Οἱ ἄνθρωποι ποὺ ἔχουν μιὰ θετικὴ στάση ἀπέναντι στὴν ζωή, ἔχουν τὴν ἱκανότητα νὰ εἶναι ἐπινοητικοί, σὲ σχέση μὲ τὴν εὕρεση λύσεων, ὅταν βρεθοῦν σὲ μιὰ δύσκολη κατάσταση, γιατὶ ἔχουν τὴν ἱκανότητα νὰ δίνουν κίνητρα στὸν ἑαυτό τους καὶ νὰ τὸν ὑποκινοῦν.
Συνέχεια →

Ὅταν συμβιβαζόμαστε μὲ τὰ ὄνειρα καί τις ἀξίες κάποιου ἅλλου, τότε παραχωροῦμε τὴν δύναμή μας σὲ κάποιον ἄλλο.
Μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο θυσιάζουμε τὴν αὐθεντικότητά μας καὶ ἀποδυναμώνουμε τὸν ἑαυτό μας. Συνέχεια →

Τί μᾶς λείπει στά ἀλήθεια;

Οἱ περισσότεροι ἰσχυρίζονται ὅτι αὐτὸ ποὺ μᾶς λείπει εἶναι τὰ χρήματα.
Ἡ ἐκκλησία λέει ὅτι αὐτὸ ποὺ μᾶς λείπει εἶναι ἡ πίστις…
Οἱ ἄνθρωποι τῆς τέχνης πιστεύουν ὅτι αὐτὸ ποὺ μᾶς λείπει εἶναι ἡ τέχνη. Συνέχεια →

…γιὰ νὰ πιάσουμε (οἰκονομικά) τὸν «πάτο» μας.
Μὰ παραλλήλως μερικὲς ἑβδομάδες ἀπέμειναν γιὰ νὰ εὕρουμε τόπο νὰ πατήσουμε τὰ πόδια μας γερὰ καὶ νὰ ἀρχίσουμε νὰ σηκωνόμεθα… Συνέχεια →

Συνηθίζουμε καθημερινῶς νὰ ἐπαναλαμβάνουμε πράξεις καὶ νὰ μὴν δίδουμε στοὺς ἑαυτούς μας τὶς εὐκαιρίες γιὰ πραγματικὲς ἀλλαγές.
Κλειδωμένοι μέσα στὶς ῤουτίνες μας, κλωσσᾶμε -κυριολεκτικῶς- τοὺς φόβους μας, ἀναπαράγουμε συμπεριφορὲς καὶ συνήθειες ποὺ μᾶς πονοῦν τόσο ὅσο νὰ τὸ ἀντέχουμε, συναναστρεφόμεθα μὲ τοὺς ἰδίους ἀνθρώπους, ποὺ ἔχουμε μάθη καὶ δὲν χρειάζεται νὰ προβληματισθοῦμε γιὰ περισσότερα, ἀποδεχόμεθα τοὺς συμβιβασμούς ὡς …ἐξ ἀνάγκης συμβάσεις, ἐνᾦ συστηματικῶς ἀρνούμεθα νὰ ἀπαλλαγοῦμε ἀπὸ αὐτὰ ποὺ μᾶς βαραίνουν. Κι αὐτὲς οἱ συμπεριφορές μας, εἰδικῶς κάτι τέτοιες ἡμέρες, σὰν τὴν σημερινή, εἶναι οἱ μέγιστες αὐτό-παγιδεύσεις μας σὲ ἕναν ἀέναο κύκλο αὐτό-καταστροφῆς μας, ἐνᾦ στὴν πραγματικότητα θὰ ἔπρεπε νὰ εἶναι σημαντικὲς εὐκαιρίες ἐπαναπροσδιορισμοῦ τῶν πάντων. Συνέχεια →