Πρῶτα λοιπὸν θὰ ἀποφασίσουμε, μόνοι μας, τὸ ἐὰν ἀντέχουμε ἀκόμη λίγο (κι ἀκόμη λίγο… καὶ ἀκόμη… καὶ ἀκόμη…!!!) νὰ παραμένουμε φυλακισμένοι καὶ μετά, ἐὰν ἔχουμε κατανοήση πλήρως τὰ γιατί μας, τότε ναί, οἱ φυλακὲς εἶναι περιττές.
Οἱ Ἔρωτες στὰ πόδια τῆς Ὀμορφιᾶς…
«Οὐρανία, πολυτραγουδισμένη Ἀφροδίτη, […], Μητέρα τῶν Ἐρώτων…» (Ἀπὸ τοὺς Ὀρφικοὺς Ὕμνους)
Ἀδυνατοῦμε νὰ ἐπέμβουμε μόνον σὲ δύο ἡμέρες μας…
«Ὑπάρχουν μόνον δύο ἡμέρς στὴν ζωή σου, μὲ τὶς ὁποῖες δὲν μπορεῖς νὰ κάνῃς κάτι. Ἡ πρώτη ὀνομάζεται «ἐχθές» καὶ ἄλλη ὀνομάζεται «αὔριο»…»
Χρειάζεται ἕνα …τέλος πρὸ τῆς ἐκκινήσεως!!!
Καὶ ἀπέραντος κόπος. Ποῦ ἀκριβῶς ὅμως εἴμαστε σήμερα; Θέλουμε δὲν θέλουμε, τὸ σημεῖον ὅπου σήμερα στεκόμεθα εἶναι ἡ «ἄκρη τοῦ γκρεμοῦ». Κοινῶς; Σὲ λίγο, πολὺ λίγο, καταῤῥέουν ὅλα κι ὅλοι ὁριστικῶς, μὲ ἀπίστευτα ὀδυνηρὸ τρόπο. Καί, μεταξύ μας, ἔτσι πρέπει, διότι ἡ Ὕβρις ἐπερίσσευσε…
Φοβόμαστε μόνον ὅταν …ἀγνοοῦμε!!!
Τὴν δύναμίν μας… Τὴν ἀλήθεια… Τὶς λεπτομέρειες… Τοὺς ἑαυτούς μας…
Νέα σήραγγα…
Νέα σήραγγα… Μὰ στὸ τέλος διακρίνω φῶς ἡμέρας. Τοῦ τραίνου μὲ τ’ ἀστέρια ἡ σήραγγα εἶναι ἐπικίνδυνη.