Γιὰ νὰ μπορέσουμε, ὡς Ἀνθρωπότης, νὰ ὑπερβοῦμε ὅλων τῶν εἰδῶν τὰ ἐμπόδια καὶ νὰ ἐξέλθουμε αὐτῶν ζωντανοί, ἀπαιτεῖται, κάθε στιγμή, νὰ ζοῦμε κάθε μας στιγμή. Ὅλα, καλὰ καὶ κακά, στραβὰ καὶ ἴσια, εἶναι τὸ μέσον γιὰ νὰ μπορέσουμε καὶ νὰ ἰσχυροποιηθοῦμε ὡς προσωπικότητες μὰ καὶ νὰ «ἐκπαιδευθοῦμε» καταλλήλως, πρὸ κειμένου νὰ ἀνθέχουμε καὶ νὰ παραμένουμε ἀποφασιστικοί. Κάθε στιγμή.
Μὰ πρῶτα ἀπὸ ὅλα, εἴπαμε, καλὰ καὶ κακά, στραβὰ καὶ ἴσια, εἶναι οἱ ἀναγκαῖες ἐκεῖνες εὐκαιρίες ποὺ μᾶς προετοιμάζουν γιὰ νὰ κατορθώσουμε τὰ ἀδύνατα.
Συνέχεια →

…εἶχα αὐτό, ἢ…
…ἤμουν ἐκεῖ, ἢ…
…διαβιοῦσα ἔτσι… Συνέχεια →

…ἀλλὰ γιὰ νὰ εἶναι καλὸς πρέπει νὰ συμβῇ κάτι, στὸ βάθος βάθος μας, ὡς συνθήκη.
Δὲν γίνεται νὰ εἴμαστε αὐτοὶ ποὺ ἤμασταν πρὶν ἀπὸ τὶς τόσες συμφορὲς σήμερα…
Συνέχεια →