Ἡ ἐποχή μας ἐπιτάσσει πλέον διαφορετικὲς ὀπτικὲς καὶ χειρισμοὺς τῶν καταστάσεων. Αὐτά, ποὺ ἔως σήμερα γνωρίζαμε ὡς ὀρθά, δίκαια, νόμιμα, ἠθικά, ἰδανικά, ἀνθρώπινα, ἕνα ἕνα γκρεμίζονται καὶ καταστρέφονται, προβληματίζοντάς μας καὶ γιὰ τὴν ἀλήθεια τους, ἀλλὰ κυρίως γιὰ τὸ ἐὰν πρέπῃ, καὶ σὲ ποιὸν βαθμό, νὰ προστατευθοῦν καὶ νὰ διαφυλαχθοῦν.
Μπορεῖς -εἶμαι σίγουρη γιὰ αὐτὸ ποὺ σοῦ λέω- νὰ πλοηγήσῃς κυριολεκτικὰ τὸ μυαλό σου καὶ νὰ ἐπιλέξῃς τὸ τὶ ἐσὺ -καὶ μόνον ἐσύ- θέλεις νὰ γίνῃ… Δὲν λέω ὅτι μπορεῖς νὰ ἐλέγξῃ ὅλα ὅσα σοῦ συμβαίνουν κατὰ τὴν διάρκεια τῆς ἡμέρας, ἀλλὰ μπορεῖς νὰ ἐλέγξῃς πόσο σὲ ἐπηρεάζουν.
Τὰ πάντα στὴν ζωή μας ἐξαρτώνται ἀπὸ ἀποφάσεις, τὶς ὁποῖες θὰ ὑλοποιήσουμε, ἤ ὄχι. Κάθε φορὰ ποὺ μία ἀπόφασίς μας ὑλοποιεῖται, ἐμεῖς γεμίζουμε ἐνέργεια, ἀνακούφισιν, χαρά, ἱκανοποίησιν, αὐτοεκτίμησιν, αὐτοσεβασμὸ μὰ κυρίως πλημμυρίζουμε ἀπὸ ἔρωτα γιὰ τὴν ζωή. Κι αὐτὴ ἡ πληρότης συναισθημάτων δύσκολα «κλέβεται» ἀπὸ τὰ πάθη ἄλλων.
Πολλοὶ ἄνθρωποι κτίζουν σχέσεις ἐπάνω σὲ ἀπωθημένα. Ἔτσι θεωροῦν ἐπιτυχία τὸ νὰ ἔχουν τὸ «ἐπάνω χέρι» στὶς σχέσεις. Πάντα θὰ βρεθῆ κάποιος ποὺ θὰ συνάψη αὐτὸ τὸ σιωπηρὸ συμβόλαιο τῆς ὑποταγῆς. Ἀλλὰ δὲν εἶναι εὐχαριστημένος κάποιος ἐκ τῶν δύο, γιατὶ ἁπλὰ ἡ σχέσις βασίζεται στοὺς φόβους.
…καὶ γιὰ αὐτὸ καλὸ εἶναι νὰ ἀρχίσουμε νὰ προετοιμαζόμεθα καταλλήλως καὶ ἀρκούντως.
Στὰ τόσα χρόνια τῆς ἱστορίας δὲν μπόρεσε κάποιος νὰ ἀπαντήσῃ μὲ βεβαιότητα γιὰ τὸ ἐὰν ὁ κόσμος ἄλλαξε ἢ ἐὰν ἦταν πάντα τὸ ἴδιο καλὸς ἢ τὸ ἴδιο κακός.
