Λές, γιὰ παράδειγμα, ἑλληνισμός, ἀλλὰ δὲν ἀντιλαμβάνεσαι πὼς περιορίζεις, στὰ ὅρια τῆς ἀνυπαρξίας, τὴν Ἑλλάδα.
Μὰ ἔτσι μᾶς ἐκπαίδευσαν νὰ λέμε καὶ ἔτσι λέμε, δίχως νὰ ἀντιλαμβανόμεθα πὼς ὁ μεγαλύτερος ἐχθρὸς τῆς Ἑλλάδος καταντήσαμε ἐμεῖς.
Λὲς ἐθνικισμὸς καὶ περιορίζεις τὴν ἐννοίαν τοῦ Ἔθνους σὲ κάτι τόσο μικρό, ποὺ εὔκολα ἐλέγχεται ἀπὸ τοὺς ἐπαγγελματίες τοῦ εἴδους. Κι ἔτσι ἔχουμε ὑπευθύνους γιὰ τὸν ἑλληνισμὸ τῆς διασπορᾶς, ποὺ ἐπιτυγχάνουν, διαχρονικῶς, νὰ ἐξαφανίζουν ἀπὸ προσώπου γῆς τοὺς Ἕλληνες τῆς διασπορᾶς. Συνέχεια
Ἐπιστολικὸ δελτάριο τοῦ 1919 ὅπου ἐμφανίζει Κρῆτες ἐθελοντὲς ποὺ ἀγωνίστηκαν γιὰ τὴν ἀπελευθέρωση τῆς Χιμάρας τῆς Βορείου Ἠπείρου τὸ 1912 (σήμερα ἡ πόλις ἀνήκει στὴν Ἀλβανία), ἐνῶ ἡ ἐπιγραφὴ «ΖΗΤΩ Η ΝΕΑ ΕΛΛΑΣ» δείχνει τὸν παντοτινὸ διακαῆ πόθο τῆς ἑνώσεως τῆς Βορείου Ἠπείρου μὲ τὴν μητέρα Ἑλλάδα.
Εἶναι μόνον τά (λεγόμενα ὡς) «πνευματικά δικαιώματα» πού πρέπει νά ἀποδίδονται ἤ κάτι ἄλλο; Κι ἐάν δέν εἶναι μόνον αὐτά, τότε τί εἶναι;