Κάποιες φορές, ὅταν περνῶ ἀπὸ τὴ γειτονιὰ τῶν παιδικῶν μου χρόνων, ἔρχονται οἱ μυρωδιὲς ἀπὸ τίς παιδικὲς ἀναμνήσεις, εἰκόνες κι ἀναμνήσεις ποὺ κάποιες ἀπὸ αὐτὲς μὲ πιέζουν ἀκόμη. Σχολικὰ χρόνια, τιμωρίες, ἕνα πουλὶ σκοτωμένο ἀπὸ σφεντόνα, ἡ τσέπη τοῦ παλτοῦ νὰ κολλᾷ ἀπὸ τὴν τσίχλα ποὺ ἐπιπόλαια εἶχα κρύψει τὴν ὥρα τοῦ μαθήματος, κυριακάτικα σκισμένα παντελόνια, ἀγορίστικα παιχνίδια ποὺ τὰ προτιμοῦσα ἀπὸ αὐτὰ τῶν κοριτσιῶν, ὑπέροχα πρωϊνὰ συναισθήματα, μεγάλα ὄνειρα ποὺ ἔνοιωθα ὅτι μὲ ἕνα σάλτο μπορῶ νὰ τὰ ἀγγίξω. Τὸ πιὸ μεγάλο μυστήριο ἦταν τότε γιὰ ἐμένα ὁ μπλὲ οὐρανὸς καὶ τὰ ἀστέρια, τὸ πιὸ ὡραῖο ὄνειρο μοῦ ἦταν ἡ θάλασσα καὶ ὁ μεγαλύτερος ἐφιάλτης μου ὁ καλοκαιρινὸς ὑποχρεωτικὸς μεσημεριάτικος ὕπνος. Θυμᾶμαι ἔτσι πολὺ μακρυνὰ μιὰν αἴσθησι, ποὺ μᾶλλον τὴν ἔχουν ὅλα τὰ παιδιά, κάποιες λεπτὲς διασυνδέσεις ἀνάμεσα στὰ μάτια καὶ στὰ αὐτιά, στὶς μυρωδιὲς καὶ στὶς γεύσεις, ἐταύτιζα τοὺς ἤχους καὶ τὰ γράμματα τῆς ἀλφαβήτου μὲ χρώματα, τίς γεύσεις μὲ σχήματα καὶ πολλὰ ἄλλα τέτοια. Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: αὐτοβελτίωσις
Ἄνοιξε ἕναν δρόμο…
Μόνος σου…
Ἐκεῖ ποὺ ἄλλος δὲν ἔχει πατήσει…
Ἐκεῖ ποὺ ἄλλος δὲν ἔχει φαντασθεῖ…
Ἐκεῖ ποὺ ἄλλος δὲν ἔχει ὀνειρευθεῖ…
Ἐκεῖ ποὺ ἄλλος δὲν ἔχει τολμήσει…
Ἐκεῖ ποὺ ἄλλος δὲν ἄντεξε…
Ἐκεῖ ποὺ μόνον ἐσὺ μπορεῖς…
Ἄνοιξε ἕναν δρόμο μέσα στὸ ἄγνωστον… Ἕναν δρόμο χαρᾶς, ἀνθρωπιᾶς, ἐντιμότητος, δικαιοσύνης, εἰλικρινείας, ὀμορφιᾶς…
Ἀγνόησε τὴν ἀσκήμια καὶ τὴν ψευτιά… Ἀγνόησε τὴν ἀδικία καὶ τὸν φθόνο… Συνέχεια
Ζῶ γιά ἐμέναν ἤ γιά τούς ἄλλους;
Εἶναι μία πολὺ μεγάλη ἀπόφασις νὰ ἀναλάβω τὴν εὐθύνη τῆς ζωῆς μου.
Εἶναι ὅμως ἀκόμη μεγαλυτέρα ἀπόφασις νὰ παύσω νὰ δεσμεύομαι ἀπὸ αὐτὰ ποὺ οἱ ἄλλοι θέλουν κι ἀξιώνουν ἀπὸ ἐμέναν.
