Ὅσο κι ἐὰν τὸ ἀποφεύγουμε.. Ὅσο κι ἐὰν μᾶς τρομάζῃ… Ὅσο κι ἐὰν ἔχουμε κουρασθῆ… Ὅσο κι ἐὰν αἰσθανόμεθα ἐδῶ καὶ καιρὸ ἡττημένοι… Ὅσο κι ἐὰν ἡ «λογικὴ» μᾶς ὑπαγορεύει νὰ παραιτηθοῦμε… Ὅσο κι ἐὰν θὰ προτιμούσαμε νὰ κρυφθοῦμε ἀπὸ τὸ …«Μοιραῖον»… …δὲν ὑπάρχει ἄλλος τρόπος γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ διαφυλάξουμε στοιχειωδῶς κάτι ἀπὸ ὅσα … Συνέχεια
Ἡ ψυχὴ ἔχει τὸν δικό της κονιορτό…
Καλημέρα!!! Μὲ Ἀγάπη, Ὀμορφιά, Φῶς καὶ Θαύματα!!!
Κάποιες φορὲς πρέπει καὶ νὰ χάνω…
Ἐὰν αἰσθάνομαι πὼς κάτι στὴν ζωή μου εἶναι λάθος…. Ἐὰν εἶτε ἡ διαίσθησις, εἶτε ἁπλῶς ἡ αἴσθησις, μοῦ θυμίζουν καθημερινῶς πὼς κάτι δὲν εἶναι καλό, δίχως ἀπαραιτήτως νὰ μπορῶ νὰ τὸ προσδιορίσω. Τότε, συνήθως, ὅταν αὐτὰ τὰ συναισθήματα καταλαμβάνουν ὅλο καὶ μεγαλύτερο χῶρο, ἐγὼ πρέπει κάτι νὰ ἀφήσω, μικρὸ ἤ μεγάλο. Τὸ τὶ εἶναι αὐτό, … Συνέχεια
Ὅλα μέσα μας κρύβονται…
Οἱ παρελθοῦσες σχέσεις μὲ τὴν ἀγάπη, οἱ παιδικὲς μνῆμες, οἱ ἀνεκπλήρωτες προσδοκίες καὶ οἱ πεποιθήσεις βρίσκονται ὅλα συσκευασμένα στὴν γλῶσσα τοῦ παρόντος. Ἑπομένως τὸ «σ’ ἀγαπῶ» ἐπεκτείνεται στὰ ἐξῇς:
Γνωρίζουμε πὼς θὰ ματώσουμε, ἀλλά…
…δὲν κάνουμε κάτι, στὴν πλειοψηφία μας, γιὰ νὰ προλάβουμε τὶς ἐξελίξεις. Θὰ πονέσουμε… Θὰ κτυπηθοῦμε ἀλύπητα… Θὰ πέσουμε τσακισμένοι, ἀδυνατώντας νὰ ξανὰ σηκωθοῦμε… Θὰ περάσουμε μέσα ἀπὸ φωτιὰ καὶ ἀτσάλι… Θὰ χαθοῦμε ἢ θὰ χάσουμε ἀγαπημένους μας συντρόφους… Μά, στὸν πόλεμο, ποὺ ἤδη ξεκίνησε, ὑπάρχουν πάντα θύματα. Ἔτσι κι ἀλλοιῶς ἡ Ἐλευθέρια δὲν χαρίζεται. Κερδίζεται … Συνέχεια
Τῆς ὀμορφιᾶς περίσσευμα…
Ἀνατολὴ… Δύσις… Στὸν βοῤῤᾶ καὶ στὸν Νότο… Τῆς ὀμορφιᾶς περίσσευμα!!!