Κι ὄχι γιατὶ ΠΡΕΠΕΙ!!!
Τὰ διάφορα «πρέπει» μας τὰ κληρονομοῦμε καὶ σαφῶς δὲν εἶναι ἀπαραιτήτως καὶ αὐτὰ ποὺ χρειαζόμαστε.
Σὲ μίαν κοινωνία ποὺ τὰ πάντα γκρεμίζονται, ἀπὸ ἀνθρώπους, ὄνειρα ἔως ἀξιακὰ συστήματα, τὰ πάντα χρειάζονται ἀποδόμησιν καὶ ἐπαναδόμησιν.
Κι αὐτὸ ἀπὸ τὸ ὁποῖον μποροῦμε καὶ ΠΡΕΠΕΙ νὰ ξεκινήσουμε εἴμαστε ἐμεῖς. Συνέχεια
Ἀρχεῖα κατηγορίας: παιδεύομαι καί ἐκπαιδεύομαι
Ἐσὺ ποὺ εἶσαι θαμμένος στὴν Ἀμφίπολιν, μὴ …βγῇς!!!
Ἄκουσέ με!!!
Μεῖνε ἐκεῖ!!!
Μεῖνε μέσα!!!
Κλεῖσε τὸν τάφο σου!!!
Σφράγισέ τον!!!
Ἐμπόδισε ὁποιονδήποτε νὰ μπῇ!!! Ἄν δῇς τὸ φῶς, κινδυνεύεις!!! Συνέχεια
Εἶμαι ἤ …νομίζω πώς εἶμαι;
Ἡ ἐπίγνωσις τοῦ ποιὸς εἶμαι, τὸ ΓΝΩΘΙΣΕΑΥΤΟΝ οὐσιαστικῶς τῶν παππούδων μας, εἶναι μία μεγάλη διαδρομή, κατὰ τὴν ὁποίαν ὀ Ἄνθρωπος διαρκῶς μαθαίνει…
Μὰ ὄταν κάποιος μπαίνῃ σὲ αὐτὴν τὴν πορεία, τότε σιγὰ σιγά, ἀλλὰ σταθερά, ἀρχίζει νὰ ἀποκτᾷ ἐπίγνωσιν τοῦ ποιὸς εἶναι, σὲ ὅλες του τὶς ἐκφράσεις.
Αὐτὴ ἡ κατάστασις ἀρχίζει καὶ δίδει στὸ ἄτομο τὴν ἱκανότητα νὰ ἀναγνωρίζῃ τὰ καλά του καὶ νὰ «σκαλίζῃ» τὰ κακά του, πρὸ κειμένου νὰ τὰ ἐλέγξῃ καὶ νὰ τὰ ἐξαλείψῃ.
Τέτοιοι Ἄνθρωποι εἶναι ἐλάχιστοι γύρω μας καὶ συνήθως «ἐκπέμπουν» ἕναν ἀέρα αὐτοπεποιθήσεως, ποὺ βασίζεται στὴν αὐτογνωσία. Συνέχεια
Οἰ ἄλλοι ἀναγνωρίζουν σὲ ἐμᾶς αὐτὰ ποὺ κι ἐμεῖς ἀναγνωρίζουμε σὲ …ἐμᾶς!!!
Ἐὰν ἐγὼ σέβομαι, ἐκτιμῷ, τιμῷ, ἀγαπῷ τὸν ἑαυτόν μου, αὐτὸ «ἀκτινοβολεῖται» σὲ κάθε μου πράξιν, ἐκδήλωσιν, συμπεριφορά, μὲ ἀποτέλεσμα οἱ ἄνθρωποι ποὺ συναναστρέφομαι νὰ τὸ εἰσπράττουν.
Ὅσο βαθύτερα καὶ πραγματικὰ εἶναι αὐτὰ τὰ αἰσθήματά μου, τόσο περισσότερο οἰ γύρω μου ἀντιλαμβάνονται τὴν εἰκόνα ποὺ …ἐκπέμπω, μὲ ἀποτέλεσμα καὶ ἡ δική τους συμπεριφορὰ πρὸς ἐμέναν νὰ λειτουργῇ ὡς …ἀνακλαστήρας καὶ τελικῶς ἀκόμη καὶ οἱ …χειρότεροι νὰ συμπεριφέρονται σὲ ΕΜΕΝΑΝ ἄψογα. Συνέχεια
Ἀπὸ σήμερα καὶ πέρα…
Κάθε ἠμέρα εἶναι ἕνας καμβᾶς καὶ ἔχεις τὴν εὐκαιρία νὰ ζωγραφίσῃς ἐπάνω σὲ αὐτὸν ἕνα ἀριστούργημα τῆς ἐπιλογῆς σου.
Μπορεῖς νὰ ζωγραφίσῃς τὴν χαρά, τὴν ἀγάπη, τὸν ἐνθουσιασμό, τὴν εὐγνωμοσύνη…
Οἱ σκέψεις σου δημιουργοῦν τὴν πραγματικότητά σου. Συνέχεια
Γιά ποῦ τό ἔβαλα;
Ἡ πιὸ συχνὴ κατάστασις ποὺ βιώνουμε σὰν ἄνθρωποι, εἶναι ἠ αἴσθησις τοῦ …«δὲν ξέρω ποῦ πάω».
Ἀφηνόμεθα, ἀπολαμβάνουμε στὸν βαθμὸ ποὺ μποροῦμε, γλεντᾶμε, γευόμεθα ἀλλὰ σπανίως γνωρίζουμε τὸ ΓΙΑΤΙ τὰ κάνουμε ὅλα αὐτά.
Κι ἀκριβῶς ἐπεὶ δὴ ΔΕΝ γνωρίζουμε τὸ γιατί, πολλὲς φορὲς ἀκροβατοῦμε ἐπικίνδυνα, δίχως νὰ μποροῦμε νὰ προσδιορίσουμε τὸ γιατί, ἀλλὰ οὔτε καὶ νὰ συνειδητοποιήσουμε πὼς ἐὰν ἁπλῶς γνωρίζαμε τὸν λόγο ὑπάρξεώς μας, τότε καὶ οἰ ἀκροβασίες θὰ ἦσαν …περιττές!!! Συνέχεια