«Ἀπεμόνωσα» μίαν φράσι, ἀπὸ ἕνα κείμενον, γιὰ νὰ σταθῶ μία στιγμούλα καὶ νὰ τὴν σκεφθῶ…
Κάθε πρωΐ λοιπόν, ποὺ σηκώνει τὴν τσάντα τοῦ παιδιοῦ της, νοιώθει πὼς μαζύ της σηκώνει τὶς ἀδυναμίες μας…
Σωστό… Πέρα ὡς πέρα…
Δεκάδες ἄχρηστα βιβλία, σὲ σχολικὲς τσάντες, μικρῶν παιδιῶν, ποὺ ἀκόμη κι ὅταν ἀνοίγουν, τὸ μόνον ποὺ προσφέρουν εἶναι ἀποχαύνωσις!!!
Ἀδημονῶ, κυριολεκτικῶς, γιὰ ἐκείνην τὴν εὐλογημένη στιγμή, ποὺ σύστημα παιδείας δὲν θὰ ὑπάρχῃ…
Συνέχεια
Ἀρχεῖα συγγραφέως: Φιλονόη
Καλὴ συνείδηση φίλοι μου.
Έφθασα αισίως τα 48 χρόνια. Φέρνω μέσα μου δεκαετίες κοινωνικής εμπειρίας , χρήσιμες επιστημονικές γνώσεις ως Δικηγόρος, αλλά και μία καθοριστική για την αντιμετώπιση κρίσεων εκπαίδευση στους Βατραχανθρώπους και Αλεξιπτωτιστές. Παρά την εκπαίδευσή μου, που βοηθά στο να βρίσκω δημιουργικές διεξόδους σε περιόδους ακραίως δυσκολιών, αισθάνομαι ότι όλοι οι Έλληνες έχουμε βρεθεί μέσα σε μία αριστοτεχνικά στημένη παγίδα, τη φύση της οποίας δεν αντιληφθήκαμε εγκαίρως. Συνέχεια
ΑΝΩΝΥΜΩΣ συμβουλεύει τὸ «βῆμα» ὑπὲρ παύσεως διώξεων κατὰ τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς!!!
Τὰ ἄρθρα τοῦ βήματος, καθὼς καὶ ὅλων τῶν συνεργατῶν τοῦ ὀργανισμοῦ τοῦ ΔΟΛου εἶναι ἐπώνυμα. Οἱ ἄνθρωποι πληρώνονται κι ἀπὸ αὐτὰ βιοπορίζονται.
Τόσα χρόνια λοιπόν, ποὺ παρακολουθῶ τὰ ἔργα καὶ τὶς ἡμέρες τους, δὲν ἔχω ξαναδῇ ἀνυπόγραφο ἄρθρο.
Σήμερα εἶδα…
Καὶ τὶ ἄρθρο ὅμως… Ὑπὲρ τῆς παύσεως τῶν διώξεων κατὰ τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς!!! Συνέχεια
Βλέπεις κάποιαν διαφορά;
Πολιτικός:
Ἐπὶ σαράντα χρόνια κλέβεις, τρῶς, λαδώνεσαι, καταχράζεσαι χρήματα τοῦ Δημοσίου καὶ ἀκριβοπληρώνεσαι.
Κάνεις ὑπερπολυτελὴ ζωή, ζεῖς σὲ μονοκατοικία, στὸ ἀκριβότερο σημεῖο τῶν Ἀθηνῶν, σχεδὸν μέσα στὴ Ἀκρόπολη, κάνεις ὑπερχλιδάτο γάμο στὸ Παρίσι, μὲ τὶς ἀκριβότερες σαμπάνιες, μὲ τὰ λεφτὰ ἀπὸ τὶς μίζες ποὺ πῆρες ὡς ὑπουργός, ἀφήνοντας καμμένη Γῆ στὸ πέρασμά σου, φτάνεις Συνέχεια
Προσεχῶς καί στό δικό μας σπίτι;
Προσεχώς και στο δικό σας σπίτι η Αστυνομία…
Κλείνουν ὅλες τὶς τράπεζες σπόρων!!!
Δὲν ἐνδιαφέρονται γιὰ τὴν ἀπαιδεία μας.
Ἐπίσης δὲν ἐνδιαφέρονται γιὰ τὴν πείνα κάποιων ἀπὸ ἐμᾶς.
Οὔτε πολυσκοτίζονται γιὰ ἀνάπτυξι καὶ ἐνίσχυσι τῶν ἀγορῶν.
Τὰ μόνα ποὺ ἐνδιαφέρουν τοὺς κρατοῦντες, καθὼς καὶ τὰ τοπικά τους τσιράκια, ὅπως γιὰ παράδειγμα τὰ δικά μας κουδουνισμένα, εἶναι τὸ νὰ μᾶς ἀποκόψουν ἀπὸ τοὺς πρωτογενεῖς μας σπόρους. Δῆλα δὴ δὲν θὰ μᾶς ἐπιτρέψουν νὰ διατηρήσουμε σπόρους ποὺ ἀναπαράγονται μόνοι τους.
Οἱ σπόροι πρέπει νὰ εἶναι ἐλεγχόμενοι, μεταλλαγμένοι καὶ φυσικὰ μὴ ἀναπαραγώμενοι. Συνέχεια

