Καὶ αὐτὴ ἡ ἄλλη «πραγματικότης» δὲν εἶναι εὐκόλως ἀντιληπτὴ μὲ τὶς πέντε μας αἰσθήσεις, ἀλλὰ εἶναι σίγουρα κατανοητή, ἰδίως ὅταν κλείνουμε τὰ μάτια μας καὶ ἑστιάσουμε ἀποκλειστικῶς καὶ μόνον στὰ ὅσα ἡ «φωνὴ τῆς διαισθήσεως» μᾶς «ψιθυρίζει».
Ἡ αὐτοεκτίμησις ξεκινᾶ μὲ τὸ …καλημέρα!!!
Ἡ πρώτη μας καλημέρα, αὐτὴ ποὺ «πιάνει τόπο», ὑπὸ ὁποιεσδήποτε συνθῆκες, εἶναι αὐτὴ ποὺ λέμε στὸν ἑαυτόν μας. Δὲν εἶναι τυχαῖο ποὺ τὸ πρῶτο κέντημα, στὰ παλαιότερα χρόνια, μίας κοπέλλας ἦταν τὸ «Καλημέρα»! Κάτι περισσότερο ἐγνώριζαν οἱ παπποῦδες καὶ οἱ γιαγιάδες μας… Τὸ καλημέρισμα τοῦ ἑαυτοῦ μας, μὲ ἕνα ὅσο τὸ δυνατὸν πιὸ ἐγκάρδιο χαμόγελο, … Συνέχεια
Ἱστορίες ποὺ μένουν βαθειὰ μέσα μας…
Ἀμέσως ἄναψα ἕνα καρβουνάκι κι ἔβαλα τριαντάφυλλο λιβάνι. Διάβασα ξανὰ τὸ βιβλίο τοῦ φιλολόγου – καθηγητοῦ μου, τῶν πρώτων τάξεων τοῦ Γυμνασίου.
Δίχως «σκάψιμο» δὲν γίνεται «φύτεμα»…
Διαβιοῦμε σὲ ἕναν κόσμο τέτοιον, ὅπου μάθαμε νὰ «προσαρμοζόμεθα» τόσο, ὅσο νὰ «χωροῦμε» μέσα σὲ ὅλο καὶ στενότερα ὅρια. Ὅρια τέτοια ποὺ πλέον δὲν κρίνονται, δὲν ἐπανεξετάζονται καὶ διαρκῶς μᾶς ἀπομειώνουν τὰ πεδία δράσεως. Ἐντὸς αὐτοῦ τοῦ ἀσφυκτικοῦ, μὲ αὐξητικὲς τάσεις πιέσεως, σκηνικοῦ, εἴμεθα ὑποχρεωμένοι καὶ νὰ ἐπιβιώνουμε καὶ νὰ ἀνθέχουμε ἀλλὰ καὶ νὰ στηρίζουμε, κατὰ … Συνέχεια
Σαράντα πέντε Γιάννηδες…
Τέταρτοι στὴν σειρὰ τῶν δημοφιλεστέρων ὀνομάτων στὸν Ἑλληγνικὸ πληθυσμό. 380.000 Γιάννηδες καὶ 130.000 Ἰωάννες περιμένουν σήμερα εὐχές!
Γιά νά …«καθαρίσουμε» ἤ γιά νά ἐπαναδομήσουμε;
Κάθαρσις ἀπὸ ἐδῶ ἀκούγεται… Νὰ πᾷν οἱ κλέφτες στὴν φυλακή, ἀκούγεται παρὰ πέρα… Νὰ ἐπιστραφοῦν τὰ κλαπέντα, ἀναμένουν πολλοί… Νά, τέλος πάντων, μὲ κάποιον τρόπο, ἐὰν καὶ ὅσο εἶναι δυνατόν, νὰ διορθώσουμε αὐτὰ ποὺ ἔχουμε, τὰ χαλασμένα, τὰ βρώμικα, τὰ γκρεμίδια… Δῆλα δὴ αὐτὸ τὸ ἄῤῥωστο σῶμα, τὸ μολυσμένο, τὸ βρωμερὸ νὰ τὸ κρατήσουμε, γιὰ … Συνέχεια