Δὲν λέγονται πολλὰ γιὰ ὅσα μᾶς πονοῦν

Τὰ δέκα δάκτυλα τῶν χειρῶν μου εἶναι πάρα πολλὰ γιὰ νὰ ἀπαριθμήσω αὐτὰ ποὺ πραγματικὰ μὲ πονοῦν.
Ἕνα ἀπὸ αὐτὰ τὰ λίγα εἶναι ἡ ἐκκένωσις, ὁ ἀφελληνισμὸς καὶ ὁ ξεῤῥιζωμὸς τῆς ἀρχεγόνου γῆς τῆς Ἰωνίας.
Συνέχεια →

Χασάπηδες τῆς ΟΠΛΑ στὴν Πελοπόννησο τοῦ 1943-44!

Τὸ «ἠθικὸ πλεονέκτημα τῆς Ἀριστερᾶς» καὶ εἰκόνες «Ἀντιστάσεως» τοῦ 1944.

Μία ἀπάντησις στὴν ἐρώτηση: «Ποιούς κυνηγοῦσαν οἱ παραστρατιωτικές ὀργανώσεις (οἱ λεγόμενοι Χίτες) τό 1945-46, στήν λεγομένη «Λευκή Τρομοκρατία»;».

29 Ἰουλίου 1944.
Ἡ ΟΠΛΑ ἐκτελεῖ ἕξι νέους τοῦ χωριοῦ Κοντόσταυλος (Ἀρχαῖες Κλεωνές) Κορινθίας.

Τὴν περίοδο μεταξὺ 10 Ἰουνίου καὶ 20 Αὐγούστου 1944, σχεδὸν καθημερινὰ κάποιο χωριὸ τῆς Ἀργολιδοκορινθίας ὑπέφερε μαζικὴ δολοφονία κατοίκων του ἀπὸ τὴν ΟΠΛΑ, συνήθως μὲ τὴν βοήθεια τοῦ τακτικοῦ ἢ τοῦ ἐφεδρικοῦ ΕΛΑΣ. Στὶς 29 Ἰουλίου, μία ὁμάδα τῆς ΟΠΛΑ ἐμφανίσθηκε στὸν Κοντόσταυλο, ἐνᾦ ἕνας λόχος τοῦ ΕΛΑΣ μαζὺ μὲ μία μεγάλη ὁμάδα τῆς ΟΠΛΑ ἐκινεῖτο ἐναντίον τοῦ Ἀραχναίου (Χέλι) (ἐπόμενον!). Συνέχεια →

Ψηφοφόροι ποὺ ἀλλοιώνουν ἐκλογικὰ ἀποτελέσματα…

Ἐὰν ψηφίζουν οἱ Ἕλληνες τοῦ ἐξωτερικοῦ, εἶναι ἀλλοίωσις τοῦ ἐκλογικοῦ σώματος καὶ κόλπο. Συνέχεια →

Φυλετικὰ ῥετάλια συγκροτοῦν τὶς κομμουνιστικὲς κοινωνίες

«Γνήσιος κομμουνιστής, εἶναι ἐκεῖνος ποὺ θὰ μπορέση, κάτω ἀπὸ μία σοφή, βαθειὰ ψυχολογημένη καὶ ἐπίμονο κατηχητικὴ καθοδήγηση, νὰ σκοτώσῃ μέσα του, ὅλα αὐτὰ τὰ λογικὰ καὶ συναισθηματικὰ στοιχεῖα, ποὺ ἀποτελοῦν τὴν ἰδιομορφία τοῦ ἐθνικοῦ πολιτισμοῦ μας… Ὅταν αὐτὸ κατορθωθῇ, ὅταν ἡ ἐθνικὴ σημαία ἀπὸ σύμβολο ἑνότητος φθάσῃ νὰ μεταβληθῇ σὲ παλιοκούρελλο μέσα στὴν συνείδηση τοῦ κατηχουμένου, τότε ὁ κατηχούμενος εἶναι ὥριμος πιὰ γιὰ νὰ κτυπήσῃ τὸ μαχαίρι στὴν καρδιὰ τῆς πατρίδος του…
Συνέχεια →

Γιὰ ὅλα φταῖν τὰ …μουσκάρια!!!

Εἰπώθηκε καὶ ἡ μ@λακία τῆς ἡμέρας…

Ἀπὸ τοὺς Greek Vegans:

«Παιδάκια μὴ γελιέσθε. Δὲν εἶναι πολύπλοκο τὸ θέμα, οὔτε Μασόνοι ἀπὸ πίσω οὔτε θεωρίες, οὔτε τίποτα.
Συνέχεια →

Βασικὲς σταθερὲς ποὺ ἀπαιτῶνται γιὰ νὰ ἐπαναδομήσουμε τὴν χώρα

Μὲ ἀφορμὴ τὰ 70 χρόνια ἀπὸ τὴν νίκη τοῦ ἐθνικοῦ στρατοῦ.

Ἀπὸ τὸ 1989 ποὺ ἐπέστρεψα στὴν Ἑλλάδα μέχρι πρὶν λίγα χρόνια διάβασα μὲ μανία ὅποιο βιβλίο ἔπεσε στὰ χέρια μου, ἀπὸ ὁποίαν πλευρὰ (τὰ περισσότερα ἀπὸ τὴν ἀριστερὰ βεβαίως) σχετικὰ μὲ τὴν δεκαετία 40-49.
Συνέχεια →