Πρὸ χθὲς, σὲ ἕναν σχολιασμὸ ποὺ ἔκανα γιὰ τὸν Μπαμπινιώτη, παρουσιάστηκαν πάρα πολλοί, περισσότεροι ἀπὸ τοὺς μισούς, γνωστοὺς καὶ φίλους μου, ποὺ ἀντιπαρετέθησαν.
Ἄλλος τὸν ἐθαύμαζε, ἄλλος τὸν ἐκαμάρωνε κι ἄλλος αἰσθανόταν ὑπερήφανος κι ἀνακουφισμένος ποὺ ἐπὶ τέλους (κατὰ τὰ λεγόμενά τους) ἡ παιδεία μας θὰ ἄλλαζε δρόμο! Συνέχεια
Εἶναι μαγεία νὰ πολεμᾶς γιὰ τὰ ἰδανικά σου! Κι ἀκόμη μεγαλυτέρα νὰ γνωρίζῃς πὼς θὰ ξεπεράσῃς ΜΟΝΟΣ σου κάθε ἐμπόδιο καὶ θὰ νικήσῃς!
Δὲν θὰ καταφέρουμε κάτι!
Ἀφορμὴ γιὰ τὸ σημερινὸ σημείωμα εἶναι ὁ …Πούτιν!
Ναί, αὐτός, ὁ κατὰ τὰ ἄλλα συμπαθὴς ἡγέτης τῶν Ῥώσσων.
Κι ὄχι μόνον φυσικά!
Κάθε Πούτιν, κάθε θεός, κάθε τέλος πάντων ἐξωγενὴς δύναμις, εἶναι ἀφορμὴ αὐτοῦ τοῦ σημειώματος.
Οἱ περισσότεροι γύρω μας πιστεύουν πὼς τὸ μεγαλύτερον πρόβλημα τῆς χώρας, καθῶς καὶ τοῦ πλανήτου, παραμένει ἡ συνεχὴς πτώχευσις τῶν πληθυσμῶν!
Αὐτὸ πονᾶ, αὐτὸ τσούζει κι αὐτὸ διακρίνουν!
Ὅμως εἶναι ἔτσι; Ἤ ὄχι;
Προσωπικῶς πιστεύω πὼς τὸ μεγαλύτερον πρόβλημα τῶν πληθυσμῶν δὲν εἶναι ἡ πείνα ἀλλὰ ὁ ἔλεγχος τῶν συνειδήσεων. Αὐτῶν, ποὺ ὅταν λειτουργοῦν ὀρθῶς, τότε οὔτε πείνα ὑπάρχει, οὔτε πόνος, οὔτε καὶ βία!
Κάθε δυστυχία πηγάζει ἀπὸ τὴν ἀνάγκη κάποιων νὰ ἀσκήσουν ἔλεγχο!
Ναί, ἂς ζήσουμε!
Μεγάλη ἡ ἔκτασις τῆς καταθλίψεως ποὺ βιώνουμε!
Θά χρεωκοπήσουμε; Δέν θά χρεωκοπήσουμε; Πότε; Μέ ποίον τρόπο;
Θά ἐπιστρέψουμε στήν δραχμή; Δέν θά ἐπιστρέψουμε; Κι ἐάν ναί, τότε πόσα κορμιά θά πέσουν; Θά εἶναι καί τά δικά μας κορμά μέσα στούς πεσόντες;
Θά βροῦμε δουλειά; Δέν θά βροῦμε; Κι ἐάν ὄχι πῶς θά ταΐσουμε τά παιδιά μας; Συνέχεια
Ἀναρωτιέμαι κάποιες φορὲς γιὰ τὸν στόχο μας ὥς Ἕλληνες.
Προβληματίζομαι συστηματικῶς, συζητῶ μὲ φίλους, παιδεύουμε τὰ μυαλά μας (αὐτὰ ποὺ διαθέτουμε) καὶ καταλήγουμε νὰ ἀναφωνοῦμε ὅλοι πὼς ἐντὸς τῶν ὑπαρχόντων δεδομένων στόχος δὲν μπορεῖ νὰ καθορισθῇ.
Θὰ μπορούσαμε νὰ ἰσχυρισθοῦμε ἁπλῶς πὼς στόχος μας εἶναι ἡ ἀπελευθέρωσίς ἀπὸ τὶς ὑπάρχουσες πολιτιτκὲς καταστάσεις. Θὰ ἦταν τὸ ἁπλούστερον ὅλον.
Νὰ ξεφορτωθοῦμε δῆλα δὴ GAPατους, Παπαδημίους, Σαμαρᾶδες, Ἀλέξηδες, Ἀλέκες, Γιωργάκηδες καὶ κάθε μορφῆς -άκηδες καὶ νὰ τὸ ξαναπιάσουμε ἀπὸ τὴν ἀρχή.
Θὰ μπορούσαμε… Ἀλλά μποροῦμε; Συνέχεια
Ἔχουν κάνει τὴν λογικὴ μας σούπα!
Τὴν μία μὲ τὴν βουλευτικὴ ἀσυλία τους ποὺ καταντᾶ τόσο γελοία, ὅσο νὰ καταρρίπτῃ κάθε ἔννοια δικαίου. Ἀκόμη καὶ γιὰἀπδεδειγμένα ἐγκλήματα, ἀρκεῖ νὰἤσουν ἢ νὰ εἶσαι βο(υ)λευτὴς κι ἀθώώνεσαι!
Τὸ δικαστήριον Ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων τῆς Εὐρωπαϊκῆς ἐνώσεως ἤδη μετρᾶ εἲς βᾶρος τους καταδικαστικὲς ἀποφάσεις,
ἀλλὰ αὐτοὶ κωφεύουν θρασύτατα! Ὅπως ἄλλως τε καὶ στὰ πάντα!
Μάλιστα, τὰ γελοῖα ἐτοῦτα ὑποκείμενα συμπεριφέρονται τόσο θρασύτατα, ποὺἀκόμη καὶ σὲἀποδεδειγμένα ἐγκληματίες τοὺς ἀφαιροῦν τὶς ῥετσινιές, ὡς μὴ γενόμενες!
Συμπεριφέρονται ὡς θεοί, τὴν στιγμὴ ποὺ παραμένουν σιχαμερά καὶ τιποτένια μιάσματα! Συνέχεια
