέξιμο ἄδεια χρειάζεται…

Ἐδῶ ποὺ φθάσαμε μόνον αὐτὸ δὲν εἴχαμε…
Ἄδεια πλεξίματος ἀπὸ Δήμους. Τὸ νέο φροῦτο…
Ἐγὼ γνώριζα πὼς τοὐλάχιστον τὸ πλέξιμο εἶναι κάτι ποὺ οὔτε πληρώνεται οὔτε κοστολογεῖται… Συνέχεια →

Τὸ τέμενος καὶ οἱ… τεμενάδες τοῦ κ. ὑπουργοῦ

Γράφει ὁ Νατσιὸς Δημήτριος, δάσκαλος Κιλκὶς
Τὸ 1985 ἐκοιμήθη μία προγιαγιά μου, ἑκατὸ χρονῶν, μητέρα τῆς γιαγιᾶς μου. Εἶχε γεννηθεῖ τὸ 1890 περίπου στὸν Μοσχοπόταμο Πιερίας, δηλαδή, ὅταν ἀκόμη ἡ Μακεδονία βίωνε τὴν «θαυμαστὴ τάξη», ὅπως θὰ ἔλεγε καὶ ἡ χαριτόβρυτος κ. Ρεπούση, τῆς Τουρκοκρατίας. Ὁ Μοσχοπόταμος, ἡ Δρυάνιστα ὅπως λεγόταν τότε, ἦταν κεφαλοχώρι, γι’ αὐτὸ εἶχε καὶ σταθμὸ Τούρκων χωροφυλάκων, τοὺς ζαπτιέδες ἢ νιζάμηδες ὅπως τοὺς ἔλεγαν, μὲ ἀποστροφή, οἱ παπποῦδες μας. Συνέχεια →