Τρία χρόνια μετά.
Γιὰ κάποιους μῆνες μετὰ τὸ σταμάτημα τῆς ἀνασκαφῆς, λεφωφορεία, ἀνέβαιναν ἔως τὸ μνημεῖον καὶ οἱ ἐπισκέπτες, ἔστῷ καὶ ἀπὸ ἀπόστασι, ἐθαύμαζαν τὸν περίβολο. Αὐτὸ κρατοῦσε, κατὰ κάποιον τρόπο, ζωντανὴ τὴν ἀνασκαφή. Συνέχεια
Γιὰ κάποιους μῆνες μετὰ τὸ σταμάτημα τῆς ἀνασκαφῆς, λεφωφορεία, ἀνέβαιναν ἔως τὸ μνημεῖον καὶ οἱ ἐπισκέπτες, ἔστῷ καὶ ἀπὸ ἀπόστασι, ἐθαύμαζαν τὸν περίβολο. Αὐτὸ κρατοῦσε, κατὰ κάποιον τρόπο, ζωντανὴ τὴν ἀνασκαφή. Συνέχεια
Τὴν ὥρα ποὺ στὴν Ἑλλάδα τσακωνόμαστε γιὰ τὸ ποῦ θὰ φτιάξουμε μονάδες ἐπεξεργασίας ἀποῤῥιμμάτων παρωχημένης πλέον τεχνολογίας (τὶς ὁποῖες οἱ γνωστοὶ ἐθνικοί μας ἐργολάβοι παρουσιάζουν γιὰ …μοντέρνες), ἡ Σουηδία καὶ ἡ Νορβηγία ἔχουν φθάσῃ στὸ ἐπίπεδο νὰ ἀνακυκλώνουν ἢ νὰ ἐπαναχρησιμοποιοῦν τὸ 99% τῶν σκουπιδιῶν τους.
Ἀγωνιζόταν, πολλὴ ὥρα, τὸ ζωντανὸ σκαθάρι νὰ συνεφέρῃ τὸ ἄψυχο, κάνοντας κάτι παράξεωνο. Τὸ ἔσερνε στὴν ἄκρη τοῦ τραπεζιοῦ, σὰν νὰ ἢθελε νὰ τὸ πετάξῃ κάτω. Μόλις ἐκεῖνο ἄρχιζε νὰ πέφτῃ, τὸ ἔπιανε ἀπὸ τὰ ἄκρα καὶ τὸ τραβοῦσε ἐπάνω στὸ τραπέζι. Μετὰ ξανὰ ἄρχιζε τὰ ἴδια: τὸ ἔσπρωχνε, τὸ ἔῤῥιπτε, τὸ κρατοῦσε στὸν ἀέρα, τὸ ἔσερνε ἐπάνω.
