Σήμερα ὁ Νετάκιας θὰ μᾶς κάνῃ λίγο νὰ θυμηθοῦμε τὰ παλαιά.
Μίαν ἄλλην Κατοχή, ἕναν Θάνατο καὶ ἕναν Ὕμνο.
Ἔχει δίκαιον.
Πολλὰ τὰ κοινά σημεῖα…
Μόνον ποὺ ἀκόμη δὲν ἔχουμε τὸν ποιητή. Στὴν θέσι του κάποιοι πασχίζουν νὰ κηδέψουν τὴν Ἑλλάδα.
Θρῆνος τότε… Θρῆνος βαρύς… Θρῆνος ἀπέραντος…
Καὶ μετὰ μία Ἀνάστασις… Ποὺ ὅμως ἢθελε κι αὐτὴ τὸν χρόνο της γιὰ νὰ φθάσῃ!
Ἠχῆστε οἱ σάλπιγγες λοιπόν! Καμπᾶνες βροντερές! Ἔτσι πρέπει! Ὁ Πόλεμος ἔφθασε! Καὶ θὰ νικήσουμε!
ἀπό τά νέα
Κάποτε ὑπῆρχαν λευκὰ ἄλογα μὲ βοῦλες.
Οἱ ἄνθρωποι τῶν σπηλαίων τὸ ἄφησαν ὡς πληροφορία, χαραγμένο στὰ βράχια. Ἀλλὰ οὐδεῖς τό ἐπίστευσε.
Τὸ παρακάτω μοῦ ἔστειλε ὁ Τᾶσος.
Εἶναι γεγονός ἐδῶ καὶ χρόνια. Τὸ ἐγνώριζα καὶ τὸ ἐθαύμαζα. Μάλιστα κάπου πρέπει νὰ ἔχω φωτογραφίες του.
Τί εἶναι ἕνας διάττων ἀστήρ;
Ἕνα πεφταστέρι. Δῆλα δή διαστημικὴ σκόνη ἢ μικροσκοπικὰ κομμάτια ἀπὸ μετεωρῖτες ποὺ εἰσέρχονται στὴν ἀτμόσφαιρα.
Λάμπουν ὅμως… Καὶ λάμπουν δυνατά… Σχεδόν φωτίζουν…
Παράδεισος!
Κυριολεκτικῶς!
Ἕνας τόπος μαγικός, παρ’ὅ,τι τεχνητός, ἀνάμεσα στὰ βουνὰ καὶ στὶς μακεδονικὲς πεδιάδες.
Πόσο μακριά ἀπὸ τὸν θόρυβο τῶν πόλεων. Ἀπὸ τὴν μόλυνσι. Ἀπὸ τὴν φθορά!
Ἕνα ἀνθρώπινο ἔργο ποὺ διόλου δὲν θὰ κατηγορήσω.
Ἔχει μόνον προσφέρει.
