Τὸ ὀξύμωρον τῆς ἐποχῆς μας εἶναι πὼς ἀν τί τὰ κόμματα νὰ συντάξουν τοὺς καταλόγους μὲ τοὺς ὑποψηφίους τους ἀπὸ τὴν «ἀποθήκη» ἐκείνην τῶν στοιχειωδῶς (κυρίως κοινωνικῶς) μορφωμένων προσώπων, ποὺ σαφῶς καὶ ὑπάρχουν στὶς τάξεις τους, πρὸ κειμένου νὰ ἀφήσουν μερικές, ἀκόμη καὶ φροῦδες, ἐλπίδες στοὺς ψηφοφόρους, μᾶς παρουσιάζουν λίστες μὲ ὅ,τι πιὸ ἠλίθιο καὶ ἀναξιοπρεπὲς κυκλοφορεῖ. Ἀνόητοι, ἀπάτριδες, ἀνθέλληνες, καιροσκόποι, ἀμόρφωτοι κοινωνικῶς, ἀνήθικοι καί, κυρίως, ἐπάνω ἀπ΄ ὅλα, πιστὰ σκυλιὰ τοῦ μπάρμα τους τοῦ Γιώργη Ψῶρος, στὴν πρώτη γραμμή. Καί, φυσικά, ἅπαντες ἐξ αὐτῶν, ὑποτεταγμένοι, μὰ καὶ πρόθυμοι νὰ ὑπακούσουν, στὰ «μαντρόσκυλα» τῶν τοκογλύφων στὴν χώρα μας, τοὺς βενιζελικοὺς ἀπογόνους.
Συνέχεια →