Ἔχουμε συνειδητοποιήσει πώς ἀγωνιζόμαστε νά κρατήσουμε ὄρθιο κάτι πού πρέπει νά πεθάνῃ; Νά τελειώνῃ; Νά σβήσῃ διά παντός;

Ὄχι, δὲν ἔχουμε… Καὶ πολὺ καλὰ κάνουμε καὶ δὲν ἔχουμε!
Διότι ἐὰν εἴχαμε, τότε κάτι θὰ μποροῦσε νὰ παραμείνῃ ὄρθιο.
Ὅμως ἐδῶ ποὺ ἔχουμε φθάσει τί ἀλήθεια ἀξίζει νά παραμείνῃ ὄρθιο; Καί μάλιστα στήν μορφή πού ἔχει καταντήσῃ νά ἔχῃ;

Ἄς πιάσουμε τὴν παιδεία μας.
Ἔχει κάτι ὀρθό; Παράγει μυαλά; Ἀνθρώπους; Μήπως διαθέτουμε δασκάλους μορφωμένους, ἱκανούς νά διδάξουν Συνέχεια →

Τὸ ὅτι οἱ πρόγονοί μας ἐμεγαλούργησαν, δὲν μᾶς κάνει κι ἐμᾶς σημαντικούς, οὔτε καὶ σπουδαίους.
Ἀντιθέτως μάλιστα, ὀφείλουμε νὰ ἀποδείξουμε πὼς εἴμεθα ἄξιοι  νὰ θεωρούμεθα ἀπόγονοί τους.
Κι αὐτὸ φυσικὰ ὄχι μὲ λεονταρισμούς, ἀλλὰ μὲ ἔργα καὶ μὲ ἀντίσταση!!! Συνέχεια →

Δεν πουλώ ύφος, στυλ, λογοτεχνία. Δεν γράφω διηγήματα. Καταθέτω γεγονότα και συμπτώματα της εποχής που ζω. Όλα όσα γράφω συνέβησαν. Σε μένα ή σε άλλους. 
Χρόνια τώρα σπαταλιέμαι, παρακολουθώντας όλα κι όλους. Η ζωή περνά από μέσα μου, με διαποτίζει με την ασκήμια της, με γεμίζει λύσσα με την αδικία της την οργανωμένη, με ταπεινώνει με την ανημποριά μου ν’ αντιδράσω, να επαναστατήσω αποτελεσματικά, να υπερασπιστώ το μαζικό μας εξευτελισμό. 
Αν ξαναγινόμουν είκοσι χρόνων θα ξεκινούσα από τις κορφές των βουνών, αντάρτης, ληστής, πειρατής, ν’ ανοίξω τα μάτια εκείνων που δέχονται αδιαμαρτύρητα τη μοίρα τους, όσο και κείνων που εθελοτυφλούν. Όχι, η επανάστασή μου δε θα στρεφόταν κατά του καταστημένου και του συστήματός του, αλλά εναντίον εκείνων που το ανέχονται. Θα σκότωνα, θα τσάκιζα την κακομοιριά, την υποταγή, την ταπεινοφροσύνη. Η γη έτσι κι αλλιώς δε χωρά άλλους ταπεινούς και καταφρονεμένους. Όπως δε χωρά άλλα φερέφωνα προκάτ επανάστασης.
Η ζωή γίνηκε πια πάρα πολύ απάνθρωπη για να την καλουπώνουμε σε σχήματα, δε μας ανήκει καν, όπως δε μας ανήκει τίποτα, από τη γη που κατοικούμε ως τα πρόσωπά Συνέχεια →