Ἀκόμη ἐτούτη ἡ ἄνοιξις, ῥαγιάδες, ῥαγιάδες… Ἀκόμη νὰ φανῇ..
Κι ἐμεῖς ὅλο καὶ περισσότερο ῥαγιάδες… Ῥαγιάδες ποὺ δὲν ἀντιλαμβάνονται τὸν ῥαγιαδισμό τους…
Ῥαγιάδες ποὺ καλο-ἐβολεύθησαν στὸ να παραμένουν γονατιστοὶ καὶ δὲν ἀντιλαμβάνονται πὼς καλλίτερα μιᾶς ὥρας ἐλεύθερη ζωή, παρὰ σαράντα χρόνια σκλαβιὰ καὶ φυλακή. Συνέχεια →

(Καὶ τὴν εὐθύνη ποὺ αὐτὴ ἐπιβάλλει!!!)

Ἡ ταὐτότης μας, ποὺ εἶναι μνήμη, συνείδησις κι ἀνάγκη πλέον, εἶναι αὐτὸ ποὺ μᾶς προσδιορίζει, μᾶς ἐπιτρέπει νὰ διατηροῦμε συνείδησιν καὶ μᾶς καθορίζει δρόμο!
Ἐὰν ἡ ταὐτότης μας εἶναι κάτι ποὺ ἐμεῖς οἱ ἴδιοι δὲν μποροῦμε νὰ συνειδητοποιήσουμε, τότε χάνουμε αὐτομάτως ὅλο καὶ μεγαλύτερα τμήματα ἀπὸ τὸν αὐτοσεβασμό μας καὶ κατ’ ἐπέκτασιν χάνουμε τὸν σεβασμὸ τῶν ἄλλων!
Ὅμως, ἐὰν καὶ κάποιοι ἔχουν παρεξηγήσῃ τὰ πράγματα, θεωρώντας πὼς ἀρκεῖ ἡ δόξα τῶν προγόνων μας, γιὰ νὰ μᾶς Συνέχεια →

Ὅσο ὁ καιρὸς κυλᾶ…
Ὅσο οἱ δυσκολίες αὐξάνονται…
Ὅσο τὰ ἀδιέξοδα μεγαλώνουν…
Ὅσο οἱ δομὲς καταῤῥέουν…
Ὅσο οἱ σχέσεις διαλύονται… Συνέχεια →