Προ χθές, δίπλα στὸν καλό μου φίλο Μιχάλη, χαμογελοῦσα διαρκῶς εὐτυχισμένη!
Εἶχα νὰ τὸν δῶ δύο χρόνια.. Ὁ Μιχάλης ζεῖ μονίμως στὴν Νέα Ὑόρκη.
Δὲν μᾶς ἔφθανε ὁ χρόνος γιὰ νὰ καλύψουμε τόσες ἀπουσίες τοῦ ἑνὸς ἀπὸ τὴν ζωή τοῦ ἄλλου. Τὸν ἄφησα νὰ μιλᾷ, νὰ μιλᾷ… Κι ἐγὼ διαρκῶς χαμογελοῦσα. Εὐτυχισμένη! Συνέχεια
Χρόνια τώρα παλεύω μὲ τὰ φαντασματά μου…
Παιδούλα ἀκόμη, ὅταν ὅλοι ἔκαναν αὐτό, ἐγὼ ἔκανα τὸ ἄλλο…
Ὅταν ὅλοι ἐδιάλεγαν κοινὸν δρόμο, ἐγὼ ἐδιάλεγα τὸν δικό μου…
Ὅταν ὅλοι ταξείδευαν παρέα, ἐγὼ ταξείδευα μόνη μου… Συνέχεια
Ἐλευθερία ἢ Θάνατος; (Θάνατος γιὰ κάθε τὶ καὶ κάθε ἕναν ποὺ ἐπρόδωσε!)
Μιλήσαμε μὲ τὸν Κωστῆ! Πολὺ θυμωμένος! Πάρα πολύ!
Γλῶσσες πύρινες ξερνοῦσε τὸ στόμα του!
«Μᾶς ξεπούλησαν! Τὰ πούλησαν ὅλα! Μᾶς ἔκλεψαν τὸ παρόν, τὸ μέλλον καὶ μᾶς ἔθαψαν διὰ παντὸς τὰ ὄνειρα!!!»
Χαμογελοῦσα! Δὲν μποροῦσα νὰ τὸν σταματήσω μὲ ὁποιονδήποτε τρόπο!!!
Ἦταν τόσο θυμωμένος ποὺ ἀδυνατοῦσε νὰ συζητήσῃ! Μονόλογο ἔκανε! Ἕναν ἀπελπισμένον μονόλογο! Συνέχεια
Ἐχθὲς τὸ πρωΐ ὁ σύντροφός μου εὑρέθη σὲ ἕνα πολυκατάστημα γιὰ κάποιες ἀγορές. Τὴν ὥρα τοῦ ταμείου, ἕνας παπποῦς ἐμπρός του, δὲν μποροῦσε νὰ ἀποφασίσῃ τὶ θὰ ἔπρεπε νὰ ἀφαιρέσῃ ἀπὸ τὰ ψώνια του, πρὸ κειμένου νὰ μπορέσῃ νὰ πληρώσῃ.
Βλέπετε, διέθετε μόλις 5 εὐρῶ, καὶ οἱ ἀγορές του ἐστοίχιζαν 6,15 εὐρῶ.
Ἡ ταμίας στὴν κοσμάρα της, περίμενε τὸν παππούλη νὰ εὕρῃ τὰ χρήματα ἢ νὰ ἀποφασίσῃ τὶ δὲν θὰ πάρῃ μαζύ του.
Δὲν μποροῦσε σὲ καμμίαν τῶν περιπτώσεων νὰ συνειδητοποιήσῃ τὸ δρᾶμα ποὺ ἐπαιζετο ἐμπρός της. Ἁπλῶς περίμενε νὰ ἀποφασίσῃ ὁ παπποῦς ποιό τρόφιμο δὲν θὰ ἐπλήρωνε. Βλέπετε ἡ διαφορὰ τοῦ 1,15 εὐρῶ ἦταν ἁπλῶς ἕνα ταμειακὸν ἔλλειμμα… Συνέχεια
Ἄνθρωποι κι αὐτοί!!! Γιὰ γέλια καὶ γιὰ κλάματα!
