Κι ὅμως…
Δὲν εἴμαστε ξένοι μεταξύ μας… Συνέχεια
Ἀρχεῖα κατηγορίας: παιδεύομαι καί ἐκπαιδεύομαι
Χωρὶς τὴν μοναχικότητα δὲν ὑπάρχει ζωή…
Τώρα ποὺ μεγάλωσα αἰσθάνομαι ὅτι ἀπὸ τὴν παιδικὴ στὴν ἐνήλικη ζωὴ μεσολαβεῖ ἔνα βῆμα, ἕνα καὶ μοναδικὸ βῆμα μοναχικότητος, ποὺ μᾶς ἀπομακρύνει ἀπὸ τοὺς γονεῖς μας, γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ γίνουμε ὁ ἐαυτός μας.
Ἀλλὰ ἀκόμη καὶ ὁ ἐρημίτης καὶ ἡ γριὰ ἀρκούδα τῶν βουνῶν κουβαλοῦν πάντα μαζύ τους ἕνα νῆμα ποὺ τοὺς συνδέει μὲ τοὺς γονεῖς τους, μὲ τοὺς ἀγαπημένους τους τοὺς συγγενεῖς τους καὶ μὲ τις ἀναμνήσεις τῶν παιδικῶν τους χρόνων. Συνέχεια
«Τὸ ἀγοράζω!!!»
Μοῦ εἶπε ἕνα παιδὶ μόλις δώδεκα ἐτῶν πρὸ ἡμερῶν.
«Τὸ ἀγοράζω. Ὅ,τι θέλω τὸ ἀγοράζω. Λεφτὰ ἔχουμε!!!»
Ἡ συζήτησις περιεστρέφετο γύρω ἀπὸ τὸ ἐὰν εἶχε στόχους καὶ ποιούς.
Μοῦ μίλησε γιὰ κάποια πτυχία ποὺ θὰ ἤθελε νὰ ἔχῃ, μεγαλώνοντας, καὶ μόλις ἔφθασε στὸν βαθμὸ δυσκολίας, ποὺ ἴσως νὰ συναντοῦσε, στὴν διαδρομή του γιὰ τὴν λήψι αὐτῶν τῶν πτυχίων, ἀν τί νὰ μοῦ πῇ πὼς ἦταν διατεθειμένο νὰ προσπαθήσῃ καὶ νὰ καταβάλῃ τὸ ὅποιο τίμημα, μοῦ ἐδήλωσε θρασύτατα πὼς δὲν πρόκειται νὰ κοπιάσῃ, διότι λεφτὰ ἔχουν… «Τὸ ἀγοράζω. Ὅ,τι θέλω τὸ ἀγοράζω!!! Γιατί νά μήν ἀγοράσω καί αὐτά τά πτυχία;»
Τὸ παιδὶ καὶ οἱ ἀστερίες.
Η παρακάτω παραβολή βασίζεται στο 16σέλιδο δοκίμιο Thrower Star του Loren Eiseley (1907-1977), που δημοσιεύθηκε το 1969 στο The Unexpected Universe. Thrower Star είναι επίσης ο τίτλος μιας ανθολογίας με έργα του Eiseley, που εκδόθηκαν το 1978, (συμπεριλαμβανομένου του δοκιμίου), το οποίο ολοκληρώθηκε λίγο πριν από το θάνατο του. Η ιστορία υιοθετήθηκε και προσαρμόστηκε από πολλούς ομιλητές στο διαδίκτυο και έχει εμπνεύσει φιλανθρωπικούς φορείς, παρέχοντας ένα συναρπαστικό όραμα για την προώθηση της φιλανθρωπίας.
Μια μέρα, ένας άνθρωπος περπατούσε στην ακρογιαλιά. Την προηγούμενη νύχτα είχε προηγηθεί σφοδρή θαλασσοταραχή και η φουσκοθαλασσιά είχε ξεβράσει στην ακτή εκατοντάδες αστερίες.
Ἡ εὐγένεια ἴσως νὰ μὴ προσθέτῃ κάτι…
Ἀλλὰ σίγουρα ἡ ἀγένεια ἀφαιρεῖ πολλά…
Αὐτὰ ἔγραφε ἡ Γιώτα ἐχθές, καὶ εἶχε δίκαιον…
Ξέρετε ὅμως σίγουρα πὼς δὲν γίνεται νὰ εἶσαι πάντα εὐγενής…
Μπορεῖς ὅμως, ὅταν ἡ ἀνάγκη τὸ ἐπιβάλλει, νὰ κρατηθῇς… Νὰ μὴν μιλήσῃς… Ὄχι διότι δὲν ξέρεις νὰ ἀπαντήσῃς, ἀλλὰ διότι ἔτσι θὰ εἶναι καλλίτερα γιὰ ὅλους…
Πόσο κοστίζει ἕνα θαῦμα;
Ένα κοριτσάκι, πήρε τον κουμπαρά του κι άδειασε το περιεχόμενο. Μέτρησε τρεις φορές τα κέρματα, του για να μη κάνει κανένα λάθος. Ήταν ένα ευρώ και 11 λεπτά. Πήρε τα κέρματα και πήγε στο φαρμακείο της γειτονιάς.
Ο φαρμακοποιός, εκείνη την στιγμή, μιλούσε με ένα καλοντυμένο κύριο και δεν πρόσεξε την μικρή. Το κοριτσάκι έκανε κάποιο θόρυβο με τα πόδια του, αλλά τίποτε. Τότε πήρε ένα από τα κέρματα της και το χτύπησε πάνω στο γραφείο του.
– Τι θέλεις; την ρωτά κάπως εκνευρισμένος εκείνος. Δεν βλέπεις ότι μιλώ με τον αδελφό μου που έχω χρόνια να τον δω.