Εἶμαι καλά, διότι εἶμαι ζωντανή!
Εἶμαι καλά, διότι καὶ σήμερα ὁ Ἥλιος μοῦ χαμογελᾶ, ἄν καὶ κάπως ντροπαλά…
Ἔχω τὰ χρώματα ἀπὸ τὰ φυτά… Τὸ ἄρωμά τους…
Ἔχω τὸν ἦχο τῆς θαλάσσης… Τὴν μυρωδιά της…
Ἔχω τὰ βουνά… Τὸν ἄνεμο… Τὸ νερό… Καὶ εἶναι ὅλα δικά μου… Ὅλα… Εἶναι ἐκεῖ καὶ μὲ περιμένουν νὰ τὰ γευθῶ… Νὰ τὰ ἀπολαύσω… Νὰ μοιραστῶ τὴν ὀμορφιά τους… Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: αὐτοσεβασμὸς
Ἡ ὀμορφιὰ εὑρίσκεται στὴν …προσωρινότητα!
Ὁ τρόπος ποὺ ἀντιλαμβανόμεθα τὰ πράγματα, τὰ πρόσωπα, τὶς καταστάσεις, τὰ συναισθήματα… ὅλα εἶναι μιὰ ἰδέα…
Μιὰ ἰδέα ποὺ ἐμεῖς κατασκευάζουμε γύρω ἀπὸ αὐτά… ὅπως τὴν θέλουμε… ὅπως θὰ τὴν θέλαμε… ὅπως μᾶς ἀρέσει… ὅπως τὴν ἐπιθυμοῦμε… Συνέχεια
Πόσος χρόνος ἀπαιτεῖται γιά μίαν ἀλλαγή;
Μιὰ πολὺ συνηθισμένη ἐρώτησι ποὺ μοῦ κάνουν εἶναι πόσος χρόνος χρειάζεται γιὰ νὰ κάνῃ κάποιος μιὰ ἀλλαγή.
Πρὶν ἀπὸ πολλὰ χρόνια εἶναι ἀπὸ ἐκεῖνες τὶς στιγμὲς ποῦ δεν ξεχνᾶς ποτέ, κάποιος μέσα σ΄ ἕνα σεμινάριο μοῦ ἔκανε αὐτὴν ἀκριβῶς τὴν ἐρώτησι: Πόσος χρόνος χρειάζεται γιά νά κάνῃ κάποιος μιάν ἀλλαγή;
Ἐκείνη ὅμως τὴν στιγμὴ ἔπρεπε νὰ ἀφήσουμε τὴν αἴθουσα, γιατὶ ἤδη εἶχα παραβεῖ τὸν χρόνο ποὺ ἔπρεπε νὰ τελειώσῃ τὸ σεμινάριο, γιὰ ἐκείνη τὴν ἡμέρα. Ὑπεσχέθηκα ὅτι θὰ ἀπαντήσω στὴν ἐρωτήσι τὸ πρωὶ τῆς ἑπομένης, μὲ τὴν ἐνάρξι τοῦ σεμιναρίου. Συνέχεια
Ἡ οἰκογένεια.
Ἀγαπῶ τοὺς γονεῖς μου, τὰ ἀδέλφια μου, τοὺς συγγενεῖς μου. Τοὺς νοιάζομαι καὶ πολὺ συχνὰ τρέχω σὲ ὅσα χρειάζονται ἢ ἀπαιτῶνται.
Συνέχεια
Τόσο ὅσο νὰ …ξεδιψάσῃς…
Μία σκέψις, ποὺ πάντα μὲ ἀπησχολοῦσε, εἶναι τὸ πῶς καταφέραμε νὰ ξεχάσουμε τὴν κάθε πραγματική μας ἀνάγκη, μεταμορφώνοντάς την σὲ ἀχορταγία, ἀπληστία καὶ τελικῶς στέρησιν…
Πάντα, σὲ τέτοιες συζητήσεις καὶ σκέψεις, θυμᾶμαι τοὺς Ἰνδιάνους καὶ τοὺς λευκοὺς Σάξωνες, ποὺ τοὺς κατέστρεψαν…
Οἱ Ἰνδιάνοι ὅταν ἐχρειάζοντο τροφὴ ἐσκότωναν ἕνα βουβάλι καὶ τὸ ἔτρωγαν. Δὲν ἐσκότωναν ὅσα περισσότερα βουβάλια μποροῦσαν.
Ἐσέβοντο τὴν Φύσιν, τοὺς Νόμους της καὶ τοὺς κανόνες της.
Ἀντιθέτως, οἱ λευκοὶ Σάξωνες, ἐσκότωναν γιὰ νὰ σκοτώσουν… Ἔτσι, τὶς περισσότερες φορὲς γιὰ διασκέδασιν… Συνέχεια
Μήπως λειτουργοῦμε σάν ἄδεια δοχεῖα;
Η μεγαλυτέρα ἴσως αἰτία δυστυχίας σήμερα στὸν κόσμο εἶναι ἡ ἄποψις ὅτι ὑπάρχει κάπου ἕνας ἄνθρωπος, στὸν κόσμο, ποὺ θὰ ἰκανοποιήσῃ ὄλες τις ἀνάγκες μας… Συνέχεια