Αὐτὸ δὲν σημαίνει πὼς πρέπει νὰ ἀφήσω πίσω μου ἀρχές, ἀξίες καὶ στόχους…
Αὐτὸ σημαίνει ἁπλῶς πὼς ὀφείλω στὸν ἑαυτόν μου, στὴν ἀνθρωπότητα καὶ συνεπῶς σὲ ΟΛΟΥΣ τοὺς ἄλλους, ποὺ μὲ …φρενάρουν, νὰ …ἀνατρέψω τὰ κατεστημένα καὶ νὰ λειτουργήσω ἐπὶ τέλους μέσα στὸ ἀπόλυτον ἦθος καὶ στὴν ἀπόλυτον ἀλήθεια. Συνέχεια
Ἄσε τὸ παιδὶ (καὶ μέσα σου) νὰ …πετάξῃ!!!
Πόσο δύσκολο ἀλήθεια εἶναι νά ἀποδεκτοῦμε πώς τά παιδιά μας μεγαλώνουν καί πώς πρέπει νά μάθουν νά πετοῦν μέ τά δικά τους φτερά;
Δύσκολο… Πολὺ δύσκολο…
Τὸ παιδὶ γιὰ τὸν γονέα εἶναι πάντα μικρό, εὐάλωτο, ἀνυπεράσπιστο καὶ πρέπει νὰ προστατευθῇ καὶ νὰ περιφρουρηθῇ… Καὶ νὰ ἀπὸ ἐδῶ νὰ τοῦ πετσοκόβουμε τὰ φτεράκια τους… Καὶ νὰ ἀπὸ ἐκεῖ νὰ τὰ τρομοκρατοῦμε… Καὶ νὰ λίγο παρὰ κάτω νὰ διαπιστώνουμε πὼς ναί, τὰ καταφέραμε, τὰ καταντήσαμε …φυτά!!!
Διότι αὐτὸ ποὺ ἐπιτυγχάνουμε τελικῶς εἶναι νὰ τὰ καθιστοῦμε ὅλο καὶ πιὸ ἀνίκανα νὰ ἀντιμετωπίσουν μόνα τους τὴν ζωή τους… Συνέχεια
Τὸ χάδι εἶναι δῶρο…
Ὅποτε κι ὅπου θὰ τὸ εὕρουμε, μᾶς ἀξίζει νὰ τὸ ἀπολαύσουμε.
Τὸ ἀνθρώπινο χάδι, ἀλλὰ ὄχι μόνον, εἶναι μία ἐκδήλωσις τρυφερότητος, ποὺ μᾶς προσφέρεται μὲ ἀγάπη καὶ χαρά.
Ἐὰν ἐμεῖς τὸ φοβόμαστε, τὸ χάδι δὲν θὰ μᾶς ἐγγίξη… Καὶ εἶναι κρίμα… Συνέχεια
Ἡ ἐλευθερία μου ξεκινᾶ ἐκεῖ ποὺ τελειώνουν τὰ πάθη μου!
Ὁ πραγματικὰ Ἐλεύθερος Ἄνθρωπος εἶναι αὐτὸς ποὺ μπορεῖ νὰ ἐπιλέξῃ ἀνάμεσα στὰ «πάθη» του καὶ στὰ «θέλω» του γιὰ τὸ ἐὰν θὰ τοὺς …ἀφεθῇ ἤ γιὰ τὸ ἐὰν θὰ τὰ χρησιμοποιῆ, κατὰ τὶς ἀνάγκες του.
Οὐσιαστικῶς ὁ πραγματικὰ Ἐλεύθερος Ἄνθρωπος ἐπιλέγει γιὰ τὴν εὐαρέσκειά του καὶ γιὰ τὸ πότε θὰ τὴν βιώση, ὅταν αὐτὸς κρίνῃ δίχως ὅμως νὰ γίνεται ἔρμαιο τῶν παθῶν καὶ τῶν ἐπιθυμιῶν του. Συνέχεια