Ὅταν γεννιέται ἕνα παιδὶ εἶναι ἰκανὸ να νοιώσῃ ὅλα τοῦ τὰ συναισθήματα, ἀπὸ τὴν τρυφερότητα ἕως καὶ τὸν ἔντονο θυμό. Στὴν ἀρχὴ ἀντιδρᾶ αὐθόρμητα, σὲ αὐτά ποὺ νοιώθει, οὐρλιάζει, χαμογελάει, κλαίει. Γρήγορα ὅμως προσαρμόζει τὰ συναισθήματά του.
Κανένα παιδὶ δὲν γεννιέται μὲ τὰ συναισθήματά του προγραμματισμένα, ὡστόσο αὐτὸ τὸ μαθαίνει. Μαθαίνει σὲ ποιὸν καὶ σὲ τὶ νὰ δείχνει τὴν ἀγάπη του, σὲ ποιὸν καὶ σὲ τὶ θὰ νοιώσῃ Συνέχεια
ὑπέροχος ἥλιος ἔξω ποὺ μᾶς φωτίζει καὶ μᾶς χαμογελᾶ…
Τὰ πάντα γύρω μας καταῤῥέουν, ἀλλὰ ἡ κατάῤῥευσὶς ἀφορᾷ μόνον σὲ ἀνθρώπινα ἔργα…
Σὲ Παρὰ Φύσιν ἔργα δῆλα δή…
Κι ὅσο περισσότερο πασκίζουμε νὰ τὰ προστατεύσουμε, τόσο περισσότερο θὰ μᾶς περιγελοῦν οἱ καταστάσεις….
Διότι Ὅλα θὰ καταῤῥεύσουν… Εἶναι ἡ Ἀνάγκη! Συνέχεια
Τὶ θὰ ἤθελες νά κάνῃς περισσότερο ἤ λιγότερο στήν ζωή σου, γιά νά εἶσαι ἀληθινά εὐτυχής;
Σκέψου καὶ ἄφησε τὸν ἑαυτό σου ἀνοικτὸ στὶς θετικὲς ἀλλαγές.
Σπεῖρε τοὺς δικούς σου προσωπικοὺς σπόρους, ἄφησε τὴν εὔγλωτο εὐφυΐα Συνέχεια
Ἡ αὐτοπεποίθησις, ἤ ἄλλως ὁ αὐτοσεβασμός, ἡ αὐτογνωσία, ὁ αὐτοπροσδιορισμὸς ἑνὸς ἀτόμου, δὲν χαρίζεται!
Κερδίζεται…
Κτίζεται κάθε ἡμέρα, κάθε στιγμή, σὲ κάθε στροφὴ τῆς ζωῆς μας καὶ ἀφορᾷ στὸν τρόπου ποὺ ἐμεῖς ὀφείλουμε νὰ ζοῦμε κι ὄχι στὸ πῶς οἱ ἄλλοι μᾶς ὁρίζουν.
Ἕνα ἄτομο ποὺ ἔχει αὐτοπεποίθησιν δὲν χρειάζεται νὰ λαμβάνει χειροκροτήματα. Συνέχεια
Μοναξιὰ ποὺ κρύβουν οἱ ἄνθρωποι γύρω μας…
Ἀπομόνωσιν…
Ἀπογοήτευσιν..
Φόβους…
Ἀνασφάλειες…
Ἀγωνίες… Συνέχεια
Εἶμαι καλά, διότι εἶμαι ζωντανή!
Εἶμαι καλά, διότι καὶ σήμερα ὁ Ἥλιος μοῦ χαμογελᾶ, ἄν καὶ κάπως ντροπαλά…
Ἔχω τὰ χρώματα ἀπὸ τὰ φυτά… Τὸ ἄρωμά τους…
Ἔχω τὸν ἦχο τῆς θαλάσσης… Τὴν μυρωδιά της…
Ἔχω τὰ βουνά… Τὸν ἄνεμο… Τὸ νερό… Καὶ εἶναι ὅλα δικά μου… Ὅλα… Εἶναι ἐκεῖ καὶ μὲ περιμένουν νὰ τὰ γευθῶ… Νὰ τὰ ἀπολαύσω… Νὰ μοιραστῶ τὴν ὀμορφιά τους… Συνέχεια
