Μακάρι νὰ μπορούσαμε νὰ ποῦμε, μακάρι νὰ μπορούσαμε νὰ ἰσχυρισθοῦμε πὼς ὅλοι οἱ ἄνθρωπου ποὺ ἀγαπήσαμε μᾶς ἀγάπησαν καὶ ἐκεῖνοι ἤ ὅτι εἶχαν τὸ ἴδιο σύστημα ἀξιολογήσεως μὲ ἐμᾶς ἤ ὅτι ἐσκέπτοντο μὲ τὸν ἴδιο τρόπο.
Ξέρω ὅτι σὲ αὐτὸ τὸ συναίσθημα δὲν εἴμαστε μόνοι, ἀλλὰ ὅλοι οἱ ἄνθρωποι τὸ ἔχουν βιώσει… Συνέχεια
Ἀρχεῖα συγγραφέως: Φιλονόη
Θεμελειώδεις νόμοι τῆς νοήσεως. Ἀρχὴ τοῦ ἐπαρκοῦς ἤ ἀποχρῶντος λόγου.
Ἀπαγορεύεται ἡ ἀναδημοσίευσις τῶν κειμένων τοῦ κυρίου Μιχαῆλ Ἀλεξανδρῆ δίχως τὴν ἄδειά του!!!
Παρακαλῶ πολὺ σεβαστεῖτε το…
Εὐχαριστῶ.
ΘΕΜΕΛΙΩΔΕΙΣ ΝΟΜΟΙ ΤΗΣ ΝΟΗΣΕΩΣ: ΑΡΧΗ ΤΟΥ ΕΠΑΡΚΟΥΣ Ή ΑΠΟΧΡΩΝΤΟΣ ΛΟΓΟΥ (principum rationis sufficientis)
Ὁ ἐπαρκὴς ἢ ἀποχρῶν λόγος εἶναι ὁ τέταρτος καὶ τελευταῖος νόμος τῆς νόησης. Σύμφωνα μ’ αὐτὸν κάθε πρᾶγμα καὶ φαινόμενο ἔχει τὴν αἰτία του, ὅπως ἀπαιτεῖ ἡ νόηση γιὰ κάθε πρᾶγμα νὰ βρίσκει τὴν αἰτία καὶ γιὰ κάθε διανόημα τὸν λόγο ποὺ τὸ στηρίζει.
Στὴν πραγματικότητα κάθε πρᾶγμα καὶ κάθε φαινόμενο συνδέεται μὲ σχέση αἰτίου καὶ αἰτιατοῦ, ὅπως τὸ διανόημα συνδέεται μὲ σχέση λόγου καὶ ἀκολουθίας. Τὸ τεῖχος (πρᾶγμα) εἶναι ἀποτέλεσμα μιᾶς αἰτίας καὶ ἡ βροχή (φαινόμενο) εἶναι αἰτιατὸ μιᾶς ἄλλης αἰτίας. Συνέχεια
Τὰ γιορτινά…
Τὰ γιορτινά του φόρεσε κι ὁ Γράμμος…
Συνέχεια
Ἡ εἰκόνα μας γιὰ τὸν ἑαυτόν μας καθορίζει τὶς σχέσεις μας μὲ τοὺς ἄλλους
Ἡ εἰκόνα ποὺ ἔχουμε γιὰ τὸν ἑαυτό μας καθορίζει τῆν στάση μας στὴν ζωή.
Ἂν ἡ εἰκόνα ποὺ ἔχουμε γιὰ τὸν ἑαυτό μας εἶναι περιορισμένη, αὐτὸ μᾶς κάνει νὰ εἴμαστε ἀπελπισμένοι ἤ ὑπερόπτες ἤ ἐπιθετικοί. Νὰ ἔχουμε ἄσχημες συμπεριφορὲς καὶ δυσάρεστες διαθέσεις. Συνέχεια
Ὀνειρευθεῖτε…!!!
Καληνύκτα φιλαράκια.
Βιβλιο-μελετῶντας τὸ «Μυστήρια καὶ Μυστικαὶ Ἑταιρίαι»
Εἶναι περισσότερο ἀπὸ ἕνας χρόνος ποὺ τελείωσα τὸ (πρῶτο) ἀνάγνωσμα μίας ἐξαιρετικῆς ἐρεύνης, μὲ τίτλο «Μυστήρια καὶ Μυστικαὶ Ἑταιρίαι» τοῦ Χαριλάου Καλαϊσάκη, ποὺ ἐξεδόθη τὸ 1910. Τὸ βιβλίο μπορεῖτε νὰ τὸ κατεβάσετε ἀπὸ ἐδῶ ἢ νὰ τὸ ἀγοράσετε σὲ μία πιὸ …δημοτικὴ ἐκδοχή του ἀπὸ τὶς ἐκδόσεις Μακρῆ.
Αὐτὸ ποὺ μὲ ἔκανε νὰ καταπιασθῶ μὲ τὸ ἐν λόγῳ πόνημα ἦταν ἔνα μικρό του ἀπόσπασμα ποὺ μοῦ ἀνέγνωσε φίλος …τηλεφωνικῶς καί, σκαλίζοντας ἔφθασα στὸν Καλαϊσάκη. Τὸ ἀπόσπασμα ποὺ μοῦ ἀνέγνωσε ὁ φίλος μου ἀφοροῦσε στοὺς -σὲ ἀρκετοὺς ἀπὸ ἐμᾶς – γνωστοὺς πλέον Ἀσσασίνους (ἢ Χασισὶν ἢ Χασασσίνους). Συνέχεια