Ὁ Ἤλίας, ῥίζα μ’, μοῦ ὑπενθύμισε ἕνα κομμάτι πολὺ ἀγαπημένο…
Εἶδα κι ἄκουσα τὸ κλάμα τοῦ ἀοιδοῦ… ἐξύπνησαν οἱ μνῆμες…
Κι ἔκλαψα…
Ὄχι γι’ αὐτὰ ποὺ ἐχάθησαν… ἀλλὰ γιὰ αὐτὰ ποὺ χάνονται…
Κι ἔκλαψα πάλι πολύ… Ὄχι γιὰ αὐτὸ ποὺ μὲ ἐπόνεσε, ἀλλὰ γιὰ αὐτὸ ποὺ θὰ μὲ πονέσῃ…
Ὄχι γιὰ ὅσα ἐπέρασαν… ἀλλὰ γιὰ αὐτὰ ποὺ ἦλθαν… κι ἔρχονται… Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: αὐτοσεβασμὸς
Μήπως σέ αὐτήν τήν ἱστορία εἶσαι μόνος σου;
Δὲν ξέρω ποῦ εἶσαι…
Δὲν ξέρω ποῦ στοχεύεις…
Δὲν ξέρω ποιὸν δρόμο ἐπέλεξες νὰ ἀκολουθήσῃς…
…Ὅμως…
Νὰ τὸ θυμᾶσαι… Συνέχεια
Ἡ παρουσία σου κάνει τὸν κόσμο πιὸ ὄμορφο…
Εἶμαι σίγουρη πὼς χωρὶς νὰ τὸ ξέρῃς, μὲ τὸ θεραπευτικό σου ἄγγιγμα, (μία καλὴ κουβέντα, μία χειρονομία ἀγάπης, ἕνα χαμόγελο) κατάφερες νὰ ἀλλάξῃς τὰ συναισθήματα πολλῶν ἀνθρώπων. Συνέχεια
Τώρα γεννιέται…
Ζοῦμε σὲ μίαν περίοδο πολὺ ἐντόνων μεταβολῶν.
Αὐτὰ ποὺ γνωρίζαμε ὡς δεδομένα ἀνατρέπονται κι αὐτὰ ποὺ θεωρούσαμε ὡς θεσμοθετημένα, καταῤῥέουν…
Ὅμως ἐπεὶ δὴ στὴν Φύσιν δὲν ὑπάρχουν κενά, ἔτσι κι ἐδῶ, δὲν μποροῦν νὰ ὑπάρξουν κενά…
Τὸ νέον, αὐτὸ ποὺ πράγματι χρειαζόμεθα, ἔρχεται… Μόνον ποὺ οἱ ῥυθμοί του, γιὰ τὰ δικά μας, γήινα δεδομένα, εἶναι ἀργοί… Ἀκόμη…Ὅμως ἡ χαοτικὴ κατάστασις ποὺ ἐπικρατεῖ γύρω μας, ἐπιβεβαιώνει αὐτὸ ποὺ ἰσχυρίζομαι… Συνέχεια
Μὰ εἴμαστε εὐτυχεῖς!
Μήπως αὐτό πού μᾶς «μιζεριάζει» δέν εἶναι ἡ καθημερινότης ἀλλά οἱ σκέψεις πού κάνουμε γιά αὐτήν καί ἡ ἀπαξίωσις πού τῆς δείχνουμε;
Καὶ μήπως αὐτό πού κάνει τήν ζωή μας βαρετὴ εἶναι ἡ ἀνικανότης μας νά ἐκτιμήσουμε καί νά σταθοῦμε στά ἁπλᾶ πράγματα, νοιώθοντας εὐγνωμοσύνη;
Καὶ λέμε κάποτε, μιὰν ἡμέρα ὅταν ……… τότε θὰ εἶμαι πολὺ εὐτυχισμένος. Συνέχεια
Τὸν φίλο ἀπὸ τὶς κοινὲς ἀρχὲς τὸν ξεχωρίζεις.
Ξέρεις, δὲν ἔχει σημασία ἐὰν πιστεύῃ, ἤ δὲν πιστεύῃ, σὲ κάποιον θεό.
Δὲν ἔχει σημασία ἐὰν ἀνήκῃ, ἤ δὲν ἀνήκῃ, σὲ κάποιο κόμμα.
Δὲν ἔχει νόημα τὸ ἐὰν ἐκεῖνος πάῃ δεξιὰ κι ἐσὺ ἀριστερά…
Σημασία ἔχει μόνον ἕνα: τὸ νὰ εἶναι συνεπὴς στὰ ὅσα πιστεύει. Συνέχεια