Γεννήθηκε κάτι πολὺ ὄμορφο…

Κάτι γιὰ τὸ ὁποῖον ὀφείλουμε νὰ εἴμεθα ὑπερήφανοι ὅλοι μας…
Κάτι τὸ ὁποῖον πρὸ μερικῶν ἐτῶν τὸ περιγελούσαμε καὶ τὸ εὐτελίζαμε…
Κάτι ποὺ ξύπνησε δειλά-δειλὰ καὶ ζητᾶ τρόπους γιὰ νὰ γαλουχηθῇ καὶ νὰ ἐκφρασθῇ…
Κι αὐτὸ τὸ κάτι εἶνι ὁ ἔμφυτός μας Πατριωτισμός, ποὺ δὲν εἶδε φῶς γιὰ νὰ ἐξέλθῃ τῆς λήθης, ἀλλὰ εἶδε Ἀνάγκη καὶ γιγαντώνεται!!!

Συνέχεια

Θά φτιάξουμε, πρωτοφανῶς, ὀμελέτα δίχως νὰ …σπάσουμε αὐγά!!!

Ὡς γνωστὸν ἡ ὀμελέτα, γιὰ νὰ γίνῃ, ἀπαιτεῖται νὰ σπάσουν αὐγά.
Ἐμεῖς, κατὰ πῶς ἀντιλαμβάνομαι, πάντα κρίνοντας ἐκ τοῦ ἀποτελέσματος, θέλουμε καὶ τὴν ὀμελέτα ὁλοκληρωμένη μὰ καὶ τὰ αὐγὰ …ἄσπαστα!!!
Κι ἔτσι, πηγαίνουμε, λέει, στὰ συλλαλητήρια, γιὰ νὰ δηλώσουμε παρουσία, ἀλλὰ οὐδέποτε ἀποφασισμένοι γιὰ νὰ διεκδικήσουμε καὶ νὰ κερδίσουμε αὐτὸ πού, μὲ τὰ λόγια, ὑποτίθεται πὼς ἀξιώνουμε.
Κι ἔτσι, ὅπως προκύπτει ἀπὸ τὰ πρόσφατα γεγονότα, αὐτὸς ποὺ εἶναι ἀποφασισμένος νὰ …«σπάσῃ αὐγὰ» γίνεται αὐτομάτως προβοκάτωρ καὶ δολιοφθορεύς, ἀν τὶ νὰ σπεύσουμε νὰ σταθοῦμε δίπλα του καὶ νὰ ἀλλάξουμε τὰ φῶτα στοὺς πραιτωριανούς, ποὺ προστατεύουν τὰ …«αὐγὰ» ὡς παιδιά τους.

Κυττᾶμε λοιπὸν ἐξ ἀποστάσεως αὐτοὺς ποὺ προστατεύουν τὰ …«αὐγά», τὰ προσέχουμε κι ἐμεῖς, μὲ τὸν τρόπο μας, πάντα ἐξ ἀποστάσεως, φροντίζοντας φυσικὰ ἰδιαιτέρως γιὰ νὰ μὴν σπάσουν, ἀλλὰ φωνάζουμε ἐπὶ πλέον γιὰ τὴν …«ὀμελέτα» ποὺ καθυστερεῖ νὰ ἔλθῃ καὶ ποὺ ἐννοεῖται τελικῶς πὼς οὐδέποτε θὰ φθάσῃ… Συνέχεια

Συμπτώματα ἐσωτερικῆς ἰσοῤῥοπίας.

Τάση νὰ σκέφτεσαι καὶ νὰ ἐνεργῇς αὐθόρμητα καὶ ὄχι ἐξ αἰτίας τῶν φόβων ποὺ εἶναι ἐμπειρίες τοῦ χθὲς!
Νὰ ἀρχίζῃς νὰ ἐκδηλώνῃς μιὰ ἐξαιρετικὴ καὶ ἀλάνθαστη ἱκανότητα νὰ ζῇς μὲ πάθος καὶ ἐνθουσιασμὸ τὴν κάθε στιγμή!
Νὰ ἀπολαμβάνῃς τὶς ἀπλὲς καθημερινὲς χαρὲς
Νὰ ἔχῃς χάσει τὸ ἐνδιαφέρον σου νὰ κρίνῃς τὸν ἑαυτό σου, νὰ κρίνῃς τοὺς ἄλλους καὶ νὰ κάνῃς καυγάδες
Νὰ ἔχεις χάσει τὴν ἱκανότητά σου να ἀνησυχῇς…
Νὰ σὲ πιάνουν ξαφνικὰ μέσα στὴν ἡμέρα ἐξάψεις εὐγνωμοσύνης… Συνέχεια

Δὲν ἔχουμε περιθώρια γιὰ νέες ἧττες…

Αὐτὴν τὴν φορά, ὅταν θὰ φθάσῃ ἡ μεγάλη ἐκείνη στιγμή, θὰ εἶναι διαφορετικὰ τὰ πράγματα. Καὶ θὰ εἶναι διαφορετικὰ τὰ πάντα διότι τώρα πιά, ὅσο κι ἐὰν δὲν τὸ πολύ-πιστεύουμε, δὲν εἴμαστε μόνοι μας. 
Μά, ἀκόμη καὶ μόνοι μας νὰ ἤμασταν, πάλι δὲν μποροῦμε νὰ ἡττηθοῦμε, διότι δὲν ὑπάρχουν ἄλλα περιθώρια. Κι αὐτὸ εἰς τὸ ὁποῖον ἀναφέρομαι δὲν εἶναι ὁ καθαρμὸς τοῦ κράτους καὶ τῆς χώρας ἀπὸ τὰ σαπρόφυτα, ἀλλὰ κάτι πολὺ μεγαλύτερον, ποὺ ἔχει νὰ κάνῃ μὲ ὅλον τὸν πλανήτη, τὸ ἄδικο ποὺ ἐπερίσσευσε καὶ τὴν ἀνελευθερία ποὺ ἐξαπλώνεται. Συνέχεια

Ἡ δράσις εἶναι τὸ μοναδικὸν ἀντίδοτον στὴν ἀπάθεια!

Ὅταν ἡ ζωὴ μοιάζει νὰ ἔχῃ βαλτώσει…
Ὅταν ἡ ἀπάθεια καὶ ἡ κατάθλιψις εἶναι μιὰ καθημερινότης…
Τὸ μόνο ποὺ μπορεῖ νὰ μᾶς δόσῃ ὤθηση, εἶναι ἡ δράσις… Συνέχεια

Γιατί φθάσαμε ἔως ἐδῶ;

Γιατί φθάσαμε μέχρι ἐδῶ;;; Γιατί φταῖμε ἐμεῖς οἱ νεοέλληνες;
Διότι εἴμαστε διαβρωμένοι καὶ ἀπάτριδες…
Γιατί ὑπάρχει μία κυρίαρχος ἰδεολογία, ποὺ ὑπαγορεύει πὼς προοδευτικὸ εἶναι κάθε τί ἀνώμαλο, ἢ ὅ,τι εἶναι ἐναντίον τοῦ Ἔθνους, ἢ ὅ,τι εἶναι ἐναντίον τῆς ἐννοίας τῆς πατρίδος

Συνέχεια