Σὲ μία γελοιογραφία τοῦ Δημήτρη Χαντζοπούλου ἀπὸ τὶς ἀρχὲς τῆς οἰκονομικῆς κρίσεως, δύο φιγοῦρες, ποὺ ἀπὸ τὰ λόγια τους συμπεραίνουμε ὅτι πρόκειται γιὰ δημοσίους ὑπαλλήλους, συνομιλοῦν γιὰ τὸ φλέγον (τότε) θέμα τῆς ἐπικειμένου ἀξιολογήσεως στὸ Δημόσιο. Εἶναι ἀραχτοὶ στὶς καρέκλες τους, τὰ πόδια ἁπλωμένα νὰ ἀναπαύονται σὲ ἄλλες καρέκλες. Λέει ὁ ἕνας: «φοβᾶμαι τώρα μὲ … Συνέχεια
Ἐπαναλαμβάνομαι… καὶ ἴσως νὰ καταντῶ κουραστική… Ἐὰν δὲν μποροῦμε νὰ σβήσουμε τὶς τηλεοράσεις μας, τότε προτιμότερον εἶναι, ἀν τὶ τῶν δελτίων εἰδήσεων νὰ καταπιαστοῦμε μὲ μίαν ἑλληνικὴ ταινία… Ὁποιαδήποτε… Δὲν ἔχει σημασία… Ἀκόμη κι αὐτὲς μὲ τὸ μαῦρο κι ἄραχνο κλᾶμα, εἶναι πολὺ καλλίτερες ἀπὸ τὸ νὰ δοῦμε εἰδήσεις…
Αὐτὴ εἶναι ἡ εἰκόνα σήμερα ἔξω ἀπὸ τὴν Κεντρικὴ Δημοτικὴ Βιβλιοθήκη Θεσσαλονίκης. Μία εἰκόνα χίλιες λέξεις. Σκισμένη καὶ κουρελιασμένη κυματίζει «γεμάτη ντροπὴ» ἡ Ἑλληνικὴ σημαία. Καὶ δὲν εἶναι ἡ μοναδικὴ περίπτωσις.
Σύγχρονα ἐκπαιδευτικὰ συστήματα, γνωστὰ καὶ ὡς:
Ἤ φύσει κοντός… Ἤ φύσει λεπτός… Αὐτὴν τὴν κουβέντα, τὸ «ἐμεῖς εἴμαστε φύσει ἀριστεροί», πρὸ ἐτῶν, μοῦ τὴν εἶπε δασκαλάκος κουκουρούκου. Ὅταν προσεπάθησα, πνίγοντας τὴν ὀργή μου μὰ καὶ τὸ γέλιο μου, νὰ τοῦ ἐξηγήσω πὼς τὸ «φύσει» σημαίνει κάτι τελείως διαφορετικὸ ἀπὸ αὐτὸ ποὺ εὐαγγελίζετο, μὲ ἕνα ἠλίθιο χαμόγελο, γιὰ νὰ δικαιολογήσῃ τὴν βλακώδη … Συνέχεια
Τὰ χειρότερα ἐγκλήματα σὲ βάρος τῆς ἀνθρωπότητος δὲν τὰ σχεδίασαν δαιμονικὰ τέρατα.
