Βγῆκε ὁ τζήμερος πρὸ ἡμερῶν καὶ κατήγγειλε τοὺς «ἐκπαιδευτικοὺς» γιὰ τὰ μύρια ὅσα. Καί, σὲ κάποιο ἐπίπεδον, σαφῶς συμφωνοῦμε ὅλοι μας, λίγο ἔως πολύ, μαζύ του (πλὴν αὐτῶν ποὺ θίγονται, ἐμμέσως ἢ ἀμέσως, λόγῳ ἐπαγγελματικῆς/οἰκονομικῆς τους ἐξαρτήσεως, ἀπὸ τὸ ὑπάρχον κρατικοδίαιτον σύστημα).
Μία πραγματικὴ ἱστορία… Φωτογραφία τοῦ 1948 ποὺ δείχνει τὸν τότε 13χρονο Χρῆστο Λάππα στὸν καταυλισμὸ τοῦ ΟΗΕ στὰ Ἰωάννινα, ὅπου εἶχε μεταφερθῇ, προερχόμενος ἀπὸ τὴν ὀρεινὴ περιοχὴ τῶν Ἰωαννίνων.
Πιστεύω ὅτι τὸ πρόβλημα τῆς πτώσεως τζίρου στὰ καταστήματα ἑστιάσεως δὲν εἶναι μόνο ὁ ἀντικαπνιστικὸς νόμος. Αὐτὸς εἶναι ἡ ἀφορμὴ σὲ ἕνα πιὸ οὐσιαστικὸ ζήτημα. Αὒτὸ τῆς ὑπάρξεως τόσων ἀπίθανα πολλῶν καταστημάτων ὑγειονομικοῦ ἐνδιαφέροντος, ποὺ ἐκετινάχθησαν τὰ χρόνια της κρίσεως.
Δὲν ξέρω γιὰ σᾶς, ἀλλὰ ἔγω ἐὰν ἔβλεπα σὲ κατάλογο ἐστιατορίου τὶς φακές, τὴν ὀμελέτα, τὰ μακαρόνια μὲ κιμὰ, τὸν σκέτο ἀρακά, ἀλλὰ καὶ τὴν φασολάδα, ἀπὸ 12,50 εὐρῶ τὴν μερίδα σὺν ΦΠΑ, θὰ εἶχα σηκωθῆ καὶ θὰ τὴν ἔκανα μὲ χίλια.
Τὴν Κυριακὴ 5 Ἰανουαρίου, στὴν πλατεία Συντάγματος, εἶχε ὀργανωθῇ συγκέντρωσις (4-7μμ) τῶν ἡττημένων φιλοτούρκων ἰσλαμιστῶν τῆς Συρίας (FSA) γιὰ νὰ διαμαρτυρηθοῦν γιὰ τὴν Κυβερνητικὴ ἐπέμβαση στὸ τελευταῖο προπύργιο τῶν τζιχαντιστῶν (ISIS-Al Nusra) στὴν Ἰντλίμπ.
Ἔγραφα πρὸ ἡμερῶν τὶς σκέψεις μου, ἐπ ἀφορμῆς μίας φωτογραφίας, πού, κατὰ τὸ «The Economist» τῶν Rothschild, εἶναι ἡ φωτογραφία τῆς δεκαετίας. Λίγο ἔως πολὺ λοιπὸν ἰσχυριζόμουν πὼς ἡ «γραμμὴ» ποὺ ἐξηγγέλθη, ἀπὸ αὐτὸ τὸ ἐργαλεῖον προπαγάνδας εἶναι τελείως διάφορη αὐτῆς πού, κάποιοι, ἰσχυρίζονται πὼς ἦταν.
