Δὲν εἶναι ἡ ὀμορφιὰ ποὺ λείπει ἀπὸ τὰ μάτια μας…

Εἶναι τὰ μάτια μας ποὺ δὲν τὴν βλέπουν…
Καὶ εἶναι κλειστά…
Εἶναι τυφλωμένα ἀπὸ τὸ φῶς της…
Εἶναι ἀνίκανα νὰ δοῦν καὶ νὰ αἰσθανθοῦν αὐτὸ ποὺ τόσο ἁπλόχερα ἡ Φύσις μᾶς προσφέρει…

Εἴμαστε ἱκανοί κι ἄξιοι γιά νά διατηροῦμε δικαίωμα στήν ζωή; 
Συνέχεια →

Ποιά διαφθορά μᾶς φταίει;

Διότι ὑπάρχει ἡ διαφθορὰ τῶν μικρῶν καὶ ἡ διαφθορὰ τῶν μεγάλων.
Ὑπάρχει ἡ διαφθορὰ αὐτῶν ποὺ μὲ μίαν ὑπογραφή τους στέλνουν στὴν ἀσιτία δέκα ἐκατομμύρια Ἕλληνες καὶ ὑπάρχει ἡ διαφθορὰ αὐτῶν ποὺ μὲ πολὺ γλείψιμο, πολὺ στήσιμο, πολὺ βόλεμα, μεγάλη σιωπή, μεγάλη ἀνοχὴ καὶ ὑπερβολικὴ ἀναισθησία ἀνεῤῥιχήθησαν σὲ ὑψηλόμισθες θέσεις, συμπεριφερόμενοι βασιλικότερα τοῦ βασιλέως.
Ὑπάρχει ἡ διαφθορὰ τῶν μετεχόντων στὴν κυβέρνησι, ἀλλὰ ὑπάρχει καὶ ἡ διαφθορὰ ἡ δική μου… Ναί, ἡ δική μου… Αὐτὴ ποὺ μὲ ἔκανε νὰ λειτουργῶ τόσα χρόνια μὲ ἀνοχή, σιωπή, συνενοχή, ἀδιαφορία, μιμητισμό, Συνέχεια →

Ποιά ζωή εἶναι δύσκολος;

Ἀλήθεια; Ποιά;
Ἔχουμε ἀναλογισθεῖ;
Ἀπὸ ἀρχῆς γενέσεως τοῦ κόσμου μας ἡ ζωή, γιὰ τὴν ἀκρίβεια ἡ ἐπιβίωσις, δὲν ἦταν ἁπλῶς δύσκολος… Συνήθως ἦταν καὶ θανατηφόρος… Μόνον ὅσοι κατάφερναν νὰ ἐπιβιώνουν, μέσα ἀπὸ δεκάδες ἄλλους, ἴσως καὶ χιλιάδες, ἦσαν αὐτοὶ ποὺ εἶχαν πράγματι τὸ δικαίωμα στὴν διαβίωσι…
Ποιά ζωή λοιπόν εἶναι δύσκολος;
Καί γιατί δέν πρέπει νά κερδίζουμε τό δικαίωμά μας σέ αὐτήν κάθε μας στιγμή; 

Συνέχεια →

Κάποτε ἡ ἀπραξία εἶναι ἡ καλλιτέρα πράξις…

Κάποιες φορὲς ἡ Ἀπραξία εἶναι ἡ καλλίτερη Πράξις…
Τότε, ἀπὸ τὸ νὰ μὴν κάνῃς κάνοντας, ἐπιλέγεις τὸ νὰ κάνῃς ΜΗ κάνοντας…
Καὶ νικᾶς…

Συνέχεια →

Οἱ πρόγονοί μας ἦσαν καλλίτεροι;

Αὐτὸ μὲ τὴν προγονολατρεία, ποὺ ἔχουμε πάθει, ἔχει πολλὲς παγίδες. 
Κάποιοι ἀπὸ ἐμᾶς κυττοῦν μόνον τὰ καλὰ τῶν παππούδων μας, δίχως νὰ ἐρευνοῦν τὰ στραβά τους καὶ τὰ ἀνάποδά τους. Κάποιοι μέσα στὸ μυαλό μας ἔχουμε διαγράψει τὰ πάθη, τὰ λάθη, τὰ στραβὰ καὶ παραμένουμε μόνον στὰ ὡραῖα τους. 
Ὅμως, δυστυχῶς, κι αὐτοὶ ἄνθρωποι ἦσαν καὶ μάλιστα ἀκριβῶς ἴδιοι μὲ ἐμᾶς. Πανομοιότυποι. 

Συνέχεια →

Δὲν ἔχει σημασία τὸ πῶς θὰ σκέπτομαι ἀλλὰ τὸ τὶ θὰ σκέπτομαι.

Κι ἐκεῖ ποὺ ἀναζητοῦσα κάποιον τρόπο νὰ συγκεντρώσω τὸ μυαλό μου καὶ νὰ καταγράψω τὶς σκέψεις μου, ἐκεῖ ξεκινοῦσε ὁ πόλεμος μεταξὺ τῶν σκέψεών μου γιὰ τὸ ποιὰ θὰ προβάλῃ πρώτη καὶ θὰ μὲ κατευθύνῃ σὲ ἐνασχόλησι μαζύ της. Καὶ νὰ ποὺ πρῶτες καὶ σημαντικότερες σκέψεις φαίνονται νὰ εἶναι αὐτὲς ποὺ πραγματεύονται τὰ τῆς πολιτικῆς, τῆς οἰκονομίας, τῶν κοινωνικῶν προβλημάτων…
Μὰ ἐγὼ δὲν θέλω νὰ ἀσχολοῦμαι διαρκῶς μὲ αὐτά… Δὲν μοῦ ἀρέσει… Θέλω νὰ ἀσχολοῦμαι μόνον μὲ τὸν Ἄνθρωπο. Θέλω νὰ ἀσχολοῦμαι μόνον μὲ τὸ αὔριο. Θέλω νὰ ἀσχολοῦμαι μόνον μὲ τὸ νὰ ἀνακαλύπτω νέους τρόπους καὶ δρόμους γιὰ νὰ μεταφέρω τὸ …«παράλογον» στὸ λογικὸν καὶ νὰ τὸ κάνω πραγματικότητα…

Συνέχεια →