Ἀνασαίνω βαθειά… Νὰ φθάσῃ ὁ ἀέρας σὲ κάθε μου κύτταρο… Νὰ αἰσθανθῷ τὴν δύναιμιν ποὺ μὲ αὐτὴν μὲ γεμίζει… Κι ὅσο ἀνασαίνω, τόσο πεισμώνω… Ἔχω ἀκόμη δυνάμεις… Ἔχω ἀκόμη θέσιν στὸν πλανήτη… Πῆρα τὴν ἀνάσα μου… Πρέπει νὰ ἐπιστρέψῃ τὸν Ἀγώνα…!!!
Μὰ ἡ δουλεία οὐδέποτε ἔπαυσε! (ἀναδημοσίευσις)
Ἄλλαξε ὄνομα! Ἄλλαξε νονούς… Ἄλλαξε δουλεμπόρους, ἀλλὰ δουλεία παρέμεινε… Διότι ἐὰν καλοεξετάσουμε τὴν ἱστορία τῆς δουλείας στὸν πλανήτη, θὰ σταματήσουμε μὲ πόνο στὴν Ἀφρική. Καὶ τότε θὰ συνειδητοποιήσουμε πὼς οὐδέποτε ἔπαψε καὶ μόνον ἄλλαξε τρόπους ἐπιβολῆς…. Ὄχι πὼς δὲν ὑπῆρχε δουλεία καὶ στὴν ἀρχαιότητα. Ἀλλὰ τοὐλάχιστον στὴν Ἀρχαία Ἑλλάδα ἡ δουλεία ἦταν κάτι ποὺ
Ἡ καλημέρα νὰ εἶναι τῆς καρδιᾶς…
Ὅταν ἡ ἡμέρα μας ξεκινᾶ, εἶτε ἀπὸ συνήθεια, εἶτε ἀπὸ μίμησιν καλημερίζουμε τοὺς συνανθρώπους μας. Σπανίως ὅμως αὐτὸ τὸ καλημέρισμα πηγάζει ἀπὸ τὴν καρδιά μας… Σπανίως …εἴμαστε ἐκεῖ, μὲ ὅλο μας τὸ εἶναι…
8 Ὀκτωβρίου 1827. Ἡ Ναυμαχία τῆς …«ἀπελευθερώσεώς μας»
Πατώντας ἐπάνω στὸν παρακάτω σύνδεσμο μπορεῖτε νὰ διαβάσετε ὅλην τὴν σχετικὴ ἔρευνα. 8 Ὀκτωβρίου 1827. Ἡ Ναυμαχία τῆς …«ἀπελευθερώσεώς μας»
Νά ἐλευθερώσουμε τό παιδί πού κρύβουμε μέσα μας;
Ναί, νὰ τὸ ἐλευθερώσουμε. Νὰ τὸ βγάλουμε ἀπὸ ντουλάπες, ἀπὸ ἀραχνιασμένα ὑπόγεια… Νὰ πετάξουμε κάθε τὶ ποὺ τὸ κρύβει ἤ τὸ πνίγει… Νὰ τοῦ ἀναγνωρίσουμε δικαίωμα στὴν ζωή… Νὰ τὸ …«ταΐσουμε» γιὰ νὰ ξαναζωντανεύσῃ… Νὰ τοῦ δόσουμε χῶρο καὶ χρόνο γιὰ νὰ ἐκδηλωθῇ…
Ἡ μετάδοσις τῆς πληροφορίας. (ἐπανάληψις)
Ἔχουμε ἀναρωτηθεῖ γενικῶς γιά τό τί ἀντίκτυπο ἔχουν οἱ συμπεριφορές μας; Μᾶς ἔχει ἀπασχολήσει τό πόσους ἀνθρώπους ἐπηρεάζουμε ὅταν εἴμαστε νευρικοί, θυμωμένοι ἤ χαρούμενοι; Ἔχουμε συνειδητοποιήσει πώς τελικῶς τόν κόσμο μας τόν δομοῦμε καί τόν ἀποδομοῦμε κατά τά …κέφια μας;