Οἱ σχέσεις μᾶς δίδουν τὴν εὐκαιρία νὰ ἀναπτυχθοῦμε.

Οἱ σχέσεις ἀρχίζουν ἀπὸ ἐμᾶς.
Ὅταν θεραπεύουμε τὸν ἑαυτό μας τότε θεραπεύουμε τὶς προσωπικές μας σχέσεις, τὴν οἰκογένεια καὶ τὸν πλανήτη.
Ὅταν ὑπάρχουν ἀμφιβολίες, ἀρνητικότητα ἤ κριτικὴ ἀπέναντι στὸν ἑαυτό μας, αὐτὴ ἡ ἔλλειψις εὐθυγργαμμίσεως δημιουργεῖ ἀντιθέσεις καὶ μὲ τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους γύρω μας.
Οἱ ἄλλοι εἶναι ἔνας καθρέπτης αὐτοῦ ποὺ εὑρίσκεται μέσα μας καὶ ἀντανακλοῦν αὐτὴ τὴν ἐσωτερική μας πάλη. Συνέχεια →

Μὰ εἶμαι …ἀξιαγάπητος!!!

Δῶσε στὸν ἑαυτό σου τὴν ἄδεια νὰ σκεφθῇ αὐτὰ ποὺ θέλει ἀλλὰ δὲν ἔχει ἀποκτήσει ἀκόμη καὶ ἐπιστράτευσε ὅλους τοὺς πόρους σου, ὅλα τὰ τάλαντά σου καὶ ὅλη τὴν δύναμι τῆς θελήσεώς σου γιὰ νὰ τὰ κάνῃς πραγματικότητα.
Φόρεσε ἐκεῖνο τὸ μπλουζάκι ποὺ ἡ στάμπα του γραφεῖ: «εἶμαι, εἶμαι ἀξιαγάπητος, εἶμαι ὁλοκληρωμένος, μπορῶ νὰ μάθῳ, μπορῶ νὰ γίνῳ αὐτὸ ποὺ μοῦ ταιριάζει!!!». Συνέχεια →

Σπέρνεις καὶ περιμένεις…

Ἂν κάποιος φυτεύσῃ μαρούλια, δὲν θὰ μαζεύση ντομάτες.
Ἂν κάποιος σπείρῃ θετικὲς σκέψεις στὸ ὑποσυνείδητό του, τότε αὐτὸ ποὺ θὰ φυτρώση στὸν δικό του μυστικὸ κῆπο εἶναι ἡ χαρὰ καὶ ἡ αἰσιοδόξια.
Σπέρνεις καὶ περιμένεις.
Καὶ περιμένεις λίγο ἀκόμη, καὶ λίγο περισσότερο…… Συνέχεια →

Εἶσαι ἀρκετός…

Δέξου ὅτι εἶσαι ἀρκετός.
Δὲν ἔχεις τὴν ἀνάγκη νὰ δείχνῃς κάτι ποὺ δὲν εἶσαι.
Δὲν ἔχεις τὴν ἀνάγκη νὰ ἀποδεικνύῃς τὸν ἑαυτό σου.
Δεὲν ἔχεις τὴν ἀνάγκη νὰ ὑποχωρῇς στοὺς φόβους σου καὶ νὰ κρύβῃς τὸν ἀληθινό σου ἑαυτό. Συνέχεια →

Ἀπολυτότης.

Χρειάζεται; Καί πότε;

Θεωρητικῶς πρέπει νὰ εἴμαστε διαλακτικοί, ἐπικοινωνιακοί, δημοκρατικοί.
Μά εἶναι δυνατόν νά συμβῇ αὐτό στά πάντα; Ἤ μήπως σέ κάποια ἀπό αὐτά θά μποροῦσε νά συμβῇ; Καί ποιά εἶναι αὐτά;

Ἄς ξεκαθαρίσουμε κάτι πολὺ σημαντικό.
Ἀπολυτότης θὰ μποροῦσε νὰ ὑπάρχῃ ΜΟΝΟΝ ὅταν βεβαιωμένα αὐτὸ γιὰ τὸ ὁποῖον συζητᾶμε εἶναι ἀδιαπραγμάτευτον. (Ὅπως γιὰ παράδειγμα μία ἐπιστημονικὴ ἀπόδειξις…!!!)
Ὅμως…

Συνέχεια →

Πῶς ξεπερνῶ ἕναν πρόβλημα;

Μὲ τὸ νὰ ἀντιμετωπίζῳ τὸ πρόβλημά μου σὰν νὰ ἔφθασε τό τέλος τοῦ κόσμου, ὅσο σοβαρὸ κι ἐὰν εἶναι τὸ πρόβλημά μου, εἶναι ἡ μεγαλυτέρα παγίδα ποὺ μποροῦμε νὰ πέσουμε.
Διότι δὲν ὑπάρχει πρόβλημα ποὺ νὰ μὴν λύνεται…
Ἀλλὰ ἀκόμη κι ἐὰν ΔΕΝ λύνεται, μποροῦμε πολὺ εὔκολα νὰ ἀποφασίσουμε γιὰ τὸ ἐὰν θὰ τὸ ἀφήσουμε …πίσω μας ἤ ἐὰν θὰ τοῦ ἐπιτρέψουμε νὰ μᾶς διατηρήσῃ φυλακισμένος στὰ δικά του ὅρια!!! Συνέχεια →