Γίνονται καλοὶ ἄνθρωποι, κακοὶ ἄνθρωποι…
Γίνονται μεγάλοι ἐπιστήμονες ἤ μεγάλοι ἐγκληματίες.
Γίνονται ἔνθεοι ἤ ἄθεοι.
Γίνονται τὰ πάντα…
Γίνονται μεγάλοι… Δῆλα δὴ ὅλα αὐτὰ ποὺ εἴμαστε ὅλοι ἐμεῖς οἱ ἐνήλικες σήμερα.
Χωρᾶ ἀπὸ ὅλα ἐτοῦτος ὁ πλανήτης. 
Ὁ Χίτλερ κάποτε ἦταν παιδί.
Εἶναι κουτὸ νὰ ζητᾷς ἀπὸ τοὺς ἄλλους νὰ σὲ ἀκολουθήσουν…
Εἶναι πανέμορφο ὅμως νὰ ἀνοίγῃς παράθυρα σὲ ὅλους αὐτοὺς ποὺ ἔρχονται κοντά σου…
Εἶναι ὑπέροχο νὰ δίδῃς καὶ νὰ μοιράζεσαι… Συνέχεια
Βλέποντας τὴν παραπάνω φωτογραφία κάτι αἰσθάνθηκα.
Στὴν ἀρχὴ σκέφθηκα νὰ τὴν ἀγνοήσω, ὅπως τόσες καὶ τόσες εἰκόνες ποὺ καθημερινῶς συναντῶ.
Ὅμως λίγα δεπτερόλεπτα ἀργότερα ἐπανῆλθα. Αὐτὴ ἡ εἰκόνα εἶχε κάτι πολὺ σπουδαῖο καταγράψῃ, κι ἄς εἶναι τὸ θέμα της κάπως …παραφυσικό.
Εἶναι δυνατόν τό νερό νά ῥέῃ μέσα ἀπό ἕναν πίνακα;
Αὐτὸς ποὺ τὸ σκέφθηκε πρέπει νὰ μὴν στέκῃ καλὰ στὰ μυαλά του…
Ἤ στέκει;
Aπό το βιβλίο του Αργεντινού ψυχοθεραπευτή Χόρχε Μπουκάι, “Να σου πω μια Ιστορία”. 
Κάποια μέρα ο βασιλιάς δεν άντεξε και τον ρώτησε:
– Ποιο είναι το μυστικό σου;
– Ποιο μυστικό Μεγαλειότατε; Συνέχεια
Τὸ ὄνειρο ἦταν νὰ φύγουμε ἀπὸ τὰ χωριά μας…
Φύγαμε…
Μετὰ νὰ φτιάξουμε τὰ κελλιά μας…
Τὰ φτιάξαμε…
Φτιάξαμε καὶ τὰ παιδιά μας γιὰ νὰ γίνουν μπάτσοι νὰ φυλοῦν τὰ ἔρμα… Νοιώσαμε ἀσφάλεια…
Συνέχεια
