Οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι θεωροῦν ὄμορφους τοὺς ἄλλους, ἀλλὰ ὄχι τοὺς ἑαυτούς τους.
Ὅμως ὁ κάθε ἄνθρωπος δημιουργήθηκε ἀπὸ τὸ πνεῦμα μὲ σκοπὸ νὰ εἶναι ἀληθινὰ ὄμορφος.
Μποροῦμε νὰ φανερώσουμε στὸν κόσμο τὴν μοναδικὴ ἀκτινοβολία μας μόνον ἀφοῦ ἐμεῖς πρῶτοι ἀναγνωρίσουμε τὴν ὕπαρξί της. Συνέχεια
Φαίνεται, τα γεννέθλια μου ενέπνευσαν τον φίλο μου Tom Papatolis για αυτή τη βαθυστόχαστη (όπως αυτοσαρκαστικά την αποκαλεί) πολιτική ανάλυση.
Παρακαλώ διαβάστε τη και πέστε μου ειλικρινά άν διαφωνείτε κάπου..!!
Το Βρώμικο Δωμάτιο.
Θυμάμαι πριν χρόνια κατά την ενεργή μου δράση σε διάφορα κινήματα ο παρακάτω συλλογισμός προκαλούσε συνήθως εγκεφαλικό βραχυκύκλωμα.
Αὐτὸ ποὺ ἔχουμε χάσει.
Αὐτὸ ποὺ ὁ …«πολιτισμός» μας κοροϊδεύει.
Αὐτὸ ποὺ σαφῶς καὶ ΔΕΝ ἐνδιαφέρει τοὺς πολλούς.
Κι ὅλα αὐτὰ διότι ἡ Ἀρετὴ πλέον εἶναι κάτι …περιττό!!! Συνέχεια
Συνδεόμαστε μὲ τὸν κόσμο μέσα ἀπὸ χιλιάδες κρυφὰ νήματα, πού, τὶς περισσότερες φορές, δὲν μποροῦμε νὰ τὰ διακρίνουμε.
Ὑπάρχουν τὰ νήματα τῶν προσδοκιῶν τῶν ἄλλων καὶ ἐκείνα ποὺ τὰ φτιάχνουμε ἐμεῖς, ἀπὸ ματαιοδοξία ἤ ἀπὸ φόβο.
Εἶναι εὔκολο μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο νὰ βάλουμε τὸν ἑαυτό μας σὲ ἕναν γύψο…
Κι ἂν δεν ἔχουμε τὴν ἐπίγνωσι καὶ τὴν εὐεληξία νὰ ἀπελευθερωθοῦμε ἀπ΄αὐτόν, μπορεῖ νὰ περάσουμε ὁλόκληρη τὴν ζωή μας ἐκεῖ μέσα.
Συνέχεια
Διαφορετικότητα, στὶς ἡμέρες μας, σημαίνει κάτι …ἀκραῖο. Κάτι ἔξω ἀπὸ τὴν Φύσιν, τὴν Λογικὴ καὶ τὰ ἤθη μας.
Αὐτὸ ποὺ ἀποκαλοῦν σήμερα διαφορετικότητα δὲν εἶναι κάτι ποὺ χρειάζεται ὁ πλανήτης ἀλλὰ ἀκριβῶς τὸ ἀντίθετον.
Σὲ κοινωνίες, σὰν τὶς δικές μας, ποὺ ἔχουν φθαρεῖ καὶ ποὺ ἀρνῶνται νὰ ἀποκτήσουν κοινοὺς στόχους, ἡ διαφορετικότης δὲν ὑφίσταται, μὲ τὴν πραγματική της ἔννοια. Ἁπλῶς κάθε φορὰ ἐκφράζεται τὸ παλαιὸ μὲ νέα ἐνδύματα. Συνέχεια
Ὑπάρχουν κάποιες στιγμὲς στὴν ζωή μας ἰδιαιτέρως ἐπίπονες καὶ δύσκολες.
Εἶναι ἐκεῖνες οἱ στιγμὲς ποὺ χωρίζουν οἱ δρόμοι μας μὲ ἀνθρώπους ποὺ ἀγαπήσαμε.
Αὐτὸς ὁ χωρισμός, εἶτε ὁριστικός, εἶτε περιστασιακός, εἶναι πάντα δύσκολος.
Ἐκεῖ ὅμως ποὺ δύσκολα ἀποφασίζουμε νὰ ἐπικεντρωθοῦμε, ΟΛΟΙ μας, εἶναι στὸ νὰ ἀφήσουμε αὐτὸ τὸ ἀγαπημένο πρόσωπο νὰ πάρῃ τὸν δρόμο του, δίχως νὰ πονᾶμε πολύ, ἑστιάζοντας κυρίως σὲ αὐτὰ ποὺ μοιρασθήκαμε μαζύ του κι ὄχι σὲ αὐτὰ ποὺ χάνουμε. Συνέχεια
