Κάπου διάβασα, πρὸ μερικῶν ἡμερῶν, μίαν ἀνάλυσιν γιὰ τὰ ἀκραῖα κοινωνικὰ φαινόμενα , ποὺ τείνουν νὰ ἐκδηλωθοῦν. Ἀνησυχητικόν, σκέφθηκα. Παραλλήλως διαπιστώνω καθημερινῶς ἐντάσεις, ὀργή, θυμό… Ἀνησυχητικόν, σκέπτομαι, καθημερινῶς.

Πρῶτα, ὅσο κι ἐὰν αὐτὸ ἀκούγεται κάπως …παράλογον, ἐπιβάλλεται νὰ αἰσθανθῇ τὸ ἄτομον ἐλεύθερο μέσα του.

Ὅλοι αὐτοί, οἱ χαμένοι στὸν κόσμο τους ἀποδομητὲς τῶν πάντων, ἐὰν δὲν εἶναι μισθοδοτούμενα ὄργανα, ἕνα ἀποδεικνύουν διαρκῶς, μὲ τὶς συμπεριφορές τους καὶ τὶς δολιοφθορές τους: γυρεύουν, στὴν πραγματικότητα, μίαν Πατρίδα. Γυρεύουν ἕναν τόπο κι ἕναν σκοπό, ἀλλὰ διαρκῶς διαψεύδονται καὶ καταλήγουν ἀδίκως καὶ ἀσκόπως περιπλανώμενοι.