Ἔργα εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων….
Ἐν ἔτῃ 1952 τυπωμένον τὸ παραπάνω!!!
Ἐν ὁλίγοις, ἀπὸ τὸ 1952 κάποιοι πίστευαν πὼς ὁ λαὸς πρέπει νὰ ἀντιδράσῃ!!!
Γιά ποιούς λόγους;
Ἀγνοῶ…
Τὸ ζήτημα εἶναι πὼς ὁ λαὸς δὲν ἀντέδρασε…
Ἀπὸ τὸ 1952 ἔως σήμερα ἔχουν συμβεῖ πάρα, πάρα, πάρα πολλά…
Κι ὁ λαός, ὁ κυρίαρχος λαός, ἀντιδρᾶ σπασμωδικῶς, κατὰ πῶς τὸν βολεύει, ἤ τὸν ξεβολεύει, ἀλλὰ μὲ μηδενικὸ ἀποτέλεσμα, διότι ἀκόμη, δυστυχῶς, πίσω ἀπὸ τὸ «πρέπει νὰ ἀντιδράσῃ ὁ λαός» κρύβονται κάποιοι ποὺ θέλουν (κι ἐπιτυγχάνουν) νὰ τὸν κρατοῦν σιδηροδέσμιο.
Παλαιά τους τέχνη….
Ἀρχεῖα κατηγορίας: ἀφιερώματα
Ἑλληνικά μνημεῖα μέ μία ἄλλη ὀπτική
Έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε τα αρχαία Ελληνικά μνημεία φωτογραφημένα ηλιόλουστα, να αστράφτουν κάτω από τον ήλιο.
Σχεδόν σε όλα τα βιβλία που εικονίζουν αρχαία κατάλοιπα, αυτά είναι λουσμένα στο περίφημο Ελληνικό φως που πράγματι αναδεικνύει εξαιρετικά τις αρχιτεκτονικές τους αρετές. Αυτό ισχύει όχι μόνο για εκδόσεις ευρείας κυκλοφορίας αλλά και για τις ειδικευμένες αρχαιολογικές δημοσιεύσεις: οι φωτογραφίες είναι πάντα τραβηγμένες με καλό καιρό. Το ίδιο ισχύει και για τις προσωπικές φωτογραφίες, αφού κατά κανόνα επισκέπτεται και φωτογραφίζει κανείς τα μνημεία με καλό καιρό στις διακοπές ή τις εκδρομές.
Καὶ μὴ χειρότερα…
Ἐν τάξει…
Ἡ φωτογραφία πρέπει νὰ εἶναι πειραγμένη…
Ἀλλὰ δὲν ἄντεξα… Μοῦ ἐφάνη πολὺ ἀστεῖα καὶ ταὐτοχρόνως τόσο …ἀληθινή!
Εἶναι μεγάλη ὑπόθεσις νὰ μὴ σκέπτεσαι τὸ ποῦ εἶσαι ἀλλὰ τὸ τὶ πρέπει νὰ κάνῃς.
Γιὰ αὐτοὺς λοιπὸν τὸ τὶ πρέπει νὰ κάνουν εἶναι πάντα πάρα πολὺ σοβαρό.
Χορεύει πυῤῤίχιο ὁ Μπουτάρης;
Μπᾶ… Πρὸς Σέῤῥα τὸν βλέπω νὰ χορεύῃ…
Γιὰ νὰ μὴ πῶ πὼς τώρα τελευταῖα σκέπτεται καὶ τὰ ἀναστενάρια…
Ἀλλὰ κάνει καὶ κάτι φιγοῦρες… Μμμμ… Λεβέντικες τώρα τελευταῖα… Μόνον ποὺ δὲν εἶναι ποντιακῶν καταβολῶν. Ἀπὸ τὸ σόι τοῦ Νενέκου φέρνουν!
Τοῦμπες κάνει τὸ πιντί…
Τοῦ ἐκόλλησε νὰ ἐλέγξῃ τὶς ποντιακὲς ὀργανώσεις, κατὰ πῶς γουστάρει στὸν ἴδιο καὶ στοὺς ὅσους τὸν Συνέχεια
«Εἴμαστε ἕνας λαὸς μὲ παλληκαρίσια ψυχή…»
«Εἴμαστε ἔνας λαὸς μὲ παλληκαρίσια ψυχή, ποὺ κράτησε τὰ βαθειὰ κοιτάσματα τῆς μνήμης του σὲ καιροὺς ἀκμῆς καὶ σὲ αἰῶνες διωγμῶν καὶ ἄδειων λόγων…
Τώρα ποὺ ὁ τριγυρινός μας κόσμος μοιάζει νὰ θέλῃ νὰ μᾶς κάνῃ τροφίμους ἑνὸς οἰκουμενικοῦ πανδοχείου… θὰ τὴν ἀπαρνηθοῦμε ἄραγε αὐτὴν τὴν μνήμη; Θὰ τὸ παραδεχθοῦμε τάχα νὰ γίνουμε ἀπόκληροι;»
Συνέχεια
Ἡ Ῥεπούση κι ὁ ψαρᾶς τῆς λιμνοθαλάσσης.
Ἄν καὶ μὲ τὸν Ἀλβερέλ, ποὺ ἀναφέρεται στὸ τέλος τοῦ ἄρθρου, δὲν ἐπιθυμῶ σοβαρὲς σχέσεις, γενικῶς συμφωνῶ μὲ τὰ ὅσα γράφει ὁ …ψαρᾶς τοῦ Μεσολογγίου.
Ἡ μανδὰμ Ῥεπούση, ἡ βο(υ)λευτὴς τῶν 1627 ψήφων, δὲν δικαιοῦται οὔτε νὰ ὁμιλῇ οὔτε νὰ τὸ παίζῃ ἐκπρόσωπος κάποιου. 1627 κολλητοί της, ποὺ τοὺς ἔταξε κάτι ἤ ποὺ τοὺς ἐξυπηρέτησε σὲ κάτι ἤ ποὺ τέλος πάντων δὲν κατάλαβαν τὸ εἶδος της, δὲν εἶναι ἀντιπροσωπευτικὸ δεῖγμα πληθυσμοῦ καὶ σαφῶς δὲν ἔχει οὐσιαστικῶς δικαίωμα νὰ παραμένῃ μέσα στὸ κΥνοβούλιο. Πολλῷ δὲ μᾶλλον νὰ ἐκφέρῃ λόγο.
Συνέχεια