Πάλι ὁ θρῆνος ἁπλώθηκε στὴν Ἑλλάδα…
Πάλι θυσία τὰ παλληκάρια μας, ἐν καιρῷ εἰρήνης…
Πάλι ἐμεῖς ἀπογοητευμένοι καὶ πικραμένοι ἀναζητοῦμε τρόπους δικαιώσεώς τους καὶ τιμῆς στὴν μνήμη τους…
Καὶ πάλι τὸ βουβὸ πένθος μᾶς πνίγει, δίχως νὰ μᾶς ἐπιτρέπετα Συνέχεια →

Τὸ μόνον ποὺ ἔχουμε σίγουρα χάση εἶναι ἡ βολή μας.
Μά, αὐτὸ εἰδικῶς, δὲν εἶναι ἀπαραιτήτως κακό. Ἀντιθέτως μάλιστα… Θὰ ἔλεγα πὼς ἐπὶ τέλους, μέσα στὶς ἀτυχίες (;;;) καὶ τὶς συμφορὲς (;;;) καὶ τὶς προδοσίες (;;;) αὐτὸ εἶναι μᾶλλον τὸ καλὸ αὐτῆς τῆς καταστάσεως…
Πότε ἀκριβῶς οἱ βολεμένοι ἀπεφάσισαν αὐτοβούλως νά ξεβολευθοῦν;
Καί γιατί ἐμεῖς, οἱ καθησυχασμένα βολεμένοι κάποτε, δέν πράξαμε ὅσα χρειάζονταν γιά νά ἀποφύγουμε τήν σημερινή κατρακύλα ὅταν ἤμασταν βολεμένοι; Συνέχεια →