Οἱ ἡττημένοι!

 

Τὴν περασμένη ἑβδομάδα συνέβῃ ἡ μεγαλειώδης συγκέντρωσις στὸ Σύνταγμα, τὴν ὁποίαν «ἠγνόησαν»τὰ ΜΜΕ γιὰ τοὺς γνωστούς τους λόγους.
Δὲν τὴν ἠγνόησε ὅμως οὔτε ἡ ἀστυνομία οὔτε τὸ παρακράτος οὔτε ἡ  «κυβέρνησις». 
Κατάφεραν νὰ κρατήσουν τὸν κόσμο μακρὰν τῆς πλατείας τοῦ (ἀλλοτινοῦ) Συντάγματος μὲ κύριον στόχο τὸν ἐκφοβισμό, τὴν ἄσκησι πιέσεως καὶ τὴν ἀλλοίωσι τῶν πραγματικῶν εἰκόνων. 
Φυσικότατον! Ἀναμενόμενον! Συνέχεια →

Πτωχύναμε;

Ναί, πτωχύναμε. 
Χάσαμε τὸ δικαίωμα στὴν ἄνεσι καὶ στὴν αὐτοδιαχείρισι. Διότι ἁπλῶς πτωχύναμε. 
Χάσαμε τὴν δυνατότητα νὰ μεγαλώσουμε τὰ παιδιά μας μὲ ἀσφάλεια, διότι πτωχύναμε!
Χάσαμε τὴν διασκέδασι, τὴν χαρά, τὴν ἐλευθερία ποὺ μᾶς ἔδιδε ἡ οἰκονομικὴ ἀνεξαρτησία. Πτωχύναμε. 
Κι ἐὰν ἀκόμη δὲν πεινάσαμε, δὲν ἔγινε τίποτα. Πεινᾶ ὁ διπλανός μας. Ὁ φίλος, ὁ γείτονας, ὁ παιδικὸς συμμαθητής. 
Οἱ ἄστεγοι κατέκλυσαν κάθε ἐλεύθερη γωνιὰ τῆς πόλεως καὶ διώκονται ὡς κάτι ἀπεχθές.
Οἱ ἄνεργοι πληθαίνουν καὶ πληθαίνουν καὶ πληθαίνουν… Μία πόλις μέσα στὴν ἀνεργία…
Φόβος… Τρόμος… Σκότος! Συνέχεια →

Κι ἂν δέν μέ πιστεύῃς τί ἔγινε;

Τί;

Δὲν μὲ πιστεύεις! Τὸ ξέρω. Κώστα, Γιώργη, Μαρία, Νώντα, Τασία, Γιάννη…Δὲν μὲ πιστεύεις! Τὸ ξέρω! Ἀλλά τί ἔγινε; Τί θά ἂλλάξῃ;

Εἴμαστε ὅλοι ἐδῶ γιὰ ἕναν καὶ μόνον λόγο! Εἵμαστε ἐδῶ γιὰ νὰ ξαναφέρουμε τὸν Ἕλληνα στὴν ζωή! Εἴμαστε ἐδῶ γιὰ νὰ τὸ κάνουμε εἶτε συνειδητῶς εἶτε ὄχι! Καὶ θὰ τὸ κάνουμε! Συνέχεια →

Καὶ αὐτὸς στὴν ἀφασία του!!!

Ἐχθὲς τὸ βράδυ ἔψαχνα νὰ εὕρω κάποιο θέμα γιὰ νὰ ἀναπτύξω σήμερα.  Εἶχα κολλήσει. Κι ἐκεῖ ἀκριβῶς ποὺ ἑτοιμάζομουν νὰ πάω γιὰ ὗπνο …ἄγραφτη, ἔπεσα ἐπάνω σὲ ἕνα μήνυμα κάποιου γνωστοῦ μου πιτσιρικᾶ.

Συνέχεια →

Μία αὐτοκτονία!

ε

Τὸ ἐδιάβασα ἐχθὲς καὶ ἐπάγωσα. Περισσότερο ἀπὸ ἄλλες φορὲς ἐπάγωσα. 
Ἀναφέρομαι στὴν αὐτοκτονία τοῦ ἀστυνομικοῦ τῶν ΜΑΤ ἀπὸ τὴν Θεσσαλονίκη.
Παγωμένη εἶμαι ἀκόμη. Καὶ πονῶ. Συνέχεια →

Ἀκόμη ἕνα σκαλοπάτι ὑψηλότερα!

Προ χθές, δίπλα στὸν καλό μου φίλο Μιχάλη,  χαμογελοῦσα διαρκῶς εὐτυχισμένη!

Εἶχα νὰ τὸν δῶ δύο χρόνια.. Ὁ Μιχάλης ζεῖ μονίμως στὴν Νέα Ὑόρκη.
Δὲν μᾶς ἔφθανε ὁ χρόνος γιὰ νὰ καλύψουμε τόσες ἀπουσίες τοῦ ἑνὸς ἀπὸ τὴν ζωή τοῦ ἄλλου. Τὸν ἄφησα νὰ μιλᾷ, νὰ μιλᾷ… Κι ἐγὼ διαρκῶς χαμογελοῦσα. Εὐτυχισμένη!
Συνέχεια →