Οἰκογένεια!
Ὁ στόχος τῆς νέας (καὶ παλαιᾶς) τάξεως, διότι αὐτὴ οὐσιαστικῶς πρεσβεύει τὸν κορμὸ τοῦ ἔθνους.
Ἀλλά γιά ποιάν οἰκογένεια συζητᾶμε;
Γιά αὐτήν πού εἶναι ὅπως θά ἔπρεπε ἤ γιά αὐτήν πού εἶναι ὅπως τῆς ….ἔτυχε;
Δίκοπον μαχαίρι.
Ἀρχεῖα κατηγορίας: παιδεύομαι καί ἐκπαιδεύομαι
«Μὴ περιμένῃς τὴν τέλεια στιγμή…»
Δὲν θὰ ἔλθῃ ποτέ.
Ὅπως ἐπίσης δὲν θὰ φθάσουν ἐκεῖνες οἱ ἰδανικὲς στιγμὲς ποὺ θὰ μᾶς κάνουν νὰ αἰσθανθοῦμε ἀπολύτως χαλαροὶ ἤ ἀσφαλεῖς ἤ δυνατοί…
Οἱ στιγμὲς ἀπὸ ἐμᾶς δημιουργοῦνται κι ἐμεῖς ἀποφασίζουμε γιὰ τὸ ἐὰν θὰ τὶς βιώσουμε ἤ ὄχι, ὅπως μᾶς ἀξίζει….
«Δὲν θὰ ἀφήσω τὸν φόβο νὰ μὲ κάνῃ σκλάβο…»
Φόβος…
Ἡ ἀπουσία, ἡ ἔλλειψις φωτός. Ἡ ἄγνοια… Τὸ σκότος…
Ὁ φόβος δημιουργεῖται ὅταν εἴμαστε ἡμιμαθεῖς… Ἤ ὅταν ἀντιλαμβανόμαστε πὼς μᾶς λείπουν πληροφορίες…
Ἤ ὅταν δὲν γνωρίζουμε ὅλες μας τὶς δυνατότητες…
Ὁ φόβος εἶναι ψευδαίσθησις.
Συνέχεια
Τελικῶς πάει γιά ἰσόβια ὁ πρώην τσάρος;
Παιδεία: Ὁ μεγάλος ἀσθενής
Ἐπί 35 καί πλέον χρόνια ὀξυτόνως φωνάζουμε μέ πλῆθος ὁμιλιῶν καί συγγραφῶν ὅτι ἡ παρακμή τῶν κρατῶν ἀρχίζει ἀπό τήν παρακμή τῆς παιδείας καί ὅτι ὅλα τά δυσλειτουργικά φαινόμενα τῆς μεταπολιτευτικῆς κοινωνίας καί πολιτείας μας εἶναι καρπός μιᾶς στρεβλῆς παιδείας, μιᾶς «ἀντιπαιδαγωγικῆς παιδείας», πού ἀναμορφώθηκε δῆθεν γιά νά ὑπηρετεῖ τή δημοκρατία ἀλλά κατ᾽ οὐσίαν παραμορφώθηκε –μέ τά ἀλλεπάλληλα μεταρρυθμιστικά «λίφτινγκ»– σέ κομματική παιδεία.
Ὅταν εἶσαι σκυμμένος…
Καὶ προκυνημένος τὸ μόνον ποὺ μπορεῖς νὰ δῇς εἶναι τὸ χῶμα.
Ὅταν στέκεσαι ὄρθιος βλέπεις καὶ τὸ χῶμα καὶ ὅλα ὅσα εἶναι γύρω σου, ἀλλὰ κυρίως βλέπεις τὸν οὐρανό! Δῆλα δὴ βλέπεις ὅλα αὐτὰ ποὺ τὸ ὀπτικό σου πεδίον δύναται νὰ ἀντικρύσῃ, ἀλλὰ κυρίως τὸ πῶς θὰ εὕρῃς διεξόδους ἀπὸ τὸ ὅποιο τέλμα σου. (Δὲν ὑπάρχουν τέλματα. Ἔλλειψις ὁράσεως ὑπάρχει…)
Ἀπευθυνόμεθα σὲ κυβερνήσεις, «ἐκπροσώπους» καὶ ὑπαλλήλους τους, ποὺ τὸ μόνον γιὰ τὸ ὁποῖον διακρίνονται εἶναι τὸ προσκύνημα. Ἄτομα ποὺ δύνανται νὰ δοῦν μόνον τὸ χῶμα ποὺ πατοῦν καὶ τὰ Συνέχεια