Φασιστικό κι ἀντιφασιστικό ξύλο; Πλάκα μᾶς κάνετε;

Ἐγὼ ἕνα πράγμα γνωρίζω. Ὁ φασίστας, ὅποιαν προβιὰ κι ἐὰν φορέσῃ, φασίστας παραμένει.
Φασίστας, γιὰ νὰ καταλαβαινόμαστε, εἶναι αὐτὸς ποὺ θεωρεῖ πὼς ἔχει μόνον αὐτὸς δίκαιον καὶ ποὺ ἐὰν δὲν συμφωνοῦμε ἐμεῖς οἱ ὑπόλοιποι, μαζύ του, μὲ τὶς θέσεις του, ἤ ἀκόμη καὶ μὲ τὶς τσιρίδες του, ἀποκτᾶ δικαίωμα ζωῆς καὶ θανάτου ἐπάνω μας. Κάτι σὰν κι αὐτό, Συνέχεια →

Ὁ κάφρος, ἡ κάφραινα καὶ τὰ …καφράκια.

Τὰ μόνα τοξικὰ ἀπόβλητα στὸν πλανήτη εἴμαστε ἐμεῖς!!! Μόνον ἐμεῖς!!!

Σκηνὴ πρώτη:
Στὴν ἀγαπημένη μου παραλία, δύο πιτσιρίκια, ἀδελφάκια, τεσσάρων καὶ πέντε ἐτῶν, περίπου, κρατοῦν ἀπὸ δύο κομμάτια φελιζὸλ στὰ χεράκια τους καὶ τὰ τρίβουν μεταξύ τους.  Ἡ παραλία ἔχει γεμίσῃ. Βάζω τὶς φωνές. «Γιατί παιδί μου τό κάνεις αὐτό; Δέν βλέπεις πού βρώμισες ὅλην τήν παραλία;»
Πετάγεται ἡ κάφραινα μαμά: «Ἄφησέ τὰ παιδιά… Παίζουν. Αὐτὰ θὰ τὰ πάρῃ ὁ ἀέρας… Χὰ χὰ χά…».
«Ναί, ἀλλὰ ἕνα πουλὶ ἤ μία χελώνα ἤ ἕνα ψάρι, ἐφ΄ ὅσον εἴμαστε δίπλα στὴν θάλασσα, κινδυνεύει νὰ φάῃ αὐτὰ τὰ σκουπίδια καὶ νὰ ψοφήσῃ…»
«Χὰ χὰ χά… Τὰ παιδιὰ παίζουν εἴπαμε… ».

Δὲν ὑπάρχει ἀπάντησις γιὰ τὴν κάφραινα!!! Τὰ ἔχει πῇ ὅλα μόνη της! Τὰ παιδιὰ παίζουν, δὲν τὴν ἐνοχλοῦν, βρῆκε τὴν ἡσυχία της καὶ νὰ βγάλουμε ἐμεῖς τὸν σκασμὸ γιατὶ θὰ μᾶς χοροπηδήξῃ ἐὰν διακόψουμε τὴν νιρβάνα τῆς βλακείας της. Συνέχεια →

Κάπως ἔτσι ἔρχεται τὸ τέλος…

Μία φάρσα ἤ ἄλλως, διαφήμισις ἦταν…
Κάποιοι φουκαράδες, ἐὰν φυσικὰ δὲν εἶναι στημένο, ἔπεσαν θύματα τῆς ἀπληστείας καὶ τῆς βλακείας…
Καί ξέρετε…
Τό πρόβλημα δὲν εἶναι στὴ εἰκόνα ποὺ ἔρχεται ἀπὸ τὸ πουθενά…
Τὸ πρόβλημα εἶναι στὰ σκουπίδια ποὺ μᾶς πείθουν νὰ ἀγοράσουμε….
Καθὼς ἐπίσης καὶ στοὺς τρόπους ποὺ χρησιμοποιοῦν… Συνέχεια →

Πράγματι, τὰ καλλίτερα πράγματα τὰ ἔμαθα στὸ νηπιαγωγεῖο.

Ἔμαθα νὰ σέβομαι τοὺς ἀνθρώπους. Νὰ ἀναγνωρίζω τὰ δικαιώματά μου ἀλλὰ καὶ τὰ δικαιώματα τῶν ἄλλων. Νὰ ἐκτιμῶ τὸ παιχνίδι, τὴν ζωή, τὸν ἥλιο, τὰ χρώματα, τοὺς φίλους… Μετὰ τὰ ἐλησμόνησα ὅλα αὐτὰ καὶ προσεπάθησα νὰ γίνω «χρήσιμος» ἄνθρωπος. Ἤ ὀρθότερα προσεπάθησα νὰ ἐνταχθῶ, νὰ μάθω κάποιαν τέχνη, γιὰ νὰ μπορῶ νὰ κερδίζω χρήματα καὶ νὰ ἐπιβιώνω…
Καὶ τελικῶς ὅλα αὐτὰ ποὺ ἔμαθα στὸ νηπιαγωγεῖο τὰ ἐλησμόνησα… Γιὰ πάντα… Συνέχεια →

400 τόνοι ὀστῶν δωράκι ἀπό τόν Κεμάλ;

Ὀστά, κόκκαλα… Σκελετοί!!!
Ἀνθρώπινοι σκελετοί!!!
Ἀνθρώπινα ὄντα ποὺ ἐσφαγιάσθησαν γιὰ νὰ κορέσουν τὴν δίψα γιὰ αἷμα κτηνῶν, ὑπανθρώπων ὄντων, σιχαμερῶν ἀνθρωποειδῶν…
Τετρακόσιοι τόνοι ὀστῶν ἀντιστοιχοῦν σὲ ἐκατοντάδες χιλιάδες ἀνθρώπων. Δῆλα δὴ οἱ ὁμαδικοὶ τάφοι ποὺ εὑρέθησαν εἶναι ψίχουλα, ἀνύπαρκτα ποσοστά, ἐμπρὸς σὲ αὐτὸ τὸ ἔγκλημα, γιὰ τὸ ὁποῖον οὐδέποτε θὰ μάθουμε τὸ μέγεθος τῆς φρίκης ποὺ ἄφησε πίσω του. Συνέχεια →

Σαράντα μῆλα κόκκινα …ἰνδονησιακά!

Ἐγνώριζα πὼς δὲν ὑπάρχει γωνιὰ τοῦ πλανήτου μας ποὺ νὰ μὴν ἔχῃ πατηθῇ ἀπὸ Ἕλληνες…
Ὅμως ξαφνιάστηκα, μᾶλλον εὐχάριστα, ὅταν εἶδα τὸ παρακάτω. Ὁ Πόντιος ἀπόγονος Ποντίων προγόνων, ποὺ σήμερα λαλεῖ ποντιακά… Συνέχεια →