Ἀκούγεται κάπως …ὁμοιοπαθητικὸ αὐτό…
Καὶ εἶναι, κατὰ μίαν ὁπτική…
Ὅμως δὲν εἶναι τόσο ἁπλό…
Δὲν γίνεται, γιὰ παράδειγμα, νὰ φοβᾶμαι τὶς συναναστροφὲς καὶ νὰ ὁρμήξῳ ἀπὸ αὔριο τὸ πρωΐ νὰ δημιουργῶ φιλίες μὲ ὅσους συναντῶ…
Αὐτὰ τὰ ζητήματα θέλουν μέτρο… Θέλουν χαλινάρι…
Κάνω αὐτὸ ποὺ φοβᾶμαι ἀλλὰ τὸ κάνω μὲ …τρόπο!!! Συνέχεια
Ὅταν μποροῦμε νὰ δοῦμε τὸν ἑαυτό μας μέσα στὰ πράγματά ποὺ ἀπεχθανόμαστε ἤ φοβόμαστε, ἀλλὰ καὶ σὲ αὐτά ποὺ ἀγαπᾶμε, τότε ἀντιλαμβανόμαστε μιὰ μεγάλη πνευματικὴ ἀλήθεια…
…ὅτι τὰ πάντα εὑρίσκονται μέσα μας. Συνέχεια
Ὠδὴ στὴν χαρά.
Ἀπὸ τὸν φίλο Γεώργιο Παυλάκο, μὲ τὶς εὐχές του.
Καὶ μὲ τὶς δικές μου εὐχὲς ἐπίσης…
Ἀπολαῦστε το! Συνέχεια
Πρὶν δύο ἡμέρες εἶχα γράψει γιὰ τὸν ἠλεκτρολόγο τῆς ΔΕΗ ποὺ εἶχε ἔλθει νὰ μοῦ φτιάξῃ μίαν βλάβη…
«Νὰ γυρίσῃ ἁπλᾶ τὸν διακόπτη στὸ ρολόι ποὺ δὲν ἔχω πρόσβασι ἐγώ»… καὶ ποὺ ἐπερίμενε φιλοδώρημα ἀπὸ ἐμένα, τὸ ὁποῖο ποτὲ δὲν πῆρε διότι, ὑποθέτω, τοῦ φθάνουν τὰ 1500-2000 καὶ τὸ ἐφ’ ἅπαξ.
Σήμερα ἐκάλεσα τεχνικὴ ἑταιρεία νὰ μοῦ στείλῃ δικό της ἠλεκτρολόγο νὰ μοῦ ἀλλάξῃι καμένα ντουὶ καὶ λάμπες.
Ἐνα εὐγενέστατο παλληκάρι στὴν ἡλικία μου. Πιάνουμε κουβέντα καὶ ἀκούω τὰ ἑξῆς.
«Δὲν ἔχω ὧρες…. δὲν ἔχω ἡμέρες… Εἴμαστε διαθέσιμοι 24/7 – 356/12
Παίρνω τὸν ἴδιο μισθὸ ποὺ ἔπαιρνα πρὶν 15 χρόνια καὶ λέω καὶ εὐχαριστῶ ποὺ ἐργάζομαι.
Εἶμαι νυμφευμένος καὶ ἔχω καὶ σκυλάκι ἐπίσης…
Ἂν καμμιὰ φορὰ πάω σὲ πελάτη καὶ δὲν μὲ πληρώσῃ -ναὶ ὑπάρχουν καὶ τέτοιοι μαλάκες- ἀναγκάζομαι νὰ τὰ βάζω ἀπὸ τὴ τσέπη μου, διότι χρεώνομαι ὑλικὰ ἀπὸ τὴν ἑταιρεία»…
Συνέχεια
Τὰ κάγκελα αὐτῆς τῆς φυλακῆς, στὴν ὁποίαν ἀναφέρομαι, εἶναι συνήθως …ἀόρατα.
Μὰ ὅσο ἀόρατα κι ἐὰν εἶναι, τόσο περισσότερο πνίγουν αὐτοὺς ποὺ στέκονται ἀπὸ πίσω τους…
Εἶναι σὰν τὸ δίκτυ, ποὺ ὅσο πασκίζει κάποιος νὰ τοῦ ξεφύγῃ, τόσο περισσότερο ἐγκλωβίζεται στὶς θηλιές του.
Τὰ κάγκελα αὐτῆς τῆς φυλακῆς ἀφοροῦν στὸ πῶς βλέπουμε τὴν ζωή μας… Μᾶς ἀνήκει ἤ ὄχι;
Κι ἐάν ναί, σέ τί βαθμό;
Διότι ἐὰν θεωρῶ ἄλλους ἱκανοὺς νὰ διαχειριστοῦν τὴν ΔΙΚΗ ΜΟΥ ζωή, τότε σαφῶς καὶ εἶμαι μέσα ἀπὸ τὰ κάγκελα… Συνέχεια
Κάποιοι ἄνθρωποι ἔχουν κατακλύσει τὴν καρδιά τους μὲ τόσα ἀρνητικὰ συναισθήματα, φόβους, δυσαρέσκειες ἀπὸ τὸ παρελθόν, τραυματικὲς ἐμπειρίες, ποὺ ὅταν ἀνοίξουν τὴν πόρτα στὴν ἀγάπη, δὲν ὑπάρχει χῶρος γιὰ νὰ φιλοξενηθῇ.
Ὁ θυμός, ἡ μνησικακία, καὶ οἱ φόβοι, ἐνῶ εἶναι ἀρνητικὰ καὶ ἀνεπιθύμητα συναισθήματα, κατέχουν μιὰ περίοπτο θέσι μέσα σὲ πολλὲς καρδιὲς καὶ αὐτὸ συμβαίνει γιατὶ οἱ ἄνθρωποι πιστεύουν ὅτι θὰ προστατεύσουν τὸ παρόν τους καὶ τὸ μέλλον τους ἂν κουβαλοῦν πάντα μαζύ τους τοὺς παλαιοὺς θυμοὺς καὶ τὴν κάθε λογῆς ἀπογοήτευσι. Συνέχεια